وكيل‌الرعاياي فرهنگ با نقشه وارونه در دست

شب گذشته جشنواره 35 تئاتر فجر ميزبان علي مرادخاني، معاون هنري وزير فرهنگ و ارشاد و مهدي شفيعي، مدير مركز هنرهاي نمايشي بود كه براي تماشاي «آري يا نه» به خانه هنرمندان رفتند تا در سالن جمع و جور استاد انتظامي نمايشي با موضوع كودكان كار را تماشا كنند. نمايش مجيد رحمتي كه پيش‌تر هم در پلاتوي اجراي تئاتر شهر اجرا شده بود، در زمان اجراي خود نيز مورد توجه مخاطبان جوان تئاتر قرار گرفته بود و با وجود موضوع حساس اين روزهاي جامعه ايران كمتر مورد توجه مسئولان حوزه اجتماعي قرار گرفت.  اما چند متر آن سوتر، در تماشاخانه ايرانشهر كه شب گذشته ميزبان دو نمايش پرفروش پاييز و زمستان امسال بوده است، پروانه سلحشوري و فاطمه ذوالقدر، اعضاي كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي با حضور در اين تماشاخانه به تماشاي نمايش «ماتريوشكا» نشستند. نمايش خوش‌ساخت پارسا پيروزفر برخلاف نمايش مجيد رحمتي، نمايشي است مبتني بر كمدي رفتار كه در نهايت اثري سرگرم‌كننده است تا اثري دغدغه‌محور. اين در حالي است كه توقع جامعه از مسئولان بررسي آثار هنري است كه بازتاب‌دهنده رويدادها و پديده‌هاي روز باشند، نه اثري برآمده از اوايل قرن بيستم روسيه تزاري.
حضور دو نماينده مجلس در نماد تئاتر بورژوازي تهران و عدم‌حضورشان در سالن‌هاي كوچك يا ننشستن به تماشاي آثار شخصيت‌هاي نه چندان شناخته شده هنر، عطر و بوي خوبي نمي‌دهد. اين همواره سؤال بوده است كه چرا مقصد تئاتر ديدن دولتمردان و مسئولان كشور تالار وحدت بوده است و حال كه تالار وحدت فاقد اجراست، چرا مقصد يك سالن با معيارهاي بورژوازي است؟
در طول سال گذشته اخباري مبني بر حضور شخصيت‌هاي مسئول در امور فرهنگي در سالن‌هاي كوچك گزارش نشده است. همواره وحدت و به ندرت به سبب اسامي بزرگ، سالن اصلي تئاتر شهر ميزبان وزنه‌هاي سياسي بوده است. به نظر مي‌رسد حضور در نمايش پرفروش پاييز ايرانشهر و البته اين روزهاي تماشاخانه پاليز محلي است براي حضور و ديده شدن، وراي آنكه وظيفه يك عضو كميسيون فرهنگي ديده شدن نيست، بلكه ديدن است. حال اين سؤال بايد پرسيده شود كه دو بانوي نماينده محترم در طول چند ماه حضورشان بر كرسي پارلماني، چند نمايش ديده‌اند؟ عامل انتخاب «ماتريوشكا» چه بوده است؟
وضعيت تئاتر همواره از خفته بودن نمايندگان رنج برده است و عدم‌حضورشان در بزنگاه‌هاي تاريخي همواره دردش بر دل هنرمندان تئاتر بوده است و ناديده‌ گرفتن آثار مهجور جشنواره فجر به واسطه فضاسازي رسانه‌اي با حضور در نمايشي زير ذره‌بين رسانه‌هاي زرد توقع جامعه هنري نيست. براي جامعه تئاتري اين حركت چيزي جز پوپوليسم نيست؛ همان پوپوليسمي كه نمايندگان مذكور با مبارزه با آن و برجسته‌سازي وجوه منفي آن صاحب كرسي پارلمان شدند.