مهمترين نكتهاي كه جشنواره مقاومت را از ديگر جشنوارههاي رنگارنگ داخلي و حتي بينالمللي ممتاز و منحصربهفرد ميسازد، رويكردها و نگاه استراتژيكي است كه اين حركت دنبال ميكند تا جايي كه هويتي فراتر از يك فستيوال متداول پيداكرده و به نهالي بدل شده تناور، رشد يابنده و پويا يا نهادي جريانساز و حركتآفرين كه نقشي اجتماعي در مقياس گسترده را پيگيري ميكند و در سالهاي اخير با جذب سينماگران مستقل دنيا و حمايت از جريان سينماي انقلابي منطقه به يك پايگاه فرهنگي نزديك شده است.
دست گذاشتن روي حساسترين و ملموسترين موضوعات ملي و بينالمللي بيواهمه از ملاحظات و مصلحتانديشيهاي كاسبكارانه سياسي، فراگيري گستره مفاهيم عامتر مقاومت، دعوت و مشاركت فيلمسازان صاحبنام دنيا و منطقه همچون مايكل مور، اليور استون، نجدت انگور، بال الخ طيب، عماد برنا و دهها سينماگر ديگر، اهتمام ويژه به موضوع شهداي مدافع حرم، نكوهش تروريسم و صهيونيسم، توجه به بيداري اسلامي و مسائل اخلاقي و ارزشي و نقد امپراتوري رسانهاي نظام سلطه اين جشنواره را واقعيتر، به جبهه فرهنگي نظام و انقلاب بدل كرده و با تحرك و روحيه فعالي كه در ساختار و محتواي آن ديده ميشود پا بهپاي ميدانها و سنگرها بهپاي فرهنگي جبهه مقاومت شبيه شده است.
در دنيايي كه در جشنوارههاي مختلف جهاني جايي براي فيلمسازان ارزشي- انقلابي و مستقل نيست، جشنواره مقاومت ميتواند ميز خطابه براي معرفي و ديده شدن آثار اين دسته از فيلمسازان باشد تا بهواسطه آن سينماگران ديگر هم تشويق شوند تا به اين سمت روي آورند و مجالي شود براي فيلمسازاني كه در حوزه مقاومت فعاليت ميكنند و در ساير جشنوارهها كه سياستگذاريهاي خاص خود را دارند به آنها فرصت هنرنمايي داده نميشود. وقتي كمپانيهاي بزرگ فيلمسازي دنيا در پوشش توسعه صنعت سرگرميسازي پيچيدهترين انتظارات سياسي و امنيتي غرب را تأمين ميكنند و بسترساز و پيادهنظام تفكر استعماري هستند و وقتي فستيوالهاي پرهياهو و پرزرقوبرق درصدد سوددهي رندانه گرايشهای سينمايي به سمت انديشه جهانيسازي و امحاي هويتهاي ملي ملتهاي مستقل حركت ميكنند، جايگاه و رسالت جشنوارهاي مانند مقاومت سخت و سنگينتر ميشود.
بيدليل نيست كه از قلب امريكا و اروپا هم فيلمسازان مستقل آثارشان را از مسير فراخوانها به اين جشنواره ارسال ميكنند.
تقويت جشنواره فيلم مقاومت و استمرار آن باعث ميشود خيلي از فيلمسازان مستقل و ضداستعمار در آسيا، آفريقا و امريكايلاتين كه جايي در جشنوارههاي بينالمللي غرب ندارند به اين جشنواره بيايند و به پايگاهي براي تبادلنظر و انديشه اين فيلمسازان مستقل تبديل شود.
اخيراً يكي از سياسيون در همين رابطه تعبير جالبي بهكار برده است با اين مضمون: اگر ما پنجرهاي رو به جهان باز نكنيم ديگران اين پنجره را باز ميكنند مثل اين كاري كه تا به امروز انجام دادهاند. آنها از طريق «كن» و «اسكار» ارزشهاي خودشان را به كشورهاي جهان سوم و ايران تحميل ميكنند، ما هم بايد انسانهاي آزاده و مستقل را پيدا كنيم و ميز خطابه براي آنها شويم.
پس جشنواره مقاومت ميتواند همان ميز خطابه و همان پنجرهاي به جهان خارج باشد از دريچه سينما.
