رئیس جمهور در شرایطی همکاران خود در دولت دهم را برای کسب رأی اعتماد به مجلس معرفی کرد که صرفنظر از مسائل حاشیهای که غالباً توسط جریان مخالف دولت دامن زده میشود، برخی عناصر منتسب به اصولگرا نیز با عدم درک شرایط حاضر در کشور، مباحثی را در نحوه و شیوه معرفی کابینه توسط رئیس جمهور مطرح میکنند که اگر منصفانه به آن نگاه کنیم از چنان اهمیتی برخوردار نیست که این رفتار احمدینژاد را دستاویزی برای به چالش کشاندن کابینه معرفی شده او بدانیم. اینکه رئیس جمهور پیش از معرفی کابینه به مجلس، از طریق رسانه ملی برخی وزرای پیشنهادی خود را اعلام کرده است، صرفاً یک روش بدیعی است که برای اولین بار در کشور ما تجربه میشود، ولی هیچگاه این روش در منافات با قانون اساسی نیست که رئیس جمهور از آن تخطی کرده باشد. اتفاقاً در شرایطی که بازار شایعات برای کابینه دهم و تخریب چهرههای نزدیک به دولت داغ بود، این ابتکار عمل رئیس جمهور توانست اخبار ساختگی جریانی خاص که همواره در عرصه اطلاعرسانی کشور خلل ایجاد میکند را خنثی نماید. ضمن اینکه نمایندگانی که محدودیت قانونی برای بررسی وضعیت وزرای پیشنهادی را مطرح میکنند، با این اقدام رئیس جمهور توانستد فرصتی بیابند تا شناخت بیشتری نسبت به کابینه احمدینژاد پیدا کنند. از این رو جریان اصولگرا و اکثریت مجلس باید به این نکته توجه داشته باشند با توجه به شکست جریان اصلاحطلب در انتخابات، آنها همواره مترصد این فرصت هستند تا بهانهای پیدا کنند دولت احمدینژاد را که توانسته است 5/24 میلیون رأی را در انتخابات اخیر کسب کند با چالش جدی مواجه نمایند و عدم رأی اعتماد به کابینه او بهترین فرصت این جریان برای انتقام گیری از دولت و فراتر از آن جریان اصولگراست. بنابراین چند نکته برای رأی به کابینه دولت دهم حائز اهمیت است که لازم است مجلس به آن توجه داشته باشد:
1- اینکه کابینه دولت دهم نسبت به دولت نهم از وزن بالایی برخوردار نیست، صرفنظر از برخی دیدگاهها باید گفت معمولا برای ارزیابی از توانمندی یک کابینه، برآیند آن را مورد ارزیابی قرار میدهند و با توجه به شناخت نسبی از شخصیتهای معرفی شده، کابینه دهم از وزن مناسب و قابل دفاعی برخوردار است.
2- اینکه نمایندگان با این استدلال که کابینه احمدینژاد برآیند سلیقههای مختلف نیست،بنابراین نمیتوان به کابینهای با یک سلیقه واحد رأی اعتماد داد، سخن چندان درستی به نظر نمیرسد، چرا که رفتار دولتهای گذشته نشان داده است همواره انتخاب کابینه براساس همگرایی اعضا با رئیس دولت بوده است و معجونی از سلایق متفاوت، نه تنها مثبت تلقی نشده، بلکه نوعی آنارشیسم را در دولت به وجود میآورد. ضمن آنکه کابینهای همسو با برنامههای رئیس جمهور، قطعاً بهتر از کابینهای است که از تخصص بالاتری برخوردار باشد ولی همواره به دلیل تعلق به گروههای سیاسی،ساز مخالفت با رئیس جمهور را سردهد.
3- یکی از ویژگیهای دولت احمدینژاد، مخالفت او با اشرافیسالاری و حرکت در مسیر سادهزیستی و در مدار طبقه محروم جامعه بوده است. به نظر میرسد افراد معرفی شده در کابینه دهم با این ویژگی انتخاب شدهاند و این همان خواستهای است که مردم با نگاه به آن،5/24 میلیون رأی به احمدینژاد را به صندوقها ریختند. بنابراین مجلس محترم اگر میخواهد در جهت خواسته مردم حرکت کند، لازم است در ارزیابی از وزرای پیشنهادی احمدینژاد، به این نکته از توانمندی آنها توجه داشته باشد و شایسته است نمایندگان ملت در مجلس بنا را بر این بگذارند که رئیس جمهور پیش از معرفی وزیر پیشنهادی برای دستگاهی، توانمندی او را در اداره آن دستگاه لحاظ نموده است.
4- جریانی که پس از انتخابات تلاش داشت با چالش برای دولت دهم به نوعی عدم مشروعیت دولت در عرصه داخلی و خارجی را القا کند، منتظر است تا مجلس با عدم رأی اعتماد به بخشی از کابینه، دولت برآمده از رأی مردم را با چالش مواجه نماید تا سناریوهای طراحی نموده خود را در آینده نزدیک با بازگشایی دانشگاهها و مدارس دنبال کند. از این رو باید گفت: مجلس رسالت سنگینی بر دوش دارد تا ثابت کند برای استقرار دولت دهم وظیفه خویش را به نحو شایستهای انجام داده و توطئه خناسان را نقش بر آب کرده است. لذا انتظار میرود مجلس با درایت و تیزهوشی این گام را به گونهای بردارد که رضایت نظام و مردم در شرایطی که کانون توجه دوست و دشمن به تشکیل دولت دهم است را در پی داشته باشد.
