چارلز گلاس
داستان سوریه مانند تابلو فرشی از
داستانها و حکایتیهاست که با درد و رنج، شجاعت، عشق و نفرت و کشتار بیگناهان بافته
شده است. هنوز کسانی که سرنوشت این سرزمین باستانی را تعیین میکنند اجازه ندادهاند
که این تابلو رونمایی شود.
نادیده گرفتن مردم سوریه از زمانی که سوریه
مدرن در سال 1920 میلادی شکل گرفت عادت همیشگی (غربیها) بوده است. اگر کسی فریاد
آنان را میشنید، شاید تراژدیهای قرنهای گذشته هیچ وقت برای آنان اتفاق نمیافتاد.
فرانسه و انگلستان بعد از براندازی امپراتوری عثمانی در زمان جنگ جهانی اول، در
نادیده و ناشنیده گرفتن سوریها خیلی خوب عمل کردند.
بعد از تقسیم سوریه، انگلستان و فرانسه قوانین
استعمارگونهای بر ساکنان این سرزمین روا داشتند. ساکنانی که برای به دست آوردن
استقلال خود تمایل فراوانی نشان داده بودند.
این دو کشور نیروهایی را تجهیز کرده بودند تا
با راهاندازی شورش و طغیان قوانین خود را در مناطق اشغالی خود اعمال کنند. اما
بعد از جنگ جهانی دوم و زمانی که استقلال به مردم سوریه بازگشت سازمان سیای آمریکا
حتی بیتفاوتتر از انگلستان و فرانسه نقش خود در قبال سوریه ایفا کرد. این سازمان
در سال 1949 کودتایی نظامی را طراحی کرد تا دولت پارلمانی این کشور را سرنگون کند.
جنگهای متوالی که اسرائیل آغازگر آنان بود
موجب شد سرزمینها و قلمروهای بسیاری از دست برود و بسیاری از فلسطینیان و سوریان
بیخانمان شوند. سوریانی که از روستاهایشان در ارتفاعات جولان بیرون رانده شده
بودند.
سوریه از خوشبینیهای سال 1920،
زمانی که برای مدت کوتاهی به استقلال خود دست یافته بود به درگیریها و خونریزیهای
سال 2011 رسید. درگیریهایی که از سوی بیگانگان تشویق و حمایت مالی شد. به گفته جمال
عبد الناصر، دومین رئیس جمهور مصر، سوریه «ضربان قلب عرب» بود. دمشق اولین پایتخت امپراتوری
عربها بود. نویسندگان و سیاستمداران سوری و لبنانی استقلال خود را پیش از ترکها
کسب کرده بودند.
با وجود هزاران پناهجوی سوری در اردن، ترکیه،
لبنان، اروپا و آمریکا اما هنوز افراد بسیاری وجود دارند که در داخل سوریه ماندهاند.
صحبتها و نقل قولهای این مردان، زنان و بچهها عاقلانه و موشکفانه بود و توجه ما
را میطلبد:
مریم، زن جوان اهل حلب است. او میگوید: «اگر
بشار اسد در صحبتهایش اعلام میکرد که من با شما هستم، میخواهم کمکتان کنم و
قدم به قدم با شما حرکت کنم، میتوانم به شما اطمینان 100 درصدی بدهم که او بهترین
رهبر در جهان عرب میشد.»
یوسف، یکی از دانشجویان پزشکی میگوید: «هیچ کس
ما را حمایت نکرد. به جای آن، ائتلافهای آمریکایی سوریه را بمباران کرد. این
حملات هوایی بودند که این کشور را تخریب کردند.»
کریم، فیزیکدانی از شهر حمص است. او نیز میگوید:
«حقیقت این است که سوریه هیچ دوستی ندارد. این کشور فقط به یک صفحه شطرنجی تبدیل
شده که قدرتهای بزرگ در آن بازی میکنند.
