انتفاضه جدید در راه است

مواضع و اقدامات رژیم صهیونیستی پس از برگزاری اجلاس سه جانبه با حضور بنیامین نتانیاهو نخست وزیر این رژیم، باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا و محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان در حاشیه اولین روز اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک در سه شنبه گذشته به صراحت نشان می دهد که برگزاری این اجلاس و شرکت محمود عباس در آن به ضرر طرف فلسطینی تمام شده است. بلافاصله پس از برگزاری اجلاس سه جانبه، اویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه رژیم صهیونیستی برگزاری این اجلاس را به نفع این رژیم دانست و نتانیاهو نخست‌وزیر این رژیم نیز ضمن تاکید بر ادامه شهرک‌سازی و باز نگشتن به پشت مرزهای 1967، ‌از اوباما به علت برگزاری این اجلاس تشکر کردو در عین حال هم در مصاحبه با مطبوعات اسراییلی و هم در جریان سخنرانی خود در اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل توقف شهرک‌سازی را به موافقت طرف فلسطینی و کشورهای عربی با تشکیل دولت خالص یهودی مشروط کرد که این به مفهوم زمینه سازی برای اخراج یک ونیم میلیون فلسطینی ساکن اراضی اشغالی سال 1948 موسوم به اسراییل است. اتخاذ چنین رویکردی از سوی مسؤولان صهیونیستی موجب شد جناح سازشکار فلسطینی نیز بیش از پیش مایوس شود، به گونه‌ای که ابومازن رئیس تشکیلات خودگردان که به‌رغم مخالفت گسترده فلسطینی‌ها در اجلاس سه جانبه شرکت نمود، ‌اذعان کرد که هیچ زمینه مشترکی برای گفت‌وگو و مذاکره با نتانیاهو وجود ندارد و هیأت فلسطینی نیز هنگام سخنرانی نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل جلسه را ترک کرد. این واکنش هر چند نسبتاً قاطع اما دیرهنگام بود و در واقع رهبری تشکیلات خودگردان با عقب نشینی از مواضع قبلی خود مبنی بر مشروط کردن شرکت در مذاکرات به توقف سیاست اشغال خزنده رژیم صهیونیستی در کرانه باختری و شرق بیت‌المقدس از خیلی از فرصت‌هایی که می‌توانست از فضای اجلاس مجمع عمومی در جهت اعمال فشار بر طرف اسراییلی و آمریکایی استفاده کند، ‌چشم‌پوشی کرد و در عمل موجب شد طرف اسراییلی ابتکار عمل را بدست گیرد. از این‌رو یکبار دیگر این واقعیت به اثبات رسید که بین کوتاه آمدن طرف فلسطینی از مواضع و خواسته‌های خود و جری‌تر شدن مسؤولان صهیونیستی به تشدید اقدامات توسعه‌طلبانه خود ارتباط مستقیم و معنادار وجود دارد. همین رابطه درخصوص برخورد رژیم صهیونیستی در قبال کشورهای غربی از جمله آمریکا نیز صادق است. برای مثال با وجود اینکه باراک اوباما به اذعان خود مسؤولان اسراییلی با ترتیب دادن اجلاس سه جانبه در نخستین روز اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل و مجبور کردن ابومازن به شرکت در این اجلاس، خدمت بزرگی به این رژیم کرد، ‌اما درحالی که اوباما در اجلاس سه جانبه اهمیت و ضرورت از سرگیری مذاکرات صلح را به هر دو طرف بخصوص برای طرف اسراییلی گوشزد کرد و مخالفت خود را با سیاست وقت‌کشی اسراییل و بازگشت مذاکرات به نقطه صفر نشان داد اما مسؤولان اسراییلی اعم از نتانیاهو و لیبرمن در سخنان و مواضع خود امکان عملی شدن در خواست وی در اجلاس سه جانبه مبنی بر اعزام هیأت‌های اسراییلی و فلسطینی به واشنگتن در یک هفته آینده برای از سرگیری مذاکرات را از بین بردند و در عین حال چهره‌ای از اوباما به تصویر کشیدند که انگار وی با سیاست شهرک سازی اسراییل و طرح تشکیل دولت خالص یهودی موافق است. هر چند در این تردید نیست که سیاست «تغییر» اوباما مشمول بحران فلسطین نشده و حتی اوباما از بسیاری از آموزه‌های حزبی خود نیز در این زمینه فاصله گرفته، ‌اما واقعیت این است که اوباما برای برون رفت از چالش‌های باقیمانده از دوران بوش و ترمیم وجهه آمریکا در جهان عرب به همکاری اسراییل در خصوص حل بحران فلسطین نیاز دارد. در مجموع می‌توان گفت عدم برخورد جدی آمریکا، ‌اروپا و کشورهای عربی وتشکیلات خودگردان با کابینه ضد صلح نتانیاهو موجب شده است که این رژیم حتی برای توقف و تعلیق موقت شهرک‌سازی نیز که طبق اصول و قوانین حقوق بین‌الملل جنایات جنگی تلقی می‌شود، شروطی جدید همچون موافقت با طرح تشکیل دولت خالص تعیین کند و بدین‌ترتیب طرف فلسطینی و عربی را در برابر دو گزینه بدتر و بدترین قرار دهد که پذیرش هر یک از آنها پیامد‌های خطرناکی برای آنها در پی‌خواهد داشت. در چنین وضعیتی به اعتقاد برخی از کارشناسان شکل‌گیری انتفاضه جدید در سرزمین‌های اشغالی اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.