انتخابات فيفا در حالي برگزار شد كه با انتخاب اينفانتينو سوئيسي فصل جديدي در فوتبال جهان آغاز شده است؛ فصلي كه ميتواند راههاي جديدي را پيش روي فوتبال ايران قرار دهد و فرصت خوبي براي بهبود ارتباطات بينالمللي فوتبال كشورمان باشد. بديهي است كه فوتبال ايران در سالهاي اخير همواره از نداشتن ارتباطات محكم و تأثيرگذار در مرجع تصميمگيري فوتبال جهان ضربه خورده است و همواره يكي از انتقاداتي كه به مجموعه فدراسيون فوتبال و تصميمگيرندگان آن وارد است، نداشتن لابيهاي تأثيرگذار است. به هر حال داشتن پستهاي تأثيرگذار و ارتباطات قوي در يك مجموعه، همواره ميتواند يكي از عواملي باشد كه در موفقيت و حركت رو به جلوي آن نقش مؤثري دارد. در فوتبال دنيا هم بر كسي پوشيده نيست كه لابيها و ارتباطات حرف اول را ميزند و كشوري كه در اين زمينه ضعف داشته باشد، به طور قطع در مسيري كه طي ميكند، با مشكلات زيادي ميتواند مواجه شود. نمونه آن فوتبال كشورمان است كه چه در سطح آسيا و چه در سطح دنيا با توجه به نداشتن كرسيهاي مؤثر در كنفدراسيون فوتبال آسيا و فيفا نتوانسته است يكي از كشورهاي تأثيرگذار باشد و همين سبب شده تا فوتبال كشورمان در عرصه مديريتي همواره در حاشيه قرار بگيرد. اين در حالي است كه در عرصه فوتبال، هميشه ايران در جمع برترينهاي آسيا قرار داشته و با توجه به اين وضعيت، بديهي است كه در زمينه مديريتي نيز بايد نقش مؤثري در تصميمهايي كه در سطح فوتبال آسيا گرفته ميشود، داشته باشد.
با اين حال آن چيزي كه امروز با آن روبهرو هستيم عدمتوازن بين تأثيرگذاري مديران فوتبال با جايگاهي است كه تيمهاي فوتبال كشورمان در سطح آسيا دارند. هرچند علي كفاشيان و همكارانش با به رخ كشيدن پستهاي تشريفاتي مانند نايب رئيسي و برخي مسئوليتها در كميتههاي AFC سعي در جا انداختن اين نكته دارند كه توانستهاند پستهاي مهمي را در كنفدراسيون فوتبال آسيا بگيرند. با اين وجود نگاهي به صندليهايي كه ايران در AFC دارد نشان ميدهد كه كشورمان، آن برش و تأثيرگذاري كه شايسته فوتبال ملي كشورمان است، ندارد. با نگاهي به اين شرايط بديهي است مديران كشورمان در سياستگذاريهاي كلي در كنفدراسيون فوتبال آسيا نقشي ندارند و با توجه به پستهاي تشريفاتي كه دارند، نميتوانند در تدوين چشمانداز فوتبال آسيا نقشي داشته باشند. به همين خاطر هم همواره در كنفدراسيون فوتبال آسيا سياستهايي پياده ميشود كه به نفع كشورهايي است كه هر چند ممكن است از نظر فوتبالي در سطح تيمهايي مانند ايران نباشند اما با توجه به لابيهاي قوي كه دارند، جهتدهي تصميماتي كه در AFC گرفته ميشود را به نفع خودشان تغيير ميدهند. اين به طور قطع ميتواند فرصتهاي زيادي را در اختيار اين كشورها قرار دهد و آنها با توجه به اين هدفگذاريها ميتوانند بدون اينكه در زمين فوتبال حرفي براي گفتن داشته باشند، در زمينه مديريتي براي آسيا تصميم بگيرند. علاوه بر اين، نداشتن لابي و پستهاي مهم سبب شده تا در خيلي از پروندههايي كه فوتبال ايران در سطح آسيا دارد، ورق به سمت كشوري بچرخد كه نفوذ بيشتري دارد و حق فوتبال كشورمان ضايع شود.
حالا پس از برگزاري انتخابات فيفا و انتخاب اينفانتينو به عنوان جانشين بلاتر، مديران فدراسيون بايد بيشتر از گذشته به نقش ديپلماسي ورزشي و استفاده از لابيها در جهت فراهم كردن شرايطي براي حركت رو به جلوي فوتبال استفاده كنند. اينكه اينفانتينو قبل از انتخابات فيفا به ايران آمد، نشان از اين دارد كه او روي كشورمان به عنوان يكي از قطبهاي فوتبال آسيا نظر مثبتي دارد و به همين خاطر هم تهران را به عنوان يكي از مقصدهاي انتخاباتياش برميگزيند. در همين راستا بدون توجه به اينكه كفاشيان در انتخابات فيفا به شيخ سلمان رأي داد يا اينفانتينو، بايد نگاهي را كه رئيس جديد فيفا نسبت به ايران دارد، مورد توجه قرار داد و با حفظ اين ارتباط، ايران بتواند جاي پاي محكمي در AFC و همچنين فيفا در صندليهاي مديريتي تأثيرگذار اين دو نهاد مهم فوتبال پيدا كند. اين به طور قطع به اين برميگردد كه علي كفاشيان و همكارانش به نقش مهم لابيها در فوتبال دنيا پي ببرند و در پي اين باشند با توجه به نقش ويژهاي كه رئيس جديد فيفا براي ايران قائل است، از اين فرصت در جهت بالا بردن قدرت تأثيرگذاريشان در سياستگذاريهاي فوتبال آسيا و جهان و همچنين جلوگيري از ضايع شدن حق كشورمان استفاده كنند.
