*چيه؟ چرا اينجوري بهم زل زدي، داري بِرّ و بِر نگاه ميكني؟ بازديگه چي شده؟ تو انگار عادت كردي هر وقت مشكلي درست ميشه يكراست مياي سراغ من زانوي غم بغل ميگيري؟ خيلي خب حالا بگو ببينم بازچه دسته گلي به آب دادي؟
- خودمم نميدونم چرا اينجوري شد من كه هر چي فكر ميكنم ميبينم حرف بدي نزدم. اصلاً منظور بدي نداشتم. فكر نميكردم كار به اينجا بكشه؟
* دوباره همون حرفاي تكراري،مثِ هميشه ديگران مقصرند نه تو. اگه يادت باشه دفعه پيش كه اومدي اينجا اشكال كار رو بهت گفتم اما باز گوش نكردي. چرا توجه نميكني؟ آخه مگه آدم چند بار بايد اشتباهاتشو تكرار كنه. يادته بعد از اون دفعه هم اومدي پيش من از اين نوع رفتارت پشيمون بودي، قول دادي ديگه تكرار نكني؟ اما خيلي زود يادت رفت. آدم بايد از اين اشتباهات درس عبرت بگيره، من نميگم انسان اصلاً اشتباه نميكنه. نه به هيچ وجه. اين محاله. كسي نيست كه صددرصد همه كارش درست باشه همه آدما يه وقتايي اشتباه ميكنن. ولي حرفم اينه آدم عاقل اگه ندونسته اشتباهي ازش سر زد بايد جبران كنه و سعي كنه ديگه اون خطا روتكرارنكنه.
- بله، قبول دارم. خيلي هم سعي كردم اما هر بار يه جور اتفاق ميافته كه فكرش را نكرده بودم.
* ببين، حالا كه خودمونيم و هيچ كس هم اينجا نيست، خودت كلاهت رو قاضي كن، اون روز كه عمه اينا اينجا بودن چه دليلي داشت اون جور حرف بزني كه زهره اينقد دلش بگيره؟ حتماً ميخواي بگي عمداً نگفتي، همين جوري گفتي و منظوري نداشتي، نه؟
- بله به جون خودم، باور كن. اصلاً قصد رنجوندش رو نداشتم. من فقط حقيقترو گفتم. مگه نه اينكه حقيقت رو بايد گفت، آدم كه نبايد ازحرف حق برنجه؟
* درسته حرف حق رو بايد گفت و كسي هم نبايد برنجه. اما نه هرجا و هر موقع. حرف حق زدن روش داره و جاي مخصوص خودش بايد گفت.
وجداناً راست و حسيني بگو اگه كسي به خودت همون حرف رو ميزد چه حالي داشتي؟ هان؟
- بله، قبول دارم ولي؟
* ولي چي؟ ميخواي بگي آسمون به زمين ميومد جلوي زبونتو ميگرفتي؟
- نه، ولي من منظور بدي نداشتم. ميخواستم بهش خوبي كنم نميدونستم ازم ميرنجه!
* اِ اِ اِ.... با اون حرفت جلوي جمعيت خجالتش دادي بعد توقع داشتي بيخيال باشه؟
- اي بابا يه جوري ميگي انگار من باهاش دشمني دارم مثه اينكه با هم فاميليما!
* دِ نشد ديگه من كه نميگم باهاش دشمني داري. خب دختر عمته قبول،قصد و نيت بدي هم نداشتي.صددرصد هم مطمئنم نيتت خير بوده. ولي فاميل بودن دليل ميشه هر چي دلت خواست بهش بگي؟ حرف منم همينه. ميگم آدم بايد موقعيت شناس باشه. بايد فكر كنه آيا اين حرفي كه ميخوام بزنم يا اين عملي رو كه ميخوام انجام بدم الان وقتش هست؟ درسته؟ درست نيست؟ از قديم گفتن كلام و حرف رو ي زبون مثه تير و كمونه. زماني كه تير رو رها كردي، از دستت رفته. ديگه نميتوني برش گردوني. حرف و كلام تا زماني كه از دهان بيرون نيامده در اختيار خودته امااگه حرفي رو زديچه درست باشه يا غلط ديگه از دستت رفته. تو اون قضيه هم درستش اين بود كه با زهره جايي كه كسي به غير از شما دوتا نباشه طوري كه بهش بر نخوره خيلي محترمانه ميگفتي جورابت سوراخه؟ لازم بود همون موقع جلوي جمع بهش بگي ؟
- يعني اين حرف اينقدر ناراحتي داشت؟ به نظر من كه خيلي هم مهم نبود. زهره زيادي شورشو در آورد.
* اِ اِ اِ... اين همه واست توضيح دادم باز برگشتي سر خونه اول؟ چرا مهم نباشه؟
اولا اگه مهم نبود چرا گفتي؟ دوما شايد موضوعي براي تو مهم نباشه ولي ممكنه براي طرف مقابل فوقالعاده اهميت داشته باشه.
اينكه بياي ميون اون همه جمعيت يه حرفي بزني كه همين باعث خجالت كسي بشه به نظرت اين موضوع مهمي نيست؟ نكن ديگه، اين كار رو نكن.
دقت كن دل كسي رو نشكني. بيا قول بده از اين به بعد بيشتر مواظب رفتار و گفتارت باشي.
- باشه باشه قول ميدم ديگه تكرار نكنم. سعي ميكنم از اين اتفاق درس بگيرم و بيشتر حواسمو جمع كنم...
« ليلا؟ اِ ليلا مامان اينجايي؟! باز كه دوباره نشستي جلو آينه و با خودت حرف ميزني! مگه تو درس و مشق نداري؟ زود پا شو بيا كارت دارم.»
- خب آينه جون من ديگه بايد برم ،مامانم كارم داره، ولي بهت قول ميدم از اين به بعد حواسمو بيشتر جمع كنم. بازم ميام پيشت.
* باشه برو به كارت برس. اميدوارم دفعه ديگه كه اومدي يك خاطره خوب برام تعريف كني. راستي يادت نره از دل دختر عمهات در بياريها.
