فریدون حسن
تو را بايد ستود، بايد گرامي داشت كه درس مردانگي و جوانمردي را به بسياري از مدعيان دادي، بسياري بايد بيايند و زانو بزنند و از تو بياموزند. دختر نقرهاي تكواندوي ايران، كيمياي مبارزه كه حتي مصدوميت و ناجوانمردي حريف فيناليست هم نتوانست مانع تلاش تو شود. رقابتهاي تكواندوي قهرماني جهان تمام شد و كيميا ميگويد مدال نقره را هم فراموش كرده، اما بزرگمنشي و پهلواني او كه تمام شدني نيست وقتي ميگويد: «شرمندهام.» وقتي ميگويد: «قبل از اينكه از تكتك هموطنان عزيزم عذرخواهي كنم، بايد از استادم عذر بخواهم. من را ببخشيد كه نتوانستم جواب زحمتهايتان را با مدال طلا بدهم. تمام تلاشم را كردم ولي نشد، اما خوشحالم كه نتايج به دست آمده آرزوي سالهاي زياد تكواندوي بانوان ايران بود.» عليزاده ميگويد: «بر كارشناسان و اهل فن، زحمات مليپوشان بانوي ايران كه حتي تا آستانه كسب مدال برنز هم پيش رفتند، پوشيده نيست، آنها خوب ميدانند بانواني كه باختند و موفق به كسب پيروزي نشدند مقابل ناميترين تكواندوكاران دنيا شكست خوردند.»
اما عليزاده مصدوم و تازه روبهراه شده باز هم از استاد خود معذرت ميخواهد: «استاد من، شما بزرگواريد، مثل هميشه بگذر و ببخش. شما باعث احترام تكواندوي دختران و بانوان ايران هستيد. از رده سني نونهالان تا نوجوانان و بزرگسالان از مسابقات قارهاي تا المپيك با شما بوديم كه ارزشمندترين نتايج را به دست آورديم. ببخشيد كه طلا نگرفتم. سرم پايين است، دعا كنيد سربلند شوم. مدال نقره جهان را فراموش كردم و فقط تجربياتش را به خاطر سپردم.» دختر نقرهاي تكواندوي ايران حالا خسته و مصدوم بازگشته، بازگشته تا خود را مهياي آوردگاهي ديگر كند. لازم به ذكر نيست كه او مراقبت ميخواهد، نيازمند توجه است. دختر مدالآور المپيك، بانوي پهلوان ايران پيش مردم سربلند است، سربلند از نقره ارزشمندي كه به دست آورد. نقرهاي به ارزش طلا، چرا سر به زير، كيميا سرت را بالا بگيرد كه تو افتخار تمام مردم ايران زميني. زنده و سربلند بمان دختر مدالآور تكواندوي ايران.
