بزرگترين معضل ورزش، انتقادپذير نبودن مسئولان آن است. انتقاد در ورزش ايران در واقع يك خط قرمز است كه پرداختن به آن ممنوع و عواقب خوبي نخواهد داشت. اين مسئله چند روز قبل، بار ديگر ثابت شد. درست وقتي كه وزنهبردار پارالمپيكي تيم ملي به دليل اعتراض به مكان اردو با حكم اخراج از تيم ملي مواجه شد و حتي طلايي كه چهار سال قبل در رقابتهاي پارالمپيك لندن كسب كرده بود نيز نتوانست ضامن او شود.
كمتر از 24 ساعت بعد از آنكه المپيكيها و پارالمپيكيها در نشستي با معاون اول رئيسجمهور از مشكلات و گلايههاي خود گفتند و به دولت بابت عدم واريز بودجه انتقاد كردند و يكي از سخنرانها در اين ديدار رئيس كميته پارالمپيك بود، مجيد فرزين، وزنهبردار وزن 80 كيلوگرم ايران به اتهام تشويش اذهان عمومي از ترکيب تيم ملي براي حضور در پارالمپيك ريو خط ميخورد. تنها به اين دليل كه چند ساعت قبل، درگفتوگويي به محل اردوي تيم ملي انتقاد ميكند و معتقد است شرايط آب و هوايي تبريز با برزيل يكي نيست و اردو در تبريز نميتواند كمكي براي تيم ملي وزنهبرداري ايران براي حضوري موفق در پارالمپيك ريو باشد. خصوصاً كه سالن تمريني كه در اختيار تيم ملي گذاشته شده، در بيمارستان اعصاب و روان است. اما آقاياني كه خود كمتر از يك روز قبل براي به زبان آوردن انتقادهاي خود از شرايط موجود به ديدار جهانگيري رفته بودند، روي نام يكي از شانسهاي مدال كاروان ايران در رقابتهاي پارالمپيك ريو به راحتي خط قرمز ميكشند. آن هم فقط به دليل يك انتقاد ساده از شرايط اردوي تيم ملي.
اخراج مليپوش پارالمپيك وزنهبرداري ميتواند با هر بهانهاي توجيه شود، اما اين برخورد بار ديگر ثابت كرد كه ورزش ايران هيچگونه انتقادي را برنميتابد. آن هم در شرايطي كه مسئولان آن همواره آماده انتقاد هستند. اما چگونه است كه آقاياني كه خود همواره در صف اول انتقاد هستند، حاضر نيستند هيچگونه انتقادي را در خصوص رفتارها، تصميمگيريها و عملكرد خود بپذيرند؟
كنار گذاشتن يك مليپوش المپيكي از اردوي تيم ملي آن هم به دليل اينكه تنها نظر خود را در خصوص اردوهاي تيم بيان كرده، اتفاقي تأسفبار در ورزش ايران است كه نشان از موضعگيري سفت و سخت مسئولان در خصوص هرگونه انتقادي دارد. در واقع اين نخستين باري نيست كه مسئولان ورزش ايران برابر انتقادها موضعگيري ميكنند. اين موضعگيري بارها و بارها به شكلهاي مختلف ديده شده است. موضعگيريهاي سفت و سختي كه نشان ميدهد مسئولان ورزشي در ايران هرگز طاقت شنيدن و قبول انتقاد را ندارند. حتي انتقادهاي سازندهاي كه قبول آن ميتواند به سود ورزش باشد.
انتقاد در ورزش ايران به خصوص از مسئولان و شرايط موجود، همواره دشمني قلمداد شده است. حتي اگر اين انتقادها از سوي خود اركان ورزش مطرح شود. منتقدان اگر رسانهها باشند، هميشه متهم هستند به جوسازي و بزرگنمايي. اگر از بدنه خود ورزش باشند هم به اتهام تشويش اذهان عمومي، به راحتي قلمي قرمز كشيده ميشود روي نام آنها و كنار گذاشته ميشوند. اين قاعده مسئولان ورزشي ايران است. مسئولاني كه انتقاد را تنها حق خود ميدانند و هرگز حاضر به قبول هيچگونه انتقادي نيستند و به شدت عليه آن موضعگيري ميكنند. حتي اگر اين موضعگيري به معناي اخراج يك مليپوش و شانس مدال در رقابتهاي پارالمپيك باشد.
اين تصور اشتباه مسئولان ورزش ايران كه هيچگونه انتقادي را برنميتابند، عواقب خوبي نداشته است چراكه بدون ترديد، جدا از انتقادهاي مغرضانه كه حسابش جداست، انتقادهاي سازنده و بجا ميتواند كمك شاياني براي موفقيتهاي ورزش باشد. خصوصاً وقتي اين انتقادها به صورت دلسوزانه و از سوي خود اركان ورزش و براي بهبود شرايط بيان ميشود، اما به نظر ميرسد برخي آقايان كه خود را شايسته بيان هرگونه انتقادي ميدانند، هرگز حاضر به پذيرفتن اين مهم نيستند كه ممكن است كارها و تصميمات آنها نيز ايراد و اشكالي داشته باشد و مستحق انتقاد! باور اشتباهي كه نتيجه مثبتي را در پي ندارد و ميتواند نتايج ناخوشايندي براي ورزش در پي داشته باشد. خصوصاً در اين روزهاي حساسي كه ورزش در مسير المپيك و پارالمپيك ريو به همفكريهاي مدبرانه نياز دارد نه تفكرات مستبدانه كه در پي كوچكترين انتقادي، حكم اخراج تايپ و كاروان ايران را از شانس يك مدال و يك موفقيت محروم كند!
