مسئله مهمي که پيش از هر چيز بايد در خصوص آلودگي هوا بدانيم، اين است که اين مسئله، تنها براي ايران و چند کشور آسيايي ديگر است. يعني کشورهاي اروپايي و امريکايي با اين معضل درگير نيستند که فيفا قانوني براي آن در نظر گرفته باشد. البته طبق يک استاندارد جهاني، وقتي شرايط هوا در حالت PFI قرار ميگيرد، يعني ميزان آلودگي هوا بر اساس حضور ذرات معلق از عدد 200 بالا ميرود، براي بدن و سلامتي مضر است، اما اينکه چه تصميمي در اين زمينه بايد گرفته شود، مسئلهاي است که بر اساس قوانين و آييننامههاي داخلي بايد به آن استناد کرد. براي مثال در المپيک چين وقتي چنين اتفاقي رخ داد، اين کشور براساس آييننامه داخلي خود تصميمگيري کرد، چون قانوني بينالمللي در اين زمينه وجود نداشت.
در ايران هم البته فدراسيون پزشکي دستور عملي در اين رابطه تدوين کرده که بر اساس آن توصيه شده در دو نوبت، يک مرتبه دو ساعت و يک مرتبه يک ساعت قبل از برگزاري بازي ميزان آلودگي محل مسابقه اندازهگيري شود تا اگر رقم آن بالاي 200 بود در صورت صلاحديد مسئول مسابقات بازي لغو شود، چراکه ورزشکاران در هنگام مسابقه هفت برابر بيش از حالت عادي هوا وارد ريههايشان ميشود كه وقتي شرايط آلودگي از شاخصهاي مدنظر بالاتر باشد، يعني خطر وارد شدن هواي آلوده به بدن آنها هفت برابر بيشتر است و اين بدون شک ميتواند به سلامت بازيکنان صدمه بزند. به همين دليل توصيه ميشود که مسابقه براي حفظ سلامت بازيکنان لغو شود، اما همانطور که اشاره کردم، اين تصميم را تنها کميته برگزاري مسابقات ميتواند بگيرد ولاغير، آن هم براساس آييننامههاي داخلي و تحقيقاتي که در کشور در خصوص آلودگي هوا و تأثيرات نامطلوب آن بر ورزشکاران ميشود، چراكه در اين راستا هيچ نمونه و الگوي خارجياي وجود ندارد، به اين دليل که معضل آلودگي هوا تنها در ايران و چند کشور آسيايي وجود دارد و معضلي جهاني نيست که در خصوص آن تحقيقات لازم انجام شود و قوانيني داشته باشد.
