2 روز آخر جشنواره با برنامه‌ريزي ضعيف سوخت

از اعتراض‌ها به ليست نامزدهاي جشنواره فجر که بگذريم با اعلام زودهنگام نامزدها، برگزارکنندگان عملاً دو روز پاياني جشنواره را سوزاندند، چراکه لو رفتن نامزدها در انتخاب مخاطبان براي تماشاي فيلم‌ها در دو روز پاياني تأثيرگذار است. ضمن اينکه اساساً نحوه برنامه‌ريزي دبيرخانه جشنواره سي‌و‌پنجم براي اکران فيلم‌ها در برج ميلاد حاوي اشتباهات فراواني است. تقريباً همه آثار خوب جشنواره در چند روز مياني متمرکز شده بودند و دو روز پاياني فقط فيلم «بيست و يک روز بعد» آن هم به دليل نقل قول‌هاي رسانه‌ها مي‌تواند براي ديدن وسوسه‌کننده باشد.

اينها را که اضافه کنيم به ضعف‌هاي ديگر جشنواره امسال از قبيل بي‌تدبيري در بليت‌فروشي، بيرون ماندن فيلمي چون امپراتور جهنم و حالا اعتراض‌هاي دامنه‌دار به ليست نامزدها، با کارنامه‌اي ناموفق مواجه مي‌شويم که چندان قابل دفاع نيست. محمد حيدري سال گذشته هم جشنواره پر ايرادي را برگزار کرد، اما رفاقت او با ايوبي منجر به سپردن دومين سال پياپي جشنواره فجر به او شد. از دلايلي که باعث بد برگزار کردن جشنواره شد، نداشتن مشاوران آگاه و مطلع است. او البته مهتاب کرامتي را به عنوان مشاور جشنواره معرفي کرده بود، اما معلوم است که سپردن سمتي با عنوان مشاوره به وي بيشتر شبيه يک شوخي است. دبير جشنواره بايد دايره مشاوران خود را فراخ‌تر مي‌کرد تا به مشکلات و آبروريزي‌هايي چون ماجراي بليت‌فروشي و عمل نکردن سايت و حالا ليست نامزدهاي خنده‌دار دچار نشود.

البته اصولاً محمد حيدري به عنوان يک ايراني دوتابعيتي نبايد امکان مديريت جشنواره انقلاب اسلامي را مي‌داشت، چون به طور طبيعي يک چشم او به امريکاست. جايي که خانواده‌اش در آنجا زندگي مي‌کنند و قاعدتاً با يک چشم نمي‌تواند جشنواره فجر انقلاب را به خوبي مديريت کند. حيدري کسي نيست که خودش را براي انقلاب به خطر بيندازد. دبير جشنواره اگر بخواهد مي‌تواند به انتخاب فيلم‌ها براي نامزدي و اهداي سيمرغ سمت و سو بدهد، اما او حال و انگيزه لازم براي اين مسئله را ندارد. او اصلاً به لحاظ علمي و هنري صلاحيت اين کار را ندارد، چون از تئاتر آمده و سينما را نمي‌شناسد. عملکرد او تنها به بي‌اعتبار کردن جشنواره فجر انقلاب منجر شده است. آيا حجت‌الله ايوبي مي‌داند که طي دو سال گذشته چه بر سر جشنواره و سينماي ايران آورده است؟

رئيس سازمان سينمايي جشنواره امسال را ملقب به نام اميد کرد، اما در اغلب فيلم‌هاي امسال نشاني از اميد ديده نمي‌شد. اعتراض‌ها به نحوه داوري جشنواره فيلم فجر نشان مي‌دهد که سازمان سينمايي موفقيتي در برگزاري جشنواره به دست نياورده و سينماي اميد هم فقط در حد يک شعار باقي مانده است.