حضانت اطفال

نگهداري و حضانت اطفال هم حق پدر و مادر است و هم تكليف آنها. براي نگهداري طفلي كه والدين او جدا از يكديگر زندگي مي‌كنند، مادر تا سن هفت سالگي اولويت دارد و پس از آن با پدر است و بعد از هفت سالگي در صورت ايجاد اختلاف، حضانت طفل با رعايت مصلحت كودك به تشخيص دادگاه است. در مواردي والدين مي‌توانند به نفع يكديگر از حق حضانت خود صرف‌نظر كنند. بنابراين قراردادهاي بين والدين در مورد حق حضانت در صورتي كه برخلاف مصلحت طفل نباشد، معتبر و صحيح است. بنابراين حضانت طفل پس از هفت سالگي مطلقاً به پدر واگذار نمي‌شود. مثلاً دادگاه با در نظر گرفتن مصلحت طفل به دليل وابستگي شديد طفل و مادر و اثر سوء جدايي آنها تشخيص مي‌دهد كه حضانت بر عهده مادرش باشد.

پس از رسيدن طفل به سن بلوغ، دادگاه خود را فارغ از رسيدگي در مورد حضانت دانسته و فرزندان حق انتخاب ادامه زندگي نزد يكي از والدين را خواهند داشت كه در هر صورت تأمين مخارج زندگي با پدر است. اگر پدر از دادن فرزند زير هفت سال به مادر خودداري كند،‌مادر مي‌تواند با مراجعه به دادگاه هم صدور دستور موقت براي پس دادن فرزند را درخواست كند هم الزام مرد را براي پرداخت نفقه بخواهد.

در اين گونه موارد چون قانون حضانت را با مادر دانسته نياز نيست كه امري در دادگاه ثابت شود و دادگاه بدون رعايت تشريفات قانوني و خارج از نوبت، حكم پس دادن طفل را صادر مي‌كند و اين حكم فوراً قابل اجرا است.