بيمهري به المپيكيها همچنان ادامه دارد و هر روز كه ميگذرد مصاحبههاي مختلفي از ورزشكاراني كه توانستند سهميه بگيرند در رسانههاي مختلف منتشر ميشود كه از شرايطي كه آماده المپيك ميشوند گلايه دارند. از بي مهريهايي كه در حقشان ميشود انتقاد كردهاند و انتظار دارند حداقل امكاناتي كه ميخواهند برايشان فراهم شود تا نتيجه آبرومندانهاي را در المپيك كسب كنند و بتوانند با نتيجهاي كه به دست ميآورند از نام كشورمان دفاع كنند.
آخرين نمونه اين گلايهها هم مربوط به دووميدانيكاراني است كه توانستهاند سهميه المپيك را كسب كنند اما در حالي كه تنها شش ماه تا آغاز المپيك باقي مانده است، در شرايط سختي آماده حضور در اين مسابقات ميشوند. حسين تفتيان و ليلا رجبي دو دووميدانيكاري بودند كه ديروز در رسانهها از اينكه به المپيكيها توجهي نميشود انتقاد كردند، تفتيان گفته است بي مهريها دلسردش ميكند و آن سو همسر ليلا رجبي پرتابگر بلاروسي الاصل تيم ملي دووميداني هم از اينكه رئيس فدراسيون حتي جوابشان را نميدهد انتقاد كرده و گفته است با اين شرايط در المپيك، توريست خواهيم بود. اين زنگ خطري است كه بايد جدي گرفت و در فرصت باقي مانده سعي كرد آن را جبران كرد. البته به وجود آمدن چنين وضعيتي، برگرفته از نگاه حاكم بر ورزش ايران است، نگاهي كه فقط در مسابقات بزرگي مانند المپيك روي رشتهها و ورزشكاراني سرمايه گذاري و زوم ميكند كه شانس مدال داشته باشند. البته بر اين نگاه نميتوان ايرادي گرفت، به هر حال در تمام دنيا، كشورها روي ورزشكاراني بيشتر سرمايه گذاري ميكنند كه شانس موفقيت بيشتري دارند.
با اين حال در ساير كشورها، تمركز روي ورزشكاراني كه ميتوانند مدالآور شوند سبب نميشود، كه ورزشكاران ساير رشتهها تحت الشعاع قرار بگيرند و از حمايت از آنها غفلت شود. به هر حال بديهي است كه ورزش يك كشور محدود تنها به چند ورزشكار و چند رشته كه توانايي كسب مدال را در المپيك دارند، نميشود و براي گسترش و پيشرفت رشتههاي ديگر و رساندن آنها به سطح اول جهاني و المپيك هم برنامه ريزيهاي مختلفي صورت ميگيرد و در ورزشهايي كه شايد شانس كمي براي گرفتن مدال در المپيك داشته باشند، سرمايه گذاري ميشود تا به تدريج اين رشتهها هم به جمع رشتههايي اضافه شوند كه ميتوانند در المپيك مدال آور شوند. اين چرخه ادامه دارد و توجه به ورزشهايي كه آن كشوربا سطح اول المپيك فاصله دارد با تمركز روي ورزشكاراني كه ميتوانند در المپيك بدرخشند، همراه ميشود. همين نگاه سبب ميشود تا كشورهايي كه در المپيك حرف اول را ميزنند و مدالهاي زيادي را در رشتههاي مختلف درو ميكنند، نگاهشان در طول ادوار المپيك متمركز روي چند رشته خاص نباشد و آنها به مرور زمان با توجه به سرمايه گذاريهايي كه انجام ميدهند، در رشتههاي بيشتري در هر دوره از المپيك حرفي براي گرفتن دارند و هر دوره كه برگزار ميشود، رشته جديدي به ورزشهاي مدال آورشان اضافه ميشود.
به نظر ميرسد اين نگاه در بين مديران و متوليان ورزش كشورمان وجود ندارد، آنها تمام توجهشان را متمركز رشتههايي كردهاند كه قطعا در المپيك ميتوانند مدال بگيرند، به همين خاطر هم بودجهها به سمت اين المپيكيها سراريز شد. هر چند در همين رشتههاي مدالآور هم ملي پوشان آن با مشكلات عديدهاي روبهرو هستند و با آن شرايط ايده آل آماده المپيك نميشوند. با اين وجود درمقابل به ورزشكاراني كه به رغم سختيها توانستهاند سهميه المپيك بگيرند، كمترين توجه هم نميشود تا آنها نسبت به ملي پوشان رشتههاي مدال آور، حتي از حداقلها هم بهره مند نباشند و با مصائب بيشتري خودشان را براي المپيك آماده كنند. اين نگاه در فدراسيون دووميداني به وضوح قابل مشاهده است، طوري كه احسان حدادي با توجه به اينكه شانس مدال دارد، برنامههايش به بهترين شكل اجرا ميشود اما در مقابل دووميدانيكاراني مانند تفتيان و ليلا رجبي كه شانس مدال در المپيك ندارند، در بدترين وضعيت خودشان را براي المپيك آماده ميكنند.
اين در حالي است كه براي رشد ساير ملي پوشان اين رشته و همچنين رشتههايي ديگر كه ممكن است در المپيك برزيل جزو مدال آوران نباشند، بايد حداقلها را فراهم كرد. به طور قطع اين ملي پوشان هم انتظار ندارند همان برنامههايي كه براي حدادي نايب قهرمان المپيك ميشود، براي آنها هم اجرايي شود اما امكانات حداقلي كمترين حقشان براي گرفتن يك نتيجه آبرومندانه در المپيك است. همين سرمايه گذاريها و توجه داشتن به رشتههايي كه ميتوانند درآينده با توجه بيشتر مدال آور شوند، سبب خواهد شد تا علاو بر از بين رفتن نگاه تبعيض آميزي كه امروز وجود دارد، تعداد رشتهها و ملي پوشاني كه شانس مدال در المپيك دارند بيشتر شود و مانند امروز نباشد كه سجادي معاون وزير ورزش از شانس ايران تنها در سه يا چهار رشته در المپيك صحبت كند.
