در حالي ملت ايران امسال 22 بهمن را جشن ميگيرند كه 39 بهار از آن را سپري كرده و در طول اين 39 سال تلخ و شيرينيهاي زيادي را چشيدهاند. روزهاي پرتلاطم سالهاي ابتدايي انقلاب و تحركات جريانهاي برانداز نظام نوپاي اسلامي را ديدهاند و در سالگرد پيروزي انقلاب در همان سالهاي پرالتهاب، بيترس و واهمه از ترورها، به خيابان آمده و انزجار خود را از نفاق و قدرتهاي حامي آنها اعلام ميكردند.
با پشت سر گذاشتن مرحله تأسيس انقلاب و نظام سياسي برآمده آن، به يكباره با جنگي هشتساله مواجه ميشوند و در تكتك آن سالها پرفروغتر از سالهاي اوليه انقلاب در جشن پيروزي انقلاب شركت ميكنند و در حالي كه عزيزترين جوانان خود را تقديم انقلاب ميكردند، لحظهاي از حضور دشمنشكن خود غفلت نكرده و از هيچ كوششي در تحقق آرمانهاي انقلاب فروگذار نكردند. جنگ كه به پايان رسيد و نوبت سازندگي كشور فرا رسيد، در حالي كه ميدانستند دشمني كه جنگي هشتساله را به نيابت بر آنها تحميل و از ورود حتي سيم خاردار به كشور در آن سالهاي جنگ جلوگيري كرده است، نخواهد گذاشت ملت ايران سازندگي كشور را پس از جنگ تجربه كند، با برخي حركات خوشبينانه دولتمردان مبني بر اينكه از اين پس دشمني غرب با جمهوري اسلامي ايران كاهش يافته و سخن از ارتباط با امريكا سر ميدادند، به دهه دوم انقلاب وارد و در همان آغازين سالهاي دهه دوم انقلاب با قانون تحريمي داماتو مواجه شدند. اما باز بي توجه به اين تحريمها و تهديدها و آن خوشبينيهاي غير مسئولانه، ترجيح دادند. پاسخ امريكا و اروپا را دركف خيابان در سالروز جشن پيروزي انقلاب بدهند. دهه دوم انقلاب هم با شعار سازندگي و يكي به نعل و يكي به ميخ برخي مسئولان خوشبين به غرب سپري شد و در حالي مردم وارد دهه سوم انقلاب ميشدند كه غرب اميدوارتر از گذشته با روي كار آمدن دولت اصلاحات و با اين برداشت كه دهه سوم انقلابها، دهه نشان داده شدن ضعفهاست و ميتوان با نمايش ضعفهاي حكومت، پشتوانه مردمي حاكميت را تضعيف و در اندك زماني نظام سياسي را با چالش مشروعيت مواجه كرد، برخلاف آنچه تصور ميشد نه تنها از فشار غرب به جمهوري اسلامي كاسته نشد، بلكه در برخي مقاطع به مدد عناصر مرتبط و خودفروخته كه از قضا در بدنه حاكميت نفوذ داده شده بودند، در كنار استفاده از ابزار تحريم، برخي اقدامات براندازانه طراحي و اجرا گرديد، كه اوج آن را در فتنه 1378 و كوي دانشگاه و همچنين طراحي و اجراي نمايش مضحك تحصن نمايندگان مجلس ششم براي فشار به حاكميت و بسياري از اقدامات براندازانه ديگر، شاهد بوديم.
باز در طول اين سالها، اين مردم بودند كه بيتوجه به اين رفتارها و اقدامات و با يك شناخت همراه با بصيرت، لحظهاي صحنههاي انقلاب را خالي نكرده و هر سال با حضور دهها ميليوني خود در سالروز پيروزي انقلاب اسلامي، نشان دادند فراتر از اين هياهوهاي سياسي و اقدامات ضدامنيتي، آن چيزي كه بيش از هر زمان ديگر لازم است به آن توجه شود، ايستادگي در مقابل توطئههاي دشمنان دروني و بيروني انقلاب و حمايت بيچون و چرا از انقلاب و نظام برآمده از آن است.
در تاريخ انقلابهاي جهان دو مقطع وجود دارد كه باعث آسيبپذيري و انحراف جريان اصيل انقلاب از حركت اصولي خود ميشود كه بسياري از تحليلگران و نظريهپردازان انقلاب، بر اين باورند اگر هر انقلابي بتواند اين دو مقطع را پشت سر گذارد، براي چندين دهه از خطرات احتمالي مصون خواهد بود. يك مقطع در سالهاي اوليه پيروزي انقلاب ميباشد كه خلأ تئوريك انقلابيون باعث ميشود طيف ليبرال آشنا با شيوههاي اداره كشور تلاش مضاعف خود را مصروف ميكنند تا از انقلاب به پيروزي رسيده حداكثر سوءاستفاده را بنمايند و با انحراف انقلاب از مسير اصلي خود، مطلوب خود را تعقيب كنند. همه بر اين نظر متفقالقولند كه اگر انقلابي سالهاي بحراني دهه اول را پشت سر گذارد قادر خواهد بود با كسب تجربههايي كه در دهه اول و دوم انقلاب كسب ميكند، خود را به سرمنزل مقصود برساند. اما دهه سوم انقلاب به دليل عدم انتقال صحيح ارزشها به نسل نوظهوري كه در پيروزي انقلاب نقشي نداشتند، منجر به نفوذ مجدد فرصتطلبان ليبرالي خواهد شد كه دهه اول از تعقيب استراتژي نفوذ شكست خورده بودند. در اين دهه است كه مفاهيم انقلاب به دو دليل كمرنگتر از دهه اول و دوم ميشود كه بخشي از اين ضعف را بايد در گرايش نسل انقلابي به امور دنيوي و عدول از ارزشهاي اصولي انقلاب دانست و بخشي ديگر را محصول خلأ دوراني دانست كه طيف ليبرال، حداكثر تلاش خود را براي وارونه جلوه دادن حقايق انقلاب به كار بسته و در تضعيف پايههاي اعتقادي نسل سوم همت گمارده است. آنچه در رفتار اصلاحطلبان در طول سالهاي حاكميت آنها شاهد بوديم، از همين جنس بود كه انجام ميشد. شايد از همين منظر است كه بسياري از تئوريپردازان انقلاب از جمله «گرين برينتون» معتقدند كه فروپاشي نظامهاي سياسي برآمده از انقلاب در همين دهه سوم انقلاب رخ ميدهد اما ديديم كه اين نگاه براندازانه و پايان انقلاب كه با عناويني از قبيل پايان «عصر خمینیسم» و... كه توسط برخي سياسيون تجديد نظرطلب نزديك به اصلاحطلبان مطرح ميشد، با حضور دهها ميليوني مردم در سالروز پيروزي انقلاب و همه صحنههاي آن، محكوم به شكست شد.
اكنون يك دهه از آن خوشخياليهاي جريان ضدانقلاب كه در آرزوي پايان انقلاب در دهه سوم بودند، سپري شده است و انقلاب خميني بزرگ با هدايت داهيانه خلف شايسته آن حضرت آيتاللهالعظمي امام خامنهاي عزيز، سپري شده است و دهه چهارم انقلاب هم با همان توطئههاي ريز و درشت سپري و ملت ايران كه از خيالبافيهاي اصلاحطلبان كه تصور ميكردند با آمدن آنها در قدرت، از كينه و دشمني امريكا و اروپا نسبت به ملت ايران كاسته ميشود، عبور كردهاند و در دوره جديدي كه جريان همسو با اصلاحطلبان بر سرير قدرت تكيه زده و ميپنداشتند با مذاكرات هستهاي و تأمين خواسته غرب و امريكا، ميتوانند اعتماد غرب را بار ديگر به ايران بازگردانده و قفل تحريمها را شكسته و ميوههاي گلابي باغ هستهاي، ميتواند هر گونه مشكلاتي را از پيش پاي مردم برداشته و زندگي پررونقي را براي آنها رقم زند، باز اين ملت ايران است كه همچون گذشته در سالهاي اخير نيز با حضورشان در راهپيماييهاي جشن پيروزي انقلاب نشان دادند كه نه از اخم و تحريم غرب هراسانند و نه به لبخند و وعده آنها در رفع تحريمها خوشبين هستند.
ملت ايران فقط به يك چيز فكر ميكند و آن اينكه دشمني، ويژگي ذاتي دشمن است و از دشمن، جز دشمني انتظار بيهودهاي است و پاسخ اين دشمنيها را تنها و تنها بايد در صحنههاي حضور مردمي داد و بهترين صحنه، جايي است كه دشمن احساس ميكند با گذشت 39 سال از عمر انقلاب، ديگر شاهد آن حضور و آن حمايتها براي انقلاب نيست. اين در حالي است كه به فرمايش رهبر فرزانه و سكاندار كشتي انقلاب كه فرمودند: «آنها از متفكرنماها، نظريهپردازان قلابي، روزنامهنگاران و قلمبهمزدها و همه امكانات فضاي مجازي استفاده ميكنند تا بر مردم تأثير بگذارند اما ناگهان در برخي ايامالله همچون 22 بهمن و يا 9 دي سال 88 و يا 9 دي امسال و راهپيماييهاي خودجوش و پرشور و پرهيجان بعد از آن، سيل جمعيت به خيابانها ميآيند و با سر دادن شعاري واحد، همه محاسبات دشمنان را به هم ميزنند.»
يقيناً امسال نيز مردم ايران به دليل ياوهگويي و اقدامات خصمانه امريكا و برخي عمال منطقهاي آنها پرشورتر از سالهاي گذشته در مراسم جشن پيروزي انقلاب حضور مييابند و اين را در عمل انقلابي خود يكشنبه اثبات خواهند كرد كه دهه آينده را پرصلابتتر از اين چهار دهه طي خواهند كرد.
