سفر سه روزه عبد الفتاح السيسي رئيسجمهور مصر به روسيه (كه از سه شنبه تا پنج شنبه ادامه يافت) نكات مهمي را درباره جهتگيري سياست خارجي و منطقهاي جديد اين كشور نشان ميدهد، از جمله اينكه نشان ميدهد مصر به رغم از سرگيري كمكهاي نظامي سالانه امريكا به اين كشور هنوز اطمينان و اعتماد لازم را به اين كشور ندارد، لذا در معادلات بينالمللي همچنان روي محور شرق از جمله روسيه حساب ميكند. به نظر ميرسد مجموعهاي از عوامل، مصر را به اتخاذ راهبرد نگاه به شرق و گسترش روابط با روسيه علاقهمند و مشتاق كرده است:نخست علاقه متقابلي است كه در طرف روسي براي تقويت روابط و همكاريهاي دوجانبه و منطقهاي وجود دارد و اين تمايل بعد از اعمال تحريمهاي غربي عليه روسيه افزايش يافته و دولتمردان مسكو را بر آن داشته است كه براي جبران خلأ ناشي روابط با غرب از هرگونه تمايلي به همكاري در كشورهاي غيرغربي استقبال و از اين فرصت استفاده كنند. از اين رو سردياي كه در روابط ميان غرب و مصر بعد از سقوط دولت حسني مبارك روي داد، فرصت مغتنمي را براي توسعه روابط مسكو- قاهره فراهم كرد. دوم اينكه مصر در تلاش است از فضاي ناشي از توافق هستهاي ميان ايران و گروه 1+5 در جهت توسعه فعاليتهاي انرژي هستهاي خود استفاده كند و با توجه به اينكه ميداند امريكا و غرب به علت امنيت اسرائيل از ارائه هر گونه كمك خودداري خواهند كرد، لذا براي تأمين نيازهاي خود در اين زمينه به سمت روسيه متمايل شده است. سوم اينكه هر دو كشور مصر و روسيه در برابر رشد افسار گسيخته تروريسم به خصوص از نوع تكفيري آن دغدغه جدي دارند و در عين حال براي مقابله با آن هيچ اطميناني به غرب و ائتلاف به اصطلاح ضد داعش ندارند و در تدارك ائتلاف جديد با حضور كشورهايي مثل سوريه هستند كه به علت اشغال بخشهاي وسيعي از كشور خود توسط تكفيريها بيش از هر كس ديگر براي مقابله با تروريسم تكفيري انگيزه دارد و هم اينكه از تجربه و توان كافي در اين زمينه برخوردار است. بر اين اساس ميتوان يكي از نتايج سفر رئيسجمهوري مصر به روسيه را در توافق دو كشور براي تشكيل جبهه مشترك با سوريه براي مبارزه با تروريسم دانست كه ميتواند زمينه بهبود روابط دمشق- قاهره را نيز فراهم سازد. با توجه به اينكه امريكا همچنان با ورود سوريه به ائتلاف جديد مبارزه با تروريسم تكفيري مخالفت ميكند و تا كنون به درخواست رئيسجمهوري روسيه در اين زمينه پاسخ مثبت نداده است از اين رو اين توافق ميتواند گامي به جلو در مسير عملياتي كردن طرح روسيه با وجود همراهي نكردن امريكا و متحدان منطقهاياش از جمله عربستان باشد كه همچنان به كنارهگيري بشار اسد از قدرت دلخوش كردهاند. از اين ديد اين توافق ميتواند نشانهاي از بروز اصطكاك در روابط ميان مصر و عربستان در خصوص تحولات جديد سوريه نيز باشد. اين اصطكاك در ساير موارد از جمله بر سر همكاري اخوان المسلمين نيز ميباشد و در حالي كه عربستان در قضاياي مربوط به يمن به همكاري اخوان المسلمين نياز پيدا كرده و حداقل به بهبود رابطه با اين جنبش تظاهر ميكند اما در مقابل دولت السيسي هيچ نرمشي را در برخورد با اخوان المسلمين از خود نشان نداده و در تلاش است مبارزه با داعش و اخوان المسلمين را در امر مبارزه با تروريسم در يك رديف قرار دهد. از اين ديد ميتوان يكي از آسيبهاي وارده بر دور جديد تحركات براي مبارزه با تروريسم تكفيري را مشخص نكردن مرز بين داعش و اخوان المسلمين دانست و هر چه اين مرز شفاف و عريض باشد، ميزان موفقيت تحركات جديد نيز افزايش مييابد كه البته عملكرد اخوانيها نيز ميتواند در اين زمينه كمككننده باشد.
