بوندسلیگا به تیم‌های آلمانی اعتبار بخشید

آلمان تصمیم گرفت رقابت‌های قهرمانی فوتبال در کشورش را با نام بوندسلیگا برگزار کند تا شاهد موفقیت تیم‌هایش در رقابت‌های اروپایی شود.

به گزارش ایسنا، آلمان (منظور آلمان غربی، یکی از دو بخش بزرگ آلمان کنونی است که پس از جنگ جهانی دوم از هم جدا شدند) توانسته بود در سال ۱۹۵۴ قهرمان جهان شود، به نیمه نهایی جام جهانی ۱۹۵۸ صعود کند و در سال ۱۹۶۲ برای چهارمین‌بار به فینال جام جهانی برسد. با این حال یک رقابت‌های باشگاهی واقعی در این کشور وجود نداشت. این کشور در رقابت‌های ملی یک قدرت محسوب می‌شد اما در مقایسه با دیگر کشورها از سیستم قدیمی برای رقابت‌های باشگاهی بهره می‌برد. آلمان در این مساله ابتدایی عمل می‌کرد و به علت جدایی‌طلبی ایالت‌هایش تنها رقابت‌های محلی در این کشور برگزار می‌شد و قهرمان باشگاه‌های آلمان پس از بازی‌های حذفی بین تیم‌های قهرمان هر ایالت تعیین می‌شد.
 
این کشور پس از این که متوجه شد یکی از دلایل ضعف تیم‌های آلمانی در بازی‌های اروپایی نداشتن یک لیگ است تصمیم گرفت رقابت‌های قهرمانی را برگزار کند. تا آن زمان تنها یک تیم (اینتراخت فرانکفورت) توانسته بود به یک فینال اروپایی برسد؛ این اتفاق در سال ۱۹۶۰ رخ داد و در آن بازی رئال مادرید با نتیجه پرگل ۷ بر ۳ حریف آلمانی‌اش را شکست داد.

در رابطه با فوتبال پایه آگاهی کمی وجود داشت. در اغلب دیدارها یک تیم قوی با یک تیم ضعیف روبه‌رو می‌شد. به همین خاطر جای خالی رقابت بین تیم‌ها احساس می‌شد. در این شرایط ایده یک لیگ باشگاهی مانند دیگر کشورها شکل گرفت. نام این بازی‌ها را بوندسلیگا تعیین کردند و در نخستین دوره از ۱۶ تیم، بر اساس گذشته درخشان‌شان دعوت شد.

مانند همیشه یک موضوع جنجالی وجود داشت؛ نام بایرن مونیخ و مونشن گلادباخ بین ۱۶ تیم دیده نمی‌شد. آن‌ها را در لیگ دسته دو که هم‌زمان به وجود آمده بود، قرار دادند. بایرن در آن زمان تیم دوم شهر به حساب می‌آمد و زیر سایه مونیخ ۱۸۶۰ قرار داشت. قهرمان‌های محلی در لیگ دسته سه بازی می‌کردند.

برگزاری لیگ با موفقیت همراه شد. در ابتدا به نظر می‌رسید تیم‌های شالکه، دورتموند و نورمبرگ قدرت را در اختیار داشته باشند اما هفت فصل، هفت قهرمان مختلف داشت. کلن، وردربرمن، مونیخ ۱۸۶۰، اینتراخت برانشوایگ، نورمبرگ، بایرن مونیخ و مونشن گلادباخ به ترتیب در این مدت قهرمان بوندسلیگا شدند. این موضوع باعث شد که هر تیمی به قهرمانی فکر کند. بایرن و مونشن گلادباخ خیلی زود به دسته برتر صعود کردند و به عنوان مدعی قهرمانی مطرح شدند. به خصوص بایرن مونیخ که از حضور بازیکنان بزرگی هم‌چون بکن‌باوئر، مولر و میر بهره می‌برد.

برگزاری یک رقابت قهرمانی مناسب، نتیجه بخش بود و تیم‌های آلمانی توانستند قهرمانی‌هایی در بازی‌های اروپایی به دست آورند. یکی از دلایل موفقیت تیم‌های آلمانی کم‌تر بازی کردن نسبت به دیگر تیم‌های اروپایی بود. ژرمن‌ها از امکانات پیشرفته بهره بردند و بوندس لیگا توانست نخستین لیگی در اروپا باشد که از تبلیغات روی پیراهن استفاده می‌کند. سپس کشورهای دیگر هم از این روش بهره بردند.

با فرو ریختن دیوار برلین راه تیم‌های آلمان شرقی به بوندسلیگا باز شد اما آن‌ها نتایج درخشانی کسب نکردند. در گذر زمان هیچ یک نتوانست خود را در دسته برتر حفظ کند. مشکلات اقتصادی کاملا تفاوت یک منطقه با دیگر منطقه را نشان می‌داد.