اردوگردیهای وزیر ورزش در آستانه بازیهای آسیایی جاکارتا بهترین فرصت برای بیان مشکلات است. حداقل این تصوری بود که بسیاری از ورزشکاران و مدالآوران از دید و بازدیدهای وزارتنشینها از اردوهای تمرینی داشتند. به همین دلیل هم بود که با دیدن سلطانیفر، سر درددلهایشان باز شد و از مشکلاتی گفتند که ماهها و سالهاست که با آن دست به گریبان هستند، اما حضور مرد اول ورزش کشور در اردوها و تمرینات آمادهسازی تیمهای اعزامی به جاکارتا چیزی جز نمک پاشیدن بر زخم مدالآوران و ورزشکاران نبود. دید و بازدیدهایی که یکبار دیگر ثابت کرد جز برای گرفتن عکسهای یادگاری نیست که اگر غیر از این بود، سلطانیفر در جمع منهای فوتبالیها و چشم در چشم وزنهبردارانی که بارها و بارها برای ایران افتخارآفرینی کردهاند از فوتبالیها تعریف و تمجید نمیکرد و حرف اول و آخرش عملکرد تیم ملی در روسیه نبود.
نگاه تبعیضآمیز مسئولان بار دیگر منهای فوتبالیها را در بهت فرو برد، ورزشکارانی که گویا مدالآوری و افتخارآفرینی برایشان چیزی جز وظیفه تعریف و تعبیر نمیشود که مسئولان به سادگی اینگونه از کنار آن عبور میکنند. ورزشکارانی که در سختترین شرایط و با مشکلات فراوان برای افتخارآفرینی خود را مهیای نبردی دشوار میکنند، اما دستآخر، آنچه که میشنوند تعریف و تمجید از فوتبالیستهایی است که نه مدالی با خود به ارمغان آوردهاند و نه قهرمانی در کارنامهشان دیده میشود. یک برد، یک مساوی و البته یک باخت آنها گویا بیش از مدالهای المپیک، جهانی و آسیایی به چشم آقایان میآید!
ناامیدی را میشد در نگاه تکتک وزنهبرداران دید، وقتی برای گفتن مشکلات خود رودرروی وزیر ورزش ایستاده بودند، اما آنچه که از زبان مرد اول ورزش کشور شنیدند مثل همیشه تعریف از فوتبالیها بود. تعریفهایی که سالهاست شکافی عمیق بین فوتبال و منهای فوتبال ایجاد کرده است.
دیگر حرفی برای گفتن نبود، وقتی وزیر نه گوشی برای شنیدن مشکلات وزنهبرداران و دیگر منهای فوتبالیها داشت و نه حرفی امیدوارکننده برای گفتن به آنها. گویی وزیر نه در میان ملیپوشان وزنهبرداری که در میان هواداران فوتبالی حضور دارد که اینطور با شور و شعف از عملکرد ملیپوشان فوتبال تعریف میکند. ملیپوشانی که اگرچه لبخند شادی روی لبهای مردم نشاندند، اما پاداش تلاشهای خود را خیلی زود گرفتند. امروز زمان تعریف از آنها نیست، امروز زمان حمایت از سایر ورزشکاران است، ورزشکارانی که وزیر گوشی برای شنیدن حرفهایشان ندارد. او فقط برای گرفتن عکس یادگاری در کنار آنها آمده بود، همین و بس!
نگاه تبعیضآمیز آقایان دیگر حتی مرز تأسف را هم گذرانده است، نگاهی که روز گذشته امید را در دل وزنهبرداران به ناامیدی تبدیل کرد و روحیه آنها را تضعیف، وقتی که به چشم دیدند وزیر ورزش نه برای حمایت از آنها که برای یک دید و بازدید ظاهری آمده و هیچ هدف و برنامهای از حضور در بین ورزشکاران اعزامی به جاکارتا ندارد.
وزیری که کمترین وظیفهاش این روزها بالا بردن روحیه و انگیزه ورزشکاران برای حضوری موفق در جاکارتاست و البته حل و فصل مشکلات آنها، خود با نگاه ناعادلانهای که دارد به بزرگترین مشکل روحی - روانی ورزشکاران قبل از بازیهای آسیایی تبدیل شده است!
