دهمين جشنواره سينماي مستند ايران «سينما حقيقت» هم به كار خود پايان داد. اين جشنواره كه با شناختن برگزيدگانش در چندين بخش جوايزي از جمله نشان فيروزه را تقديم سينماگران برگزيده كرد، با توجه ويژه به برخي آثار كه از لحاظ محتوايي با معنا و محتواي «سينما حقيقت» همسويي نداشته و ندارند، راه را براي تحريف سينما حقيقت در نمايش واقعيتهاي سياه و تلخ به جاي حقيقتي كه بايد در پي كشف آن تلاش و مجاهدت كرد، باز كرده است.
در جشنواره امسال نمايش برخي آثار مستند دون شأن جشنواره و نام حقيقت كه از كلام مولاي متقيان علي(ع) برگرفته شده است بود و اين تضاد معنايي و محتوايي ميان نمايش آثار و سياستهاي برگزاري چنين جشنوارهاي ميتواند راه را براي تحريف معاني اصيل در زمينههاي فكري سينما به خصوص سينماي مستند باز كند. نمايش برخي آثار همانند مسافران، زنانگي و مردان ارباب جمشيد در بخشهاي مختلف جشنواره نشان ميدهد كه نه تنها رگههاي ليبراليسم و اومانيسم و در كل تفكرات شبهروشنفكري هنوز در سينماي جمهوري اسلامي ايران وجود دارد بلكه برخي سياستگذاران و مديران فرهنگي نيز از ترويج و انتشار آنها در افكار و اذهان عمومي ابايي ندارند.
نمايش چندباره فيلمهايي همچون زنانگي بر پرده نمايش جشنواره كه در رابطه با زندگي چند فاحشه در سطح شهر تهران است كه همگي در يك خانه امن تجمع كردهاند و معناي مقدس خانه را در فرهنگ ايراني و اسلامي لكهدار كردهاند، نشان دهنده مسير غلطي است كه برخي سياستگذاران فرهنگي در پيش گرفتهاند، اين مسير ميتواند ناخواسته راه را براي ورود فعالان معاند و منحرفان فكري كه با اساس نظام اسلامي نيز زاويه دارند به سينما و اتاق فكر آن باز كند. سياستگذاران و مديران جشنواره سينما حقيقت بايد بدانند كه انتخاب كلام روشنگر امام و مولاي متقيان براي سينما حقيقت، نه تنها يك شعار بلكه پيشاني اعتقادي و عملكرد جشنواره است و در تمام جهات از انتخاب آثار گرفته تا نحوه برگزاري و تعامل با سينماگران و مدعوين و نيز نمايش آثار و انتخاب بهترينها براي كسب جوايز جشنواره اين حقيقت را الگو قرار داده و خط قرمز خود بدانند كه عدول از آن همانا منافي حقيقت و كلام امير خواهد بود.
متأسفانه برخي آثار حاضر در جشنواره كه حتي ميتوان ردي از آنها را در بخش مزين به نام شهيد آويني هم ديد، واقعيتهاي تلخ و گزنده جامعه را كه ناگزير در هر جامعهاي وجود دارد به تماميت جامعه و مردمش تعميم دادهاند و با حضور اين آثار در بخش بينالملل اين تعميم به معناي واقعياش پيش چشم ميهمانان خارجي و بعدتر جشنوارههاي خارجي نمود پيدا خواهد كرد. مستند و فيلمسازي در اين عرصه پيش از آنكه كاري هنري و تكنيكي به حساب بيايد، نمايشي از واقعيتهاي موجود در هر جامعه به صورت خرد و كلان است كه نگاه هنرمند به آن نشان از اهميت آن موضوع و دغدغه آن در هر جامعهاي دارد، از همين رو نمايش آثاري چون زنانگي در بخش بينالملل و كسب جوايزي در همين بخش از سوي هيئت داوران، نه تنها به ضرر جشنواره و سياستهاي كلي فرهنگي در نظام جمهوري اسلامي است بلكه چهرهاي پلشت و زشت را از سيما و سيرت كشور به كشورهاي خارجي نشان ميدهد كه با حقيقت جامعه اسلامي ايران و حتي واقعيت غالب منافات دارد.
از سويي فشار سينماگران جوان و بعضاً شبهروشنفكر به جشنواره و سياستهايش در پي سانسور فيلمهايي كه قانوني وارد جشنواره شدهاند و حق نمايش دارند و از سويي ديگر منافات داشتن با آرمانهاي فرهنگي انقلاب و اسلام در برخي آثار ميتواند به ضرر كليت جشنواره باشد و در جهت تضعيف سينماي مستند در سالهاي آينده برآيد كه خواست هيچ كدام از جبهههاي فرهنگي كشور نيست زيرا جشنواره دولتي«سينما حقيقت» كه با سرمايه بيتالمال نيز برگزار ميشود و از سرمايه هنر و تعهد سينماگران جوان و انقلابي نيز بهرهمند است نبايد تحت سيطره برخي افكار غربي و اومانيستي قرار بگيرد كه سراسر جشنوارههاي غربي را فراگرفتهاند و راه ورود و انتشار«حقيقت» را در آنها بستهاند و حقيقت را در گلوي واقعيتهاي زشت و ننگين جامعه مدرن خفه كردهاند. سينما حقيقت فارغ از برگزاركنندگان و سياستگذارانش در هر دورهاي دستاوردي انقلابي است كه ميتوان از آن در جهت آرمانهاي فرهنگي انقلاب، كشور و آينده مردم جامعه استفاده مفيد جست، خصوصاً بخشهايي كه نامهاي ارزشمندي همچون ملي و شهيد آويني را بر پيشاني دارند.
