اردو زدن در خارج از كشور قانون نانوشتهاي است كه همه تيمهاي ليگ برتري علاقه زيادي به عمل كردن به آن دارند، قانوني كه چند سالي است اجراي آن شدت بيشتري پيدا كرده و باشگاههايي كه توان مالي اجراي آن را ندارند نسبت به تيمهاي سرمايهدار احساس ضعف و عقبماندگي ميكنند. همه ساله با شروع تمرينات پيشفصل هر تيمي با توجه به بودجهاي كه در اختيار دارد اردوي خود را در داخل يا خارج از كشور برگزار ميكند. در اين بين بيشتر مديران و مربيان و حتي بازيكنان خواهان اين هستند كه پيش از شروع فصل جديد مسابقات حتماً در يكي از كشورهاي همسايه و حتي اروپايي اردو زده و تمرينات خود را در كمپهاي خارجي آغاز كنند. اگرچه امكانات مناسب و استاندارد و همچنين آب و هواي معتدل همواره از جمله دلايل اصلي آنها براي اين سفرهاي غيرضروري بوده اما با نگاهي دقيقتر ميتوان به اين واقعيت پي برد كه اردوهاي خارجي در شرايط فعلي اقتصاد كشور و از همه مهمتر وضعيت فوتبال ايران نه تنها ضرورتي ندارد بلكه ميتوان هزينه گزاف آنها را صرف امور مهمتري چون سرمايهگذاري در ردههاي پايه يا حتي پرداخت بدهيهاي سنگين باشگاهها كرد.
در سالي كه مزين به شعار اقتصاد مقاومتي است باشگاههاي ليگ برتري نشان دادند توجهي به فرمايشات مقام معظم رهبري ندارند و وضعيت اقتصاد جامعه و كشور اصلاً برايشان اهميتي ندارد. طبق روال هميشه تيمهاي فوتبال به رغم اينكه باز هم از بيپولي و پاس نشدن چكهاي قبلي بازيكنان مينالند اما حاضر نشدند قيد سفر به فرنگ را بزنند. از آنجا كه در فصل تابستان دماي هوا در كشورهاي عربي به شكلي طاقتفرسا افزايش مييابد مسئولان ايراني اروپا و به تازگي كشورهاي تازه استقلال يافته همسايه را براي اعزام تيمها انتخاب ميكنند. جالبتر اينكه باوجود حملات تروريستي صورت گرفته در تركيه و اوضاع ناآرام اين كشور مسئولان يك تيم ليگ برتري حتي به هشدارهاي امنيتي مقامات ايراني هم توجه نكردند و باز هم در تركيه اردو زدند! جاي تأسف است كه مديرانمان به اين راحتي و بدون در نظر گرفتن مسائل مهم ايران ارز را بيحساب و كتاب از كشور خارج ميكنند. چند تيم ديگر هم ترجيح دادند به جاي ماندن در كشور و تمرين كردن در وطن بار سفر ببندند و به كشورهاي همسايه بروند. ريخت و پاشهاي اول فصل در حالي صورت ميگيرد كه در فوتبال ما هيچ تيم خصوصي وجود ندارد و همه به نوعي دستشان در جيب دولت است. با اين حال براي خرج كردن بودجهاي كه از بيتالمال به دستشان ميرسد كمترين برنامهريزي منطقي و قابل دفاع را انجام ميدهند. جدا از اينكه مديران به بالا رفتن رقمهاي قرارداد بازيكنان بيكيفيت دامن ميزنند و به عقد قراردادهايي با رقمهاي ميلياردي تن ميدهند، در برگزاري اردوهاي پيشفصل و نيمفصل هيچ مخالفتي با سفرهاي خارجي ندارند. حضور در كمپهايي با امكانات روز دنيا و دوري از حاشيه توجيهات هميشگي آقايان است. در صورتي كه پول ريختن به جيب خارجيها راه فرار از حاشيه و استفاده از امكانات نيست. براي توجيه اول بايد بگوييم كه در همين ايران خودمان هم ميتوان از امكانات خوب بهره برد. اگر دقيقتر به كمپهاي موجود در كشور نگاه كنيم ميتوانيم شهرهايي را پيدا كنيم كه هم در تابستان هواي خنكي دارند هم از امكانات قابل قبولي براي تيمهاي ايراني برخوردار هستند. سالهاست كه اردبيل و كردان در گرمترين روزهاي سال ميزبان معدود تيمهاي ليگ برتري هستند. جالبتر اينكه مربيان و بازيكنان حاضر در اين كمپها از امكانات ابراز رضايت كردهاند. با اين تفاسير علامت سؤال بزرگي در ذهن ايجاد ميشود كه علت اين همه سفر و اردوي خارجي چيست؟ آيا ضرورت دارد كه تيمهاي مثلاً حرفهاي ما كه حتي سادهترين اصول فوتبال حرفهاي را رعايت نميكنند قبل از شروع فصل در كشورهاي همسايه اردو بزنند؟ چرا به تأكيدات مقام معظم رهبري توجه نميكنند و در جهت مقاومتي شدن اقتصاد فوتبال گام برنميدارند؟ سؤالهاي زيادي در اين رابطه مطرح است كه معمولاً بيشتر آنها بيپاسخ باقي ميماند. تجربه نشان داده تمرين در كشورهاي خارجي هيچ تأثير مثبتي در روند آمادهسازي تيمهاي ايراني نداشته است. آنچه مشخص است اينكه فشارهاي اقتصادي امان مردم را بريده و انتظار ميرود مسئولان و مديران بيش از اينها ارزش بودجه دولتي را بدانند.
