سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: عبدالرضا اکبری که در سریالهایی، چون «اغما» و «آنام» ایفای نقش کرده است، با اعتقاد بر رواج نقشفروشی در تلویزیون، درباره آثار مخرب این اتفاق به ایسنا گفت: «متأسفانه حضور نابازیگران در آثار تلویزیونی به خاطر نا آگاهی و عدم ایفای نقش حرفهای موجب افت سریالها میشود و از طرفی جلوی این ماجرا را گرفتن کمی سخت است چراکه حتی کارگردانان بزرگ ما گاه به خاطر اینکه نقشی به یک فرد میخورد که نه سواد آن را داشته نه درس آن را خوانده و صرفاً به خاطر ظاهر او را انتخاب کردهاند، بنابراین برخی فاکتورها را نمیشود کاری کرد.»
او در پاسخ به اینکه آیا کمبود بودجه عامل نقشفروشی و ورود نابازیگران به تلویزیون بوده است؟ گفت: «متأسفانه در این چند ساله یکی از اتفاقاتی که افتاد تلهفیلمها بود که ضررهای زیادی به آثار سینمایی و تلویزیونی زد و همه چیز را راحتتر و ارزانتر کرد؛ فیلمهایی که در طول چند روز آماده میشد. متأسفانه الان نیز برخی آثار سینمایی و تلویزیونی به همین تلهفیلم تبدیل شده است و در سبد فرهنگی خانوادهها قرار میگیرد، از طرفی موضوعات تکراری، قصهها و سلیقههای شخصی در این قصهها اعصاب و روان مخاطب را به هم زده است. در حالی که تلویزیون نباید ربطی به جیب کسی داشته باشد چراکه تلویزیون اسپانسر دارد و باید طبق آن قوانینی که وجود دارد آثارش را تولید کند.»
این بازیگر در ادامه درباره آثار نقشفروشی بر کیفیت کارها چنین مطرح کرد: فرض کنید پدر یکی نویسنده، کارگردان و تهیهکننده است و یک فیلمنامه آماده دارد. اولین کسی که به نظرش میرسد که در آن به عنوان بازیگر استفاده کند، دخترش، پدرش، اقوام و بستگانش است. یک نقش دوم هم از بازیگران صاحبنام کنارش میگذارند تا دیده شود. چه کسی موظف است جلوی این کار را بگیرد و چه کسی میتواند بگیرد. اگر قوانینی میگذاشتند و میگفتند نقش فقط به افرادی داده میشود که اولاً تحصیلات آن را داشته باشد و ثانیاً تجربه کار را داشته باشد و عضو انجمنها و صنوف رشتههای بازیگری باشد، از بروز نقش فروشی جلوگیری میشد. در سالهای گذشته بخشی از تقسیم نقشها رفاقتی بود و چیزی به نام کستینگ و روانشناسی در انتخاب بازیگران وجود نداشت، در حالی که بازیگر باید کنار بازیگر جور باشد مثل بازی فوتبال که اگر به هم نخورد هیچ گاه نمیتوانند پاسکاریهای خوبی داشته باشند، به همین دلیل در عالم هنر این اتفاقات رواج دارد. اگر قبلاً انتخاب نقشها رفاقتی بود، حالا نقشفروشی جایگزین آن شده است؛ اینکه فقط باید تیپ و ظاهر خوب باشد چراکه معتقدند این نابازیگران، الفبای بازیگری را در کار کمکم یاد میگیرند.
