يكي از مشكلات جدي كه هميشه در آثار هنري مختلف در كشور ما وجود داشته و دارد اين است كه نسبت به جامعه و اتفاقات روز كه در حال وقوع هستند بيتفاوت ميگذرند. گويي حوادث مهم كه تأثير مستقيم هم بر زندگي مردم و جامعه دارند، بازتابي در آينه اين هنرها ندارد و همه چيز در دنيايي متفاوت از دنيايي كه ما در آن قرار داريم، سير ميكند. اين مسئلهاي است كه با بررسي آثار خلق شده در مديومهاي مختلف هنري در اين سالها به راحتي ميتوان بر آن صحه گذاشت.
تئاتر «سبز، سپيد، سرخ» سه قصه موازي با هم را روايت ميكند كه به تشييع عجيب و متفاوت يك شهيد مدافع حرم حضرت زينب(س) در روستايي دورافتاده ختم ميشود. داستاني كه بر گرفته از يك رويداد واقعي است. اين تئاتر برخلاف آنچه پيش از اين گفته شد نه تنها نسبت به جهان امروز بيتفاوت نيست بلكه ميكوشد با ظرافتهاي هنرمندانه به درستي ميان زندگي امروز، هشت سال دفاع مقدس و جنگ اين روزها با تروريستهاي تكفيري تلفيق ايجاد كند؛ تلفيقي كه صرفنظر از ضعف نسبي بازي بعضي از كاراكترها اتفاقاً تصنعي نيست و كاملاً معنا دار از كار درآمده است. اين نمايش جايزه بهترين طراحي صحنه نمايش جشنواره تئاتر مقاومت را به دست آورده است. كار از طراحي صحنهاي قوي و در خدمت كار بر خوردار است. هرچند به خاطر محدوديتهاي سالن نتوانست در اجراي عمومي خود همان صحنهپردازي را تكرار كند و از عمق بر خوردار نبود، اما صحنهاي كه چيده شده كاملاً فكر شده مينمايد و به خوبي در بيان مفاهيم كار به بازيگران كمك ميكند. بازيگراني كه خود در ميزانسنهايي صحيح توسط كارگردان هدايت شدهاند. بازيهاي اين تئاتر يكدست هستند و به تعبيري بازيگران در نقش خود نشسته و از عهده اجراي آن بر آمدهاند و اين اتفاق باعث شده است كه ضعف يكي، دو بازيگر زياد به چشم نيايد و در كار اخلال ايجاد نكند.
اين تئاتر با وجود آنكه در حال خطشكني است اما مظلومانه بدون هيچگونه تبليغات و پشتوانه رسانهاي در يك سانس نامناسب – چهار بعدازظهر- اجرا شد. حتي نگارنده اين سطور نيز پس از پخش يك گزارش كوتاه در يكي از بخشهاي خبري سيما، در يكي از روزهاي پاياني اجرا موفق به تماشاي آن شد. اين مظلوميت گويي قرار نيست از شهداي مدافع حرم جدا شود و تبديل به يك صفت بارز در خصوص اين شهيدان شده است.
بهرغم آنكه پس از مدتها در عرصه تئاتر چنين اتفاق افتاده مباركي است، اما ظاهراً غير از رئيس سازمان فرهنگي هنري شهرداري كه در سوگواره خمسه به تماشاي اين اثر نشست، متوليان فرهنگ و هنرهاي نمايشي در كشور ما احساس تكليف نكردهاند كه براي ديده شدن و حمايت از اين تئاتر اقدامي انجام دهند. شايد آنها نيز نگران اين هستند كه از صف مدعيان بيطرفي در عرصه هنر بيرون بيايند. در دوراني كه هنرمندان عرصههاي مختلف نمايشي سعي دارند با ساخت آثاري خنثي و با مضمونهايي ناكجا آبادي هرگونه سوگيري نسبت به اتفاقات معاصر خود را منكر شوند بايد از پديدآورندگان «سبز، سپيد، سرخ» و هنرمنداني كه ميكوشند مسئله مهمي همچون جنگ فرامرزي ايران با تروريست تكفيري را به صورت هنرمندانه براي مخاطب خود بيان كنند تقدير كرد.
