نويسنده: ميترا شهبازي
سالهاست واژه محروميت با نام سيستان و بلوچستان عجين شده است، منطقهاي وسيع از کشور که در ادبيات ملي با عنوان سرزمين رستم شناخته ميشود و اسير عديدهاي از مشکلات از قبيل بيکاري، کمبود آب و طوفانهاي سهمگين شده است. حالا هم که در آستانه سال جديد تحصيلي هستيم و کمتر از 2 ماه به بازگشايي مدارس باقي مانده، بحث محروميتهاي آموزش و پرورش سيستان و بلوچستان مطرح شده است که منجر به افزايش شمار کودکان بازمانده از تحصيل و افزايش نرخ بيسوادي در اين استان ميشود. مسئلهاي که طي چند سال اخير و با روي کار آمدن دولت يازدهم به اعتقاد مسئولان آموزش و پرورش و استاني در حال ريشه کن شدن است.
رفع مشکل کودکان بازمانده از تحصيل
علي رغم تمام آنچه که مسئولان در خصوص رفع مشکلات ميگويند، اما همچنان وجود مدارس کپري، خشتي و وضعيت نامناسب محيط آموزشي و نبود کادر متخصص براي آموزش دانشآموزان از مسير طولاني براي رفع محروميتها خبر ميدهد و فارق از وضعيت اقتصادي بد خانوادهها نشان دهنده وجود چندين هزار کودک بازمانده از تحصيل ديگر است. در اين راستا لیلی بنی اسدی معاون روابط عمومی استانداري سیستان و بلوچستان به خبرنگار «جوان» در خصوص آمار کودکان بازگشته به تحصيل ميگويد:« طي دولت تدبير و اميد با تلاش و همت دولتمردان و مسئولان استاني و سياست گذاري که استاندار اعمال کردند، 120 هزار کودک بازمانده از تحصيلان به کلاس درس برگشتند.» علاوه بر وي، رئیس اداره اطلاع رسانی و روابط عمومی اداره کل آموزش و پرورش نيز در گفتگو با خبرنگار «جوان» ميگويد:« ابتداي دولت يازدهم، 146 هزار کودک بازمانده از تحصيل در سيستان و بلوچستان شناسايي شد که از اين تعداد طي برنامه شتاب بخشي جذب دانش آموزان، 120 هزار کودک به کلاس درس بازگشتند.»
علی مرادی با اشاره به اينکه 90 درصد دانشآموزان بازمانده از تحصيل طي يک برنامه 3 ساله جذب کلاس درس شدهاند، ميافزايد:« در ابتداي دولت يازدهم، 530 هزار دانشآموز در مقاطع مختلف در حال تحصيل بودند که اکنون اين تعداد به 647 هزار دانشآموز افزايش يافته است. »
آمار غيرواقتي از جذب کودکان به کلاس درس
حالا برخلاف آنچه که مسئولان آموزش و پرورش و استانداري، سيستان و بلوچستان در خصوص جذب کودکان به کلاس درس ميگويند، نماينده مردم خاش ومیرجاوه در مجلس شوراي اسلامي، آمار ارائه شده را غيرواقعي تلقي ميکند و به خبرنگار «جوان» ميگويد:« اين آمار شعاري بيش نيستند و تا عملياتي شدن اين هدف با توجه به وجود کوهي از مشکلات در مسير آموزش کودکان، فاصله زيادي است.»
علی کرد، ميافزايد:« علي رغم وسعت زياد سيستان و بلوچستان و وجود پتانسيل هاي زياد براي رشد و توسعه، اما تاکنون استعداد هاي اين منطقه به فعل در نيامده است و مورد بيمهري مسئولان قرار گرفته که همگي اينها بر تعليم و تربيت کودکان استان هم تاثير گذار است.»
وي با اشاره به اينکه کمبود فضاي آموزشي و نبود نيروي متخصص براي آموزش کودکان از مهمترين دردهاي اين استان است، ادامه ميدهد:« در جنوب بلوچستان خانه هاي کپري، در مرکز استان خانههاي خشتي گلي و چادر سياه، در سيستان هم خانه هاي خشتي و گلي که توسط مردم واگذار شده است، به عنوان مدرسه مورد استفاده قرار ميگيرد. همين موضوع از زخمي کهنه در فضاي آموزشي سيستان و بلوچستان حکايت دارد که علي رغم جذب اعتبارات مالي بسيار توسط آموزش و پرورش استان، هنوز هيچ کاري براي مردم نشده است. همچنين کمبود شديد نيروي انساني ماهر و متخصص و متناسب با دوره ابتدايي و دوره هاي متوسطه مشکل ديگري است که بايد به سرعت مرتفع شود.»
اين نماينده مجلس با اشاره به اينکه در سال هاي اخير نه تنها از شمار اين مشکلات کم نشده بلکه به آن افزوده هم شده است، ميگويد:« اين کمبودها همگي ازعدم برنامه ريزي دقيق وزارت آموزش و پرورش در استان نشات ميگيرد. متاسفانه هنوز در روستاها، مناطقي چون کوهها، دشتها و مناطق دور افتاده با مشکل شديد نبود آموزگار روبه رو هستيم و بنده به عنوان کسي که سابقه فرهنگي زيادي داشته است از روال جذب دانش آموزان بازمانده از تحصيل رضايت ندارم.»
کرد با اشاره به اينکه در آستانه سال تحصيلي 96-97 هستيم، ادامه ميدهد:« با بازگشايي مدارس يک عزم ملي و حرکت انقلابي و جهادي لازم است. بايد از طريق رسانه ملي، تريبون هاي نماز جمعه و شوراهاي اسلامي شهر و دهياران و بخش داران فرهنگ سازي براي تحصيل دانشآموزان صورت بگيرد. در غير اين صورت آنچه که به عنوان جذب دانش آموزان بازمانده از تحصيل عنوان مي کنيم تنها شعار هست و عملياتي نميشود. همچنين لازم به ذکر است که علي رغم آمارهاي ارائه شده هيچ دانش آموزي تاکنون جذب نشده است.»
وي ميگويد:« وزارت آموزش و پرورش بايد با ارائه طرحهاي کوتاه مدت و بلند مدت اين معضل را از سيستان و بلوچستان ريشه کن کند. همچنين لازم است که با توجه به پهناوري استان، اداره ديگري تحت عنوان آموزش و پرورش ايجاد شود، تا سياستگذاريها متناسب با منطقه اعمال شود و فقط به اين شکل است که مي توان اميد داشت، وضعيت آموزشي اين استان بهبود يابد.»