رسوخ ماديات به انتخابات

آقايان! ماجراي پول‌هاي كثيف چيست؟!

 گاهي بايد ريشه برخي مسائل اجتماعي را در بسترهاي فرهنگي جامعه جست و جو كرد. مسائلي همچون رقابت كانديداهاي انتخابات مجلس خبرگان و انتخابات مجلس شوراي اسلامي و به خصوص تلاش اين نمايندگان براي خراب كردن وجهه ديگر نمايندگان! به اعتقاد نگارنده در فرهنگ و ساختار انتخابات در جامعه ما ضعف‌هايي وجود دارد و پايبند نبودن تعدادي از نامزدها به وظايف، قوانين و از همه مهم‌تر اخلاق انتخاباتي خود موجب شده است تا در بخش‌‌هايي از كشور ملت شريف ما از نامزدها و نمايندگان شركت‌كننده در انتخابات يك سري انتظارات بيجا داشته باشند و بي‌شك اين مسئله كه به وفور در جامعه كنوني ديده مي‌شود خود باعث گرايش و اقدام برخي نامزدها به انجام هزينه‌هاي هنگفت براي انتخابات مي‌‌شود. اما جالب‌تر اين است كه در روز انتخابات اين توقعات تا حدودي توسط برخي نمايندگان برطرف هم مي‌شود.
مي‌گويند روزنامه‌نگار صداي وجدان اجتماعي است. اما گاهي اوقات با ديدن يك سري مفاهيم، دوران‌ها و رخدادها در سطح جامعه و زير پوست شهر وجدان همين صداهاي وجدان اجتماعي هم به درد آمده و از اعماق درون به صدا مي‌آيد كه‌ اي روزنامه‌نگار!‌اي صداي وجدان اجتماعي كاري كن! چيزي بنويس! در كلماتي كه كنار هم لشكر مي‌كني حرفي بزن تا آقايان و مسئولان بشنوند، ببينند و بخوانند، بلكه كاري كنند. اما وقتي حوصله‌اي براي خواندن، چشمي براي ديدن و گوشي براي شنيدن نيست همين روزنامه‌نگار بارها در دل مي‌گويد لعنت خدا بر من باد!‌اي بسا حرف‌ها و نوشته‌هاي من تأثيري داشت.  روي سخن نگارنده با نامزدها و كانديداهاي محترم اين دوره از انتخابات است. افرادي كه مي‌خواهند در روز انتخابات در كنار ملت عزيز ايران حماسه‌اي ديگر رقم بزنند و سكان را به دست گرفته و صندلي‌ها را صاحب شوند. چندي پيش كه در مراسم سخنراني يكي از همين آقايان حضور داشتم و سراپا گوش بودم، ايشان كلامي از اهداف و تصميم‌هاي آينده كاري خود رد و بدل نكردند اما از ابتدا تا انتهاي سخنان خود تنها به كوبيدن رقباي خود و نامزدهاي ديگر پرداختند. آقاي نامزد(!) تريبون به دست ايستاده بود و در صحبت‌هاي خود مدام به هزينه‌هايي كه ديگر نامزدها براي انتخابات انجام مي‌دهند اشاره مي‌كرد و مي‌گفت: مردم عزيز! آيا ارزش خودتان را به يك تراول چك 50 هزار توماني مي‌فروشيد؟ قطعاً ارزش شخصيت شما بيش از اين مبلغ است! به ضرس قاطع مي‌گويم شك نكنيد نامزدي كه اين همه هزينه مي‌كند تا از مردم رأي بخرد، پول كثيف دارد. پول‌هاي او كثيف است و من تنها مي‌توانم متذكر شوم كه لطفاً از جيب خودت خرج كن نه.... شاخك‌هايم تيز شد و احساس كردم كه نماينده محترم شهر ما تصميم دارد تا در ادامه سخنان خود راز پول‌هاي كثيف را برملا كند اما او به راحتي بحث را عوض كرد. بدون اينكه مردم اين مسئله را احساس كنند.
«من حامي محرومان هستم. من مثل آناني نيستم كه براي تسخير انديشه مردم شام و ناهار مي‌دهند و براي اخذ رأي نيز پول.» اين نامزد محترم در پايان، حرف‌هاي خود را با اين جمله تمام كرد و ما نيز براي سرو شام آماده شديم. شام خوشمزه‌اي بود. جاي شما خالي...