طه احمدی
ماه رمضان با همه رمز و رازش آمد و روزهای پایانی ماه میهمانی خدا همچون ابر در گذر است. در این ماه که درهای آسمان به روی بندگان گشوده میشود و میهمانان در ضیافتی آسمانی بر سفره الهی مینشینند، فرشتگان از عرش کبریایی بر کره خاکی فرود میآیند تا همراه و همآوا با آدمیان به راز و نیازی سرنوشتساز بپردازند. در این روزها و شبها، انسان اشرف مخلوقات و برگزیده از میان تمامی کائنات که از بدو خلقت کرامت بخشیده شده است، در تلاش است تا سرنوشت خویش را به نیکی رقم بزند، چرا که مطمئن است رمضان گناهان را میسوزاند.
ماه رمضان فرصت خوبی است برای تحول و تغییر، چون دیگر چشمانمان هر گناهی را نمیبیند، گوشهایمان طاقت شنیدن هر گونه کلامی را ندارد و زبانمان نمیتواند هر سخنی را بازگو کند و ...
اگر چه با دعا و راز و نیاز و استغفار و شب زندهداری در این ماه و شبهای قدر پاک میگردیم و نور معنویت در دلهایمان روشن میشود اما این پاکیزگی و نور ایمان تا کی فروزان خواهد ماند؟ شاید عدهای لحظاتی و عدهای روزها و اندک شماری تا رمضان بعد و ... اما به راستی راهکار حفظ معنویت ایجاد شده دراین ماه عزیز و شبهای قدر تا رمضانهای بعدی چیست؟!
حجت الاسلام و المسلمین راشد یزدی
ادامه جنگ با هوی و هوس
کسب یک چیز و به دست آوردن آسان است اما نگهداری و استمرار آن کار مشکلی است که نیازمند تمرین و ممارست فراوان است. ایمان و تقوا همانند گل یا درختی است که در دل افراد کاشته میشود، برای این که این گل همانطور شاداب بماند باید آبیاری شود تا خشک نشود.
ادامه دادن عبادات خصوصاً مواظبت از نماز این حالت را در این افراد حفظ میکند.
باید ببینند که چه بودند و چه شدند؟ چه کارهایی انجام دادند تا به این درجه و مقام رسیدند؟! چرا زمانی دلی ناامن داشتهاند و حالا امن؟ چه اعمالی را انجام دادهاند که حالا متقی شدهاند و تهذیب نفس پیدا کردهاند؟
افرادی که یک ماه با هوی و هوس انسانی خود جنگیدهاند، باید به این جنگ ادامه دهند و نگذارند هوای نفس طغیان کند.
اگر در این مدت به نامحرم نگاه نکردهاند، دروغ نگفتهاند، تهمت نزدهاند، پاکدامن بودهاند،مال حرام نخوردهاند و ... بعد از این مدت هم از محرمات دوری کنند، چرا که این یک چراغ نورانی است که در دلهایشان روشن شده و در صورتی دوام مییابد که گناه و آلودگی نداشته باشند.
حجتالاسلام والمسلمین پناهنده
پایبندی به تعهدات با خداوند
فرد در شب قدر با راز و نیاز با خدای خود و با گفتن العفو العفو و اقرار به گناهان خود توبه میکند. خدا هم با بخشیدن گناهانش او را پاک میکند، لذا افراد باید به تعهداتی که با خدای خود بستهاند پایبند بوده و همواره مراقبت کنند تا اعضا و جوارح آنان دوباره آلوده گناه نشود و هیچ راه دیگری جز این وجود ندارد.
و گرنه این چه توبهای است که شخص بخواهد دوباره سراغ گناه برود؟!
بنابراین از آن لحظهای که شخص این قرارداد را با خدای خود میبندد، باید پایبند آن باشد و در این راستا عواملی که باعث میشوند فرد به گناه کشیده شود با ایجاد سد و موانع، مانع انجام آن گردد.
بنابر این در صورتی فرد میتواند آن حال و هوای معنوی خویش را حفظ کند و در صورتی خداوند گناهان او را میبخشد که پایبند قراردادش باشد.
مشابه این مسأله در صدر اسلام نیز وجود داشت، چرا که فردی نزد پیامبر اکرم(ص) رفت و گفت: من منافقم چون تا زمانی که در خدمت شما هستم و شما من را نصیحت میکنید، یک حالت معنوی به من دست میدهد و دگرگون میشوم، اما زمانی که از شما دور میشوم و حال و هوای بازار و خانواده به مشام من میخورد، دوباره برمیگردم سرجای اول خود.
حضرت فرمودند: شما منافق نیستید اگر این حال و هوای پیش آمده را حفظ میکردید، اکنون ملائکه با شما مصافحه میکردند.
بنابراین همواره باید یک واعظ و هشدار دهنده درونی وجود داشته باشد که به شخص تعهداتش را یادآوری کند. لذا فرد میتواند با مکتوب کردن تعهداتش و نوشتن آن در یک برگ کاغذ و نصب آن بر روی دیوار همیشه به یاد این قرارداد بیفتد تا خدای نکرده مرتکب گناه نشود.
حجتالاسلام علی سلمانیان
رسیدن به مقام بندگی و حفظ آن
ابتدا باید دید که آیا توانستهایم در این ماه مبارک و در این شبهای عزیز به مقاماتی دست یابیم یا نه؟ آیا اصلاً چیزی به دست آوردهایم که بخواهیم حفظش کنیم؟
البته این معیار دارد اگر کسی بخواهد ببیند که آیا تقدیرات الهی شامل حالش شده یا نه ملاک سنجش آن این است که به مقام بندگی دست یابد. اگر بنا باشد کسی در شب قدر به این مقام برسد باید واقعاً بنده خدا باشد. اما متأسفانه عدهای هستند که نه تنها به این مقام نمیرسند بلکه از راه بندگی خدا دور میشوند.
مقام بندگی، عالیترین مقام است که انسان میتواند به آن دست یابد. حال اگر کسی در این شبها با عنایت خداوند به این مقام رسید، چگونه باید آن را حفظ کند؟
شاخص حفظ مقام بندگی بر این است که انسان نسبت به بندگان خدا متواضع و فروتن باشد و از حالت متهم کردن بندگان خدا به بدی بپرهیزد. انسان باید بدی را متوجه خود کند و خوبی را متوجه دیگران. قدری هم خودش را متهم کند و نسبت به اعمال و رفتار خود شک کند.
اگر این روحیه در انسان دمیده شود فرد میتواند شاخص پیدا کند برای حفظ معنویات خود.
اگر انسان در فردای شب قدر بخواهد با مقام غیربندگی ظاهر شود و در برخورد، رفتار، گفتار و حتی نوشتار خود به گونهای برخورد کند که روح خدایی را در خود زنده کند و نه روح بندگی، نمیتواند معنویات ایجاد شده در این ایام را حفظ کند چرا که این روحیه، روحیهای نیست که انسان بتواند مقام بندگی به دست آورده را حفظ کند، مگر آنکه تحول بنیادین در وجود انسان به وجود آید و نگاهش را نسبت به دیگران تغییر دهد. بنابراین با در برخورد، رفتار، مسائل اخلاقی، بندگی و ... هوشیار باشیم، چرا که در غیر این صورت توفیقات حاصله از ما سلب خواهد شد.
