باورش سخت نيست. تكههاي پازل از همان ابتدا با هدفي مشخص كنار هم چيده شدند. در واقع شكست دو بر يك اين هفته در آزادي برابر ذوبآهن هم مثل ديگر باختهاي اين فصل سرخپوشان قابل پيشبيني بود. برنامه زمين خوردن پرسپوليس خيلي قبلتر از اينها توسط خادم و وزارت ورزش كه امروز مهر سكوت برلب زدهاند و به تماشاي سناريوي از پيش نوشته خود نشستهاند به رشته تحرير درآمده بود. زماني كه انتخابهاي فاجعهآميز آنها يكي از بزرگترين و محبوبترين تيمهاي ايران و آسيا را به آرامي به باتلاقي انداخت كه ديگر اميدي به رهايي از آن وجود ندارد. زماني كه طاهري سرپرست تيم بزرگي چون پرسپوليس شد تا آن را كاملاً به ورطه نابودي بكشاند.
هفته چهارم هم به پايان رسيد اما پرسپوليس تكاني به خود نداد و تنها با شكست 2بر يك مقابل ذوبآهن ركوردي ديگر را از دست داد. آن هم در حالي كه ديگر تيمهاي ليگ به شدت در پي كسب امتيازهاي هفتههاي ابتدايي هستند و سعي ميكنند فرصتي را از دست ندهند. اما سرخپوشان از اين قاعده مستثنا هستند.
باختي ديگر براي رفوزه ليگ
پرسپوليس همان هفته اول ليگ تك گرفت و بعد از گذشت چهار هفته، همچنان سفت و سخت به آن چسبيده و رهايش نميكند؛ تكي كه شايد ابتداي راه رفوزگي اين فصل سرخپوشان باشد وقتي اين تيم را به ته جدول منگنه كرده است.
آخرين اميدواري شايد آمار و ارقام گذشته بود كه آنها نيز يكي پس از ديگري در حال از بين رفتن هستند. مانند آمار 13 سال نباختن در آزادي به ذوبآهن كه پنجشنبه با سومين شكست اين فصل پروندهاش براي هميشه بسته شد.
فقط چهار هفته از ليگ گذشته اما با وجود اين نميتوان خيلي به آينده اميدوار بود. دست پرسپوليس خالي خالي است. نه بازيكني دارد كه به اتكاي آن اميدوار باشد به جبران 11 امتيازي كه تاكنون از دست داده ونه برنامهاي داردكه بتواند تغييري در شرايط موجود ايجاد كند. هرچه هست مشتي تعارفهاي دمدستي است كه برايش تكه و پاره ميشود و گلهگذاريهاي سرمربي. گلمحمدي قبل از رويارويي ميگويد پرسپوليس تيم خوبي است. اما پرواضح است كه معذورات و شايد هم احساسات قديمي به تيمي كه سالها در آن توپ زده او را به گفتن چنين جملاتي وادار ميكند. وگرنه چيزي در سه بازي قبل از اين تيم ديده نشده كه بتوان روي آن نام خوب را گذاشت. پرسپوليس اين روزها مثل تيمهاي نوظهور «نازي» است كه همه ميگويند خوب بازي ميكند و آيندهدار است و اين سرنوشت تيم بزرگ ايران است. اما بعد از تعارفها ميماند گلهگذاريهاي سرمربي تيم كه در غياب قلعهنويي در ليگ برتر، خاطرات او و بهانههايش را يادآور ميشود. برانكو ميگويد: «ذوبآهن موقعيت نداشت اما دو گل زد. اشتباههاي داوري هميشه به ضرر پرسپوليس است. داور با سرنوشت بازيکنان ما بازي کرد. يک نفر ديگر عامل شکست ما شد.» در اهواز عامل باخت تيم او گرماي هوا بود. در تهران داوري در اصفهان، هم بهانهاي ديگر. خيلي زود است اما بهانههاي برانكو تكراري شدهاند. او زمين و زمان را مقصر ميداند جز خودش و تيمش را. حتي وقتي پرسپوليس به اشتباهات بارز خط دفاعي، دروازهبان و بيبرنامگي تاكتيكي ميبازد.
نبود يك مدافع تمامعيار، يك كاپيتان با تجربه و يك ليدر كاربلد امروز بيش از هر زمان ديگري به چشم ميآيد. اين اما تصميم خود برانكو بود كه سيدجلال را كنار بگذارد. بازيكني كه شايد اگر امروز در تركيب پرسپوليس بود، اين تيم نيمي از مشكلات فني كه با آن دست و پنجه نرم ميكند را نداشت. يا حداقل خط دفاعي قابل اطميناني داشت كه در پي هر حمله احساسي با يك ضدحمله خطرناك و ويرانگر روبهرو نشود.
ميانه ميدان اين تيم خالي است. جايي كه بايد دو خط حمله و دفاع را تغذيه كند، خود لنگ ميزند و خللي اساسي در كار ديگر خطوط تيم ايجاد ميكند. خط حمله هم كه مشكلش به امروز و ديروز برنميگردد و سالهاست كه حسرت يك مهاجم تمامعيار و ششدانگ را ميخورد. پرسپوليس احساسي بازي ميكند، گل ميزند ولي توان حفظ نتيجه و بردش را ندارد درست مثل بازيهاي مقابل سپاهان و ذوبآهن و اگر هم گل بخورد اينقدر زود از هم ميپاشد كه اميدي به بازگشتش نيست. در اين بين همه مقصرند جز خود پرسپوليسيها. نه سرپرستي كه تمام وقتش در دفتر ديگرش در جردن يا صندوق پيشكسوتان سپري ميشود و هنوز نميداند مديريت چه تيمي را به عهده گرفته، نه مربي و نه بازيكن. در حالي كه مشكل اصلي از خود تيم است. داوري بهانه است، بهانهاي كه در بود يا نبود آن پرسپوليس فقط ميبازد. همين مسئله باعث شده پرسپوليس با تك امتياز هفته اول، همچنان قعر نشين باشد و اميدي به تغيير جايگاهش نباشد. حداقل نه به اين زوديها.
تابلوي نتايج
نفت 3 ملوان 3
گسترش يك سياهجامگان صفر
سپاهان يك فولاد خوزستان يك
استقلال خوزستان يك سايپا صفر
