نمايش «دختر شينا» از 20 ارديبهشت ماه به مدت 20شب از ساعت 20 در تماشاخانه سرو به روي صحنه رفته است و گوشههايي از زندگي شهيد حاج ستار ابراهيمي هژير و همسرش زندهياد قدمخير محمدي كنعان را پيش روي مخاطبان قرار ميدهد.
به گزارش «جوان» يكي از اقدامات خوبي كه به تازگي در حوزه هنر دفاع مقدس اتفاق افتاده اقتباس از كتابهاي خاطرهنگاري شهدا براي اجرا روي صحنه است؛ اقدامي كه با توجه به غناي مطالب و سوژههاي جذابي كه در هر كتاب وجود دارد ميتواند هر شب مخاطبان زيادي را با خود همراه كند. كاري كه جاي خالياش به شدت در فضاي هنري كشور احساس ميشد و حالا با اجراي درست اين نمايشها گام مثبتي در جهت آشنايي مخاطبان با شهداي هشت سال دفاع مقدس برداشته ميشود.
ماجراي شخصيتهاي «دختر شينا» براي عموم خوانندگان بسيار جذاب است كه با قلم روان و صميمي بهناز ضرابيزاده اين جذابيت دوچندان شده است. همچنين متن كتاب به شدت قابليت تصويري شدن دارد كه تا به حال از آن تيزر سينمايي هم ساختهاند. نويسنده كتاب هم به شدت از اين حركت فرهنگي استقبال كرده و فقط يك توصيه جدي دارد كه هركسي ميخواهد كار اقتباس را انجام دهد با خلوص نيت در اين مسير حركت كند.
حالا از گوشه ديگري خبر ديگري در همين راستا رسيده است. خبر خوشايندي كه نشان از توجه و فعاليت هنرمندان جوان تئاتر به كتابهاي دفاع مقدسي دارد. فعاليتهايي كه اين توان را دارد وضعيت تئاتر دفاع مقدس را بهبود ببخشد و مخاطبان را با اين حوزه آشنا كند. كاري كه تا به حال جشنوارههايي مثل جشنواره تئاتر مقاومت نتوانستهاند به درستي و به خوبي انجام دهند.
بابك دقيقي از هنرمندان تئاتر كشور مشغول اقتباس از دو كتاب پرمخاطب حوزه دفاع مقدس است؛ «آن بيستوسه نفر» و «جراحي در خاكريز» دو كتابي هستند كه دقيقي مشغول اقتباس از آنها براي اجرايش روي صحنه تئاتر است.
دقيقي درباره چرايي انتخاب اين دو كتاب ميگويد: «اين دو كتاب، در واقع جايگاه منحصربهفردي در ادبيات دفاع مقدس دارند. هر دو در فضايي متفاوت، راوي وقايع جنگ هستند كه اين خود يك مزيت است براي انتخاب. به نوعي، روايتِ «آن بيستوسه نفر» نماد مقاومت يك نسل و پشتوانه تاريخي يك ملت است. در حقيقت، احمد يوسفزاده و همراهانش و همينطور دكتر يوسفي، راوي كتاب «جراحي در خاكريز»، جزو آن دسته از كساني هستند كه واژههاي ايثار و مقاومت را نه در حرف و لقلقه زبان، بلكه بهعنوان روشي براي زيستن در جهت معناي حقيقي زندگي، آگاهانه انتخاب كردند. از سويي ديگر، صداقت و بهدور بودن از شعارزدگي در روايتهايشان از جنگ، خود يك الگو به شمار ميرود. اثري مانند كتاب «آن بيستوسه نفر»، از جهت بخشبندي، شكل روايتگري و ترتيب و تنظيم روايتها هم قابل تأمل است و نويسندهكتاب، با شناخت و آگاهي از صنايع ادبي، آن را به رشتهتحرير درآورده است. ما هم به اين نتيجه رسيديم كه اين دو كتاب ميتوانند بستر مناسب و ويژهاي براي اقتباس در كارگاه توليدي- آموزشي نمايشنامهنويسي باشند.»
اگر روندي كه با «دختر شينا» شروع شده و با دو كتاب ديگر در حال ادامه پيدا كردن است به درستي به سر منزل مقصود برسد، فصل تازهاي را در تئاتر دفاع مقدس ميگشايد. از اين به بعد كارگردانان تئاتر جاي كار كردن متنهاي ضدجنگ يا نمايشنامههاي جنگي خارجي، ميتوانند گوشهاي از سرگذشت قهرمانهاي سرزمين خودمان را به دور از هر گونه اغراق و شعارزدگي نشان دهند. بجاست با پيشرفت آثار ادبي و مكتوب حوزه دفاع مقدس، ساير حوزهها با برداشت از اين آثار به فكر ارتقاي هنر انقلاب و جنگ باشند. شايد حركت درست تئاتريها، مسيري جديد را مقابل پاي سينماگرها هم بگشايد تا آنهايي كه براي گام برداشتن در اين مسير ترديد دارند را يكدل كند.
