محيطزيست در ايران و البته تهران كه پايتخت ايران است حال و احوال خوبي ندارد. مهمترين وجه اين حال نزار هم آلودگي هوايي است كه در مناطق جغرافيايي مختلف ايران وجود دارد؛ از ريزگردها و غبارهايي كه ماههايي از سال مناطق جنوبي كشور را درگير خود ميكند تا آلودگي هوا در بخش عمدهاي از سال در پايتخت.
در همه اين سالها تنها واكنش به اين حجم آلودگي كه نمود بيروني داشته، تعطيل كردن مدارس و ادارات بوده است و البته كه تعطيلات چند روزهاي كه هر از گاه در تقويم قرار ميگيرد بهخصوص تعطيلات نوروزي نيز به نوبه خود توانستهاند زمينه تنفس را فراهم كنند. در اين شرايط، برگزاري يك جشنواره فيلم به نام جشنواره سبز حداقل كاركردي كه بايد داشته باشد، اين است كه يكي دو راهكار عملي براي كاهش آلودگي هوا را پيش روي مديران سازمان محيطزيست بگذارد.
اگر بناست اين جشنواره هم به مانند تمام جشنوارههاي ديگري كه در اين ملك برپا ميشود، صرفاً مجالي شود براي نمايش تعدادي فيلم در سالنهاي خالي و در نهايت اهداي جايزه به تعدادي از اين آثار، بديهي است كه اگر جشنواره برگزار نشود هم به جايي برنميخورد. اگر جشنواره سبز برگزار ميشود كه به مخاطبان درباره اهميت محيطزيست و تلاش براي حفظ آن بگويد باز هم توجيه قانعكنندهاي براي برگزارياش نيست؛ چراكه در همه اين سالها در اين باره مرتب در رسانه ملي و رسانههاي كاغذي و مجازي خوانده و شنيدهايم. راهش همان است كه ابتدا گفتيم؛ اين جشنواره بايد به ارائه پيشنهاد به مديران و متصديان سازمان محيطزيست بپردازد؛ چه در انتخاب آثار و چه در تقديرهاي پاياني بايد محصولاتي مورد توجه قرار گيرند كه با زبان سينما به مديران راهكارهاي عبور از بحران را يادآور ميشوند.
البته كه دبيرخانه جشنواره براي انتخاب فيلم هم كه شده سراغ برخي از مستندسازان شاخص محيطزيست نظير «يان آرتوس برتراند» فرانسويتبار رفته است و سعي دارد زمينه ديده شدن يكسري مستند راهبردي را در جشنواره فراهم كند، اما باز هم اين حضورها هم به خودي خود كافي نيست، مگر آنكه خروجي آن، ارائه راهكار باشد. حضور تشريفاتي معصومه ابتكار، رئيس سازمان محيطزيست در افتتاحيه و اختتاميه جشنواره فيلم سبز هم به تنهايي دردي از محيطزيست دوا نميكند. جشنواره سبز بايد بتواند به معصومه ابتكار و همكارانش در سازمان محيطزيست براي خروج محيطزيست از بحران راهكار عملي بدهد.
