پوشیدن پیراهن تیم ملی افتخاری بزرگ برای همه ورزشکاران محسوب میشود و آنها که در عرصه قهرمانی حضور دارند همواره تلاش میکنند تا با حضور در تیم ملی و افتخارآفرینی در میادین بینالمللی دین خود را به کشورشان ادا کنند. حضور پررنگ بانوان ایرانی در تورنمنتهای معتبر قارهای و جهانی همواره توجه دنیا را به خود جلب میکند. بانوان ورزشکار کشورمان ضمن حفظ حجاب اسلامی تلاش میکنند با حضور هرچه موفقتر در رقابتهای مختلف قدرت خود را به رخ حریفان بکشند. تکواندو این بار نیز از جمله رشتههای مدالآور کاروان ایران در بازیهای آسیایی بوده است، ضمن اینکه مرجان سلحشوری ملیپوش پومسه (اجرای فرم) با کسب یک مدال نقره ارزشمند استارت مدالآوری بانوان کشورمان در این بازیها را زد. سلحشوری همان بانوی قهرمانی است که در مراسم توزیع مدال از دست دادن با رئیسجمهور اندونزی خودداری کرد و مدال نقرهاش را به شهید گیتینما تقدیم کرد.
کسب مدال بازیهای آسیایی آن هم در حضور قدرت اصلی تکواندو کار دشواری است. چطور توانستید نایب قهرمانی این رقابتها را به دست آورید؟
هجدهمین دوره بازیهای آسیایی در اندونزی برگزار شد و این دوره برای تکواندو اهمیت بالایی داشت، چراکه در این دوره برای نخستین بار پومسه به جمع رشتههای بازیهای آسیایی اضافه شد و همین مسئله حساسیت رقابتها را افزایش داد. رقابتهای این دوره سخت بود و همه رقبا با بهترین نفرات و با آمادگی کامل به جاکارتا آمده بودند. از طرفی همه تیمها مربی کرهای داشتند و به همین خاطر سطح فنی رقابتها بسیار بالا بود. ضمن اینکه تک حذفی بودن بازیها کار را دشوار میکرد. ابتدا قرعهکشی میشد و احتمال داشت در همان مبارزه نخست با یک حریف قدرتمند روبهرو شویم. در این بین خوش شانسی هم در قرعه ملیپوشان تأثیر داشت.
صعود قدرتمندانهای به فینال داشتید و شایسته کسب مدال طلا بودید
در مبارزه اول به مصاف حریفی از ماکائو رفتم و با عبور از سد این حریف به یک ژاپنی خوردم. خوشبختانه حریف دومم را بردم و برای اینکه حضور در فینال بازیهای آسیایی را تجربه کنم باید پومسهرو مالزیایی را نیز شکست میدادم. به هدفم رسیدم و به فینال صعود کردم. در بازی آخر به مصاف رقیبی از کشور میزبان رفتم و متأسفانه نتوانستم این حریف اندونزیایی را از پیشرو بردارم. بااین حال با ایستادن روی سکوی نایب قهرمانی مدال نقره را از آن خود کردم و ثمره تلاشهایم را گرفتم. ضمن اینکه با کسب این مدال بخشی از زحمات مربیان را جبران کردم.
پومسه برای اولین بار به جمع رشتههای بازیهای آسیایی اضافه شده بود. این مسئله کار پومسهروهای ایرانی را سخت نمیکرد؟
بله، اولین دورهای بود که مسابقات پومسه برگزار میشد و همین مسئله حساسیتها و همچنین انتظارات را بالا برده بود. مدالآوری پومسهروهای ایران در بازیهای آسیایی اهمیت زیادی داشت، چراکه سطح پومسهروهای کشورمان را ارتقا میداد. از طرفی تنها سه پومسهرو زن و سه پومسهرو مرد به جاکارتا اعزام شدند و به نوعی نماینده همه ورزشکاران این رشته در آسیا محسوب میشدیم. البته این را هم بگویم که سبک این بازیها با رقابتهای جهانی تفاوت زیادی داشت. تمامی نفرات اعزامی به این فکر میکردند که به عنوان نماینده پومسه کشورمان در جاکارتا هستند و به عبارت دیگر باید از طرف دیگر ورزشکاران ایرانی هم مدال بگیرند. همه ما تلاش میکردیم تا شایستگیهای تکواندو ایران در بخش پومسه را این بار در بازیهای آسیایی به نمایش بگذاریم. به این خاطر بود که کارمان سختتر شد. از همه مردم تشکر میکنم که دعای خیرشان را بدرقه راهمان کردند.
پس از اینکه به عنوان یکی از نفرات اعزامی به جاکارتا انتخاب شدید به کسب مدال بازیهای آسیایی فکر میکردید؟
برای رسیدن به پیراهن تیم ملی تلاش زیادی کردم و خدا را شاکرم که در نهایت به هدفم رسیدم. برای اینکه در جمع نفرات اعزامی به بازیهای آسیایی باشیم دو دوره رقابتهای انتخابی را پشت سرگذاشتیم و از خردادماه اردوی تیم ملی آغاز شد. پس از پشت سرگذاشتن رقابتهای انتخابی به عنوان یکی از نمایندههای پومسه برای حضور در جاکارتا انتخاب شدم. بعد از اینکه انتخابم نهایی شد آرزو کردم دست پر به کشور باز گردم و حتماً روی سکوی بازیهای آسیایی بروم. همانطور که اشاره کردم همه نفرات به مدال طلا فکر میکردند و من هم برای رسیدن به این مدال تلاش زیادی کردم ولی در نهایت نقره آسیا را گرفتم. خوشحالم از اینکه توانستم یک مدال به جمع مدالهای کاروان کشورمان اضافه کنم و دست خالی برنگردم.
اهدای مدال نقره آسیا به شهید گیتینما اقدامی ارزشی بود که مورد توجه همه قرار گرفت. چطور شد که چنین تصمیمی گرفتید؟
خانه تکواندو میزبان یکی از شهدای گمنام هشت سال دفاع مقدس است و قبل از اعزام به جاکارتا همه نفرات بر سر مزار این شهید ۱۸ ساله حاضر شدند. در این مراسم رئیس فدراسیون تکواندو به هر کدام از تکواندوکاران ملی پوش یک پلاک دادند که هر یک به نام یکی از شهدا مزین شده بود. روی پلاکی که به من تعلق داشت نام شهید محمدحسین گیتینما حک شده بود.
این شهید را میشناختید؟
نمیشناختم ولی سعی کردم اطلاعاتی در خصوص این شهید بزرگوار کسب کنم. فهمیدم که ایشان در سن ۲۱ سالگی به شهادت رسیدهاند. من هم ۲۱ ساله هستم و این موضوع واقعاً برایم جالب و ارزشمند بود. به این فکر کردم که این شهید برای کشورش به شهادت رسیده و من هم در عرصه ورزش برای کشورم میجنگم. با خودم عهد بستم اگر در بازیهای آسیایی روی سکو رفتم و مدالآوری کردم حتماً مدالم را به شهید گیتینما تقدیم کنم.
چه درسی از شهدا گرفتهاید؟
جمع شدن کنار مزار شهیدی که در خانه تکواندو آرمیده روحیه و انرژی مضاعفی به ما داد. آنها برای دفاع از وطن خود به جبهه رفتند و از جان خود گذشتند. حالا ما هم برای حضور در رقابتهای مختلف اعزام میشویم و تلاش میکنیم تا مدال بگیریم. جنگیدن را باید از شهدا آموخت. از حضور این شهید گمنام انرژی گرفتیم تا ما هم برای کشورمان بجنگیم.
از اینکه اولین بانوی مدالآور کاروان ورزش ایران در این دوره از بازیها بودید چه احساسی داشتید؟
بیش از شش سال است که عضو تیم ملی تکواندو هستم و تاکنون ۱۵ مدال آسیایی و جهانی کسب کردم. در رقابتهای آسیایی ویتنام موفق شدم دو مدال نقره و برنز کسب کنم. رسیدن به مدال بازیهای آسیایی برای هر ورزشکاری مهم است و من هم از این قاعده مستثنی نیستم. قطعاً از اینکه پس از یک دوره طولانی تمرینات سخت و داشتن دغدغه موفقیت در جاکارتا به مدال دست یافتیم برایمان ارزشمند بود. احساس میکنم پس از دریافت مدال نقره همه سختیها به پایان رسید و بار سنگینی از روی دوشم برداشته شد. سبک شدم و احساس خوبی دارم. کسب اولین مدال بانوان کاروان ایران حس عجیبی داشت. به این فکر میکردم که با کسب مدال به سایر بانوان کاروان کشورمان انرژی میدهم. در واقع استارت مدالآوری زنان را زدم و به بقیه روحیه دادم تا آنها نیز به مدال بازیهای آسیایی برسند.
برنامهتان برای درخشش هرچه بیشتر در تکواندو چیست؟
میکوشم تا این روند را حفظ کنم. رقابتهای جهانی را در پیش داریم و فعلاً تمام برنامهریزیهایم برای موفقیت در مسابقات جهانی است تا با یاری خدا بتوانم یک مدال خوشرنگتر برای کشورمان به ارمغان بیاورم.
از مسئولان چه انتظاری دارید؟
ورزشکاران هدفی جز قهرمانی و افتخارآفرینی ندارند. باید تمام فکر و ذکرمان را معطوف این مسئولیت سنگین کنیم. برای رسیدن به این هدف باید کسی باشد که ما را حمایت کند و انرژی به ما دهد تا انگیزهمان برای کسب مدال بیشتر شود. این انتظار همه ورزشکاران از مسئولان است.
