در طلاق توافقي، همه چيز به توافق زن و شوهر بستگي دارد و معمولاًَ آنها پس از توافق در مسائل مربوط به زندگي مشترك مانند مهريه، نفقه، جهیزيه و در صورت داشتن فرزند مشترك، حضانت فرزند، به دادگاه خانواده مراجعه و دادخواست صدورگواهي عدم امكان سازش (طلاق توافقي) را تنظيم ميكنند و به دادگاه ميدهند.
پس از دادن دادخواست، دادگاه از آنها ميخواهد كه هركدام از ميان بستگانشان فردي را به عنوان داور معرفي كه اين داوران بايد با زوجين مذاكره كنند و سعي در صلح دادن آنها داشته باشند. اگر داوران به نتيجه اي نرسيدند، گزارش خود را به دادگاه ارائه ميدهند و دادگاه نيز بر اساس توافق زوجين گواهي عدم امكان سازش صادر ميكند و آنها ميتوانند با ارائه گواهي به دفتر خانه طلاق، صيغه طلاق را جاري و ثبت كنند. گواهي عدم امكان سازش به مدت سه ماه اعتبار دارد. يعني اگر زوجين ظرف سه ماه آن را اجرا نكردند، ديگر اعتباري ندارد. در طلاق توافقي، افراد معمولاً قبل از درخواست طلاق صحبت كرده و به توافق رسيدهاند و اگر باز هم علاقه داشته باشند كه جلساتي براي سازش و مذاكره بگذارند، به شوراي حل اختلاف ارجاع ميشوند تا فرصت دوبارهاي براي سازش فراهم شود.