به گزارش خبرنگار ما، روز هفتم شهريور ماه سال 1379، مأموران پليس از درگيري خونيني در بنگاه املاكي حوالي خيابان وفادار شرقي در شرق تهران با خبر و راهي محل شدند. بررسيهاي اوليه در محل حادثه نشان داد، لحظاتي قبل سه برادر به نامهاي شاهين، بيژن و مازيار همراه دو نفر ديگر از دوستانشان با مرد املاكي، پسرش و يكي از بستگانشان درگيري خونيني را رقم زدهاند كه در جريان آن پسر 17 ساله مرد املاكي را به نام پيام با چاقوي يكي از طرفين دعوا مجروح و بعد از انتقال به بيمارستان فوت شده است. مأموران پليس در نخستين گام سه برادر و دو نفر از اعضاي ديگر اين درگيري را بازداشت كردند. سه برادر در بازجوييها به درگيري اعتراف كردند و بيژن برادر بزرگتر مدعي شد كه او پيام را به قتل رسانده است. وي در ادعايي گفت: ساعتي قبل از درگيري متوجه شدم مادرم با صاحبخانهمان كه پدر مقتول است به خاطر نصب كولر در پشتبام مشاجره لفظي داشته است. از آنجايي كه پدرم به شهرستان رفته بود، من و برادرم بيژن كه در مرخصي سربازي است به در مغاز املاكي صاحبخانه رفتيم تا درباره اين موضوع حرف بزنيم. من به صاحبخانه اعتراض كردم كه چرا با مادرم مشاجره كرده و صبر نكرده است، با ما يا پدرم درباره اين موضوع حرف بزند كه مقتول و عمويش به ما فحاشي كردند. در همين لحظه برادر ديگرم به همراه دو نفر از دوستانش سر رسيدند و با آنها درگير شديم. مقتول با چوبدستي به برادرم حمله كرد و او را به شدت كتك زد كه من چاقويي را كه در جيبم بود، بيرون آوردم و با آن ضربهاي به پهلوي مقتول زدم. وقتي پيام خونين روي زمين افتاد، من و برادرانم از محل گريختيم تا اينكه مأموران ما را دستگير كردند و بعد فهميديم پيام فوت كرده است.
پس از اين اعتراف، پدر مقتول گفت: من طبقه بالاي خانهام را به اين خانواده اجاره داده بودم كه روز حادثه به خاطر نصب كولر با زن مستأجر مشاجره كرديم. پس از اين در مغازهام بودم كه سه پسر او به همراه دو نفر از دوستانشان به در مغازه من آمدند و درگيري مرگبار را رقم زدند. وي در ادامه گفت: بيژن قاتل نيست. قاتل برادر كوچكتر آنها است كه سرباز وظيفه است و من با چشمان خودم ديدم كه او با چاقو پسرم را هدف قرار داد.
در ادامه، تيم جنايي دوباره از سه برادر تحقيق كردند. اين بار بيژن گفت: روز حادثه شاهين مقتول را با چاقو زد، اما او برادر كوچك من و سرباز وظيفه است به همين دليل قتل را من به گردن گرفتم. شاهين هم در بازجوييها با اظهار پشيماني به قتل اعتراف كرد و گفت: لحظه درگيري مقتول با چوبدستي به من حمله كرد كه چاقويي به سويش پرتاب كردم و به پهلويش اصابت كرد. من فكر نميكردم او فوت کند به همين خاطر پس از حادثه به خانه يكي از بستگانم رفتم و لباسهايم را عوض كردم و ساعتي بعد هم پليس مرا دستگير كرد.
متهم پس از تحقيقات تكميلي از سوي هيئت قضايي شعبه 74 دادگاه كيفري استان تهران محاكمه شد. متهم در جلسه محاكمه قتل را انكار كرد و گفت: من مقتول را با چاقو نزدم. روز حادثه دعواي دستجمعي بود و نميدانم چه كسي او را زده است. پس از طرح اين ادعا با توجه به اعترافات اوليه متهم، برادرانش و شاهدان صحنه درگيري، هيئت قضايي متهم را به قصاص محكوم كرد. پس از تأييد رأي دادگاه در شعبه 19 ديوان عالي كشور متهم به رأي اعتراض كرد و اين بار رأي دادگاه براي بررسي به شعبه 20 ديوان عالي كشور فرستاده شد. قضات شعبه 20 ديوان پس از تأييد حكم دادگاه، پرونده را براي سير مراحل اجراي حكم به شعبه اجراي احكام دادسراي جنايي تهران فرستادند. در حالي كه متهم پس از گرفتن استيذان حكمش در يك قدمي چوبه دار قرار داشت، تيم صلح و سازش دادسراي جنايي تلاش زيادي براي جلب رضايت انجام دادند تا اينكه چند روز قبل خانواده مقتول به دادسراي جنايي رفتند و قاتل را در اقدام خداپسندانهاي بخشيدند. پدر مقتول گفت: پس از حادثه تصميم داشتم متهم را قصاص كنم تا اينكه مدتي قبل متوجه شدم، او در زندان توبه كرده است. بعد از آن بود كه تصميم گرفتم به احترام ايام فاطميه متهم را ببخشم و الان به دادسرا آمدم و رضايتنامه كتبي خود را به داديار شعبه ارائه دادم. بدين ترتيب متهم با جلب رضايت اولياي دم از مجازات قصاص فاصله گرفت.
