سرویس ورزش جوان آنلاین: سالهاست که با بضاعت مالی تیمهای حاشیه خلیج همیشه فارس بر نقطه ضعفهای فاحش فوتبال ایران و فاصله قابل توجه آن با فوتبال آسیا سرپوش گذاشته شده است. همین سرپوش گذاشتن بر اصل ماجراست که باعث شده امروز شاهد اتفاقاتی تلخ، چون حذف زودهنگام مدعیان قهرمانی لیگ ایران از رقابتهای آسیایی باشیم، آن هم با کسب نتایجی بسیار ضعیف و دور از انتظار و بازیهای غیرقابل دفاعی که برابر تکتک حریفان از خود به نمایش گذاشتند.
نایبقهرمانی که کبریت بیخطر بود
برتری صددرصدی نمایندههای ایران برابر حریفان عربستانی در دور رفت این رقابتها چنان همه را از خود بیخود کرده بود که کمتر کسی به نقاط ضعف تیمهای ایران در این رقابتها توجه کرد. اشتباهات داوری هم دلیل خوبی بود تا برای امتیازهای از دست رفته بهانهتراشی شود. درست مثل توجیهاتی که بعد از تساوی پرسپولیس در آزادی برابر پاختاکور یا حتی شکست برابر السد برای مبرا کردن سرخپوشان ردیف شد. پرسپولیس همان نایبقهرمان دور قبل بود که میتوانست بعد از کسب نخستین برد این فصل خود در آخرین بازی دور رفت بار دیگر نماینده شایسته ایران در رقابتهای آسیایی باشد، اما همه این تصورات خیال واهی بود که اجازه نمیداد واقعیت امر آنطور که باید دیده شود!
پرسپولیس در واقع هیچ شباهتی به نایبقهرمان فصل گذشته نداشت که از دقیقه یک بازی تا به صدا درآمدن سوت پایان آن از جان و دل برای کسب بهترین نتیجه تلاش میکرد. پرسپولیس، تیم وارفته نیمفصل دوم بود که بعد از برداشته شدن تحریم جذب بازیکن دیگر نتوانست چهره یک تیم مدعی و موفق را از خود به نمایش بگذارد و روندی نزولی را در پیش گرفت، به طوری که نه فقط در هفتههای پایانی لیگ امتیازهای مهم و حساسی را به سادگی از دست داد که در رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا نیز به سادگی هرچه تمامتر و با اشتباهاتی پیشپا افتاده نتایج را به حریفان واگذار کرد تا دستآخر با کسب تنها چهار امتیاز از پنج بازی در قعر جدول جای بگیرد و وداعی تلخ با این فصل از رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا داشته باشد. شاید، چون در تمام طول این مدت برانکو نخواست قبول کند که حضور بازیکنی، چون علیپور در زمین بازی به معنای ۱۰ نفره بودن پرسپولیس است. همانطور که هرگز نپذیرفت که پرسپولیس ضربه لجبازیهای او در اتخاذ تصمیمات عجیبی، چون نشاندن بشار در بازی با پاختاکور روی نیمکت و تعویضهای نادرست را میخورد. ضربههایی که نایبقهرمان لیگ قهرمانان را که فصل قبل نیز حضور در نیمهنهایی را تجربه کرده بود، محکوم به حذف ناباورانه و زودهنگام از لیگ قهرمانان کرد، آن هم نه به این دلیل که پرسپولیس حریفان قدری در این دوره از رقابتها داشت، از آن جهت که نتوانست همانند روزهایی که از داشتن بازیکنان نامی محروم بود با تدبیر درست و هدفی حساب شده، پیش برود و دستآخر نیز حذفی تلخ را تجربه کرد. حذفی که ثابت کرد نایبقهرمان فصل قبل اینبار کبریتی بیخطر بود!
استقلال به خودش باخت
این تنها پرسپولیس نبود که این فصل از رقابتهای لیگ قهرمانان را با کسب نتایجی فاجعهآمیز به پایان رساند. استقلال، رقیب دیرینه سرخپوشان هم دستکمی از تیم برانکو نداشت. استقلال نه با شفر آلمانی و نه مجیدی نتوانست چهره نمایندهای شایسته از ایران را به تصویر بکشد. البته برخلاف پرسپولیس، استقلال چوب تغییرات پرتعداد را خورد. شفر همواره تیمش را با تغییرات بسیار روانه میدان میکرد، تغییراتی که مانع از ایجاد هماهنگی بین نفرات تیم میشد و دستآخر نتیجهای را به دنبال داشت که نتوانست کاری برای صعود آبیپوشان از مرحله گروهی این فصل از رقابتهای لیگ برتر کند.
شفر که کنار گذاشته شد، انتظار میرفت استقلال با این شوک بزرگ جانی تازه بگیرد، خصوصاً که آبیپوشان نخستین بازی لیگ را هم با نتیجهای قابل توجه به پایان برده بودند، اما مجیدی در نخستین آزمون بینالمللی خود مردود شد. البته نه به این خاطر که تازهکار بود، به این دلیل که توانایی اتخاذ تصمیمات مهم و مدیریت اوضاع رانداشت. او با نشاندن طارق همام روی نیمکت بزرگترین ضربه را به تیمش زد. اینکه استقلال چندین مرتبه تیرک دروازه الدحیل را به لرزه درآورد شاید نشان از بازی خوب آبیپوشان داشت، اما دریافت گل با فاصله اندک از تکگلی که آنها در خانه وارد دروازه حریف قطری کردند، نشان از بیبرنامگی تیم مجیدی در حفظ نتیجه داشت، هرچند که سرمربی جوان و تازهکار استقلال بعد از بازی با کنار گذاشتن طارق همام و جریمه برخی بازیکنان تیم از جمله رحمتی سعی در آرام کردن جو و تبرئه خود داشت. واقعیت حذف آبیپوشانی که در طول این فصل ۱۸ کلینشیت داشتند، تلختر از آن بود که با این ترفندهای پیشپا افتاده یا داد و بیدادهای مجیدی و حرفهایش که میگفت: پیراهن استقلال به تن خیلی از بازیکنان گشاد است بتواند از ناراحتی هواداران این تیم بکاهد یا از شدت سنگینی این اتفاق کم کند.
استقلال همانند پرسپولیس شروعی ضعیف داشت. باخت ۳ بر صفر برابر الدحیل در گام نخست و تساوی برابر العین گویای بضاعت فنی این تیم بود، اما تنها برد آبیپوشان در دور رفت برابر الهلال درست همانند پیروزی سرخپوشان مقابل نماینده عربستان باعث شد تا واقعیت پنهان بماند. واقعیتی که با شکست برابر الهلال در نخستین بازی دور برگشت و تساوی مقابل الدحیل که تیر خلاص بود، نشان داد که حذف زودهنگام استقلال اتفاقی یا حتی به دلیل بحرانهای این روزهای آبیپوشان نبوده و دلیل آن بدون شک بیتدبیری فنی این تیم و عدم استفاده درست از پتانسیلهایی است که دارد.
