تبيين رابطه همسري در قالب يك عبارت، دشواريهاي خاص خودش را دارد، چه برسد به اينكه رابطه همسري در يك كلمه گنجانده و گفته شود: «هُنَّ لِباس لَكم وَ اَنتُم لِباس لَهنّ / آنها لباس و پوششند، براي شما و شما لباس و پوششي براي آنان.» تو همسرت را ميپوشاني و همسرت هم تو را ميپوشاند. حتي اگر دلدادگيمان را به متن مقدس وحياني قرآن حكيم كنار بگذاريم، قابل انكار نيست كه تعبير لباس براي رابطه همسري تا چه اندازه لطيف، زيبا و عاشقانه است و البته استعارههايي در تبيين اين معنا ميتوانست به كار گرفته شود اما استعاره لباس به همه آنها ترجيح داده شده است.
علامه طباطبايي در شرح و تفسير اين آيه در تفسير الميزان مينويسند: «ظاهر كلمه لباس همان معناى معروفش است، يعنى جامهاى كه بدن آدمى را مىپوشاند و اين دو جمله از قبيل استعاره است، براى اينكه هر يك از زن و شوهر طرف ديگر خود را از رفتن به دنبال فسق و فجور و اشاعه دادن آن در بين افراد نوع جلوگيرى مىكند، پس در حقيقت مرد لباس و ساتر زن است و زن ساتر مرد است و اين خود استعارهاى است لطيف كه با انضمامش به جمله « أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى نِسائِكُمْ...»، لطافت بيشترى به خود مىگيرد...»
دكتر حسين الهي قمشهاي در كتاب «سيصد و شصت و پنج روز در صحبت قرآن» درباره اين آيه كوتاه كه در واقع بخشي از آيه 187 سوره بقره است، چنين مينويسد: اين عبارت كوتاه در مجموع مشتمل بر بيش از يك كلمه اصلي نيست و آن كلمه لباس است. بقيه كلمات، همه ضمير و حرف اضافه و غيرهاند، بنابراين با كاربرد تنها يك كلمه، خداوند رابطه متقابل و برابري كامل زن و مرد را چنين بيان كرده است كه زنان در حكم لباس و پوشش و شأن اجتماعي و شخصيت و آبرو و هويت و حيثيت شما هستند و شما نيز همين مقام را در مقابل ايشان داريد و اين تعبير در عين حال، نشان وحدت زوج است كه هر يك براي ديگري است و در مواجهه با همسرش، شأن و مرتبه پيدا ميكند، بنابراين اگر كساني بپرسند كه يك نمونه كوچك از معجزه قرآن در چيست، ميتوان همين آيه را به عنوان يك مثال روشن عرضه نمود.
چه تعبير زيبايي است كه: زن همچون جامهاي فراگير، مرد را در خود ميپوشاند و چنان كه گويي بدون زن پوشش ندارد و مرد نيز زن را در كسوت شخصيت و عشق و حمايت خويش ميپوشاند، چنان كه گويي بدون او بيحفاظ است.
دو كلمه «لَكم» يعني براي شما مردان و «لَهُنّ» يعني براي آن زنان، حامل اين معني لطيف است كه زن و مرد عليه يكديگر نيستند، بلكه اين براي او و او براي اين است، بدين معني كه هر يك در جهت سود و بهرهمندي ديگري است. مرد بايد بكوشد كه خود را براي همسرش خرج كند و زن همچنين، زيرا رابطه ايشان «له و عليه» نيست، بلكه از هر دو طرف «له» است يعني براي او، به نفع او و به خاطر او.
