در اتوبوس نشسته بودم هوا خيلي گرم و داغ بود طوري كه واقعاً ميشد سختي روزهداري را با تمام وجود احساس كرد بعد از چند لحظه خانم جواني درحاليكه يك آبميوه با ني در دستش بود هم سوار شد و ظاهري هنجارشكن داشت. خيلي راحت آبميوه ميخورد و ژست بيخيالي به خود گرفته بود. تعجب كردم و به او گفتم ماه رمضان روزهخواري علني ميكنيد حداقل اگر به هر دليل قادر به روزه گرفتن نيستيد نبايد اين طور علني روزهخواري كنيد. با كمال خونسردي جواب داد: خب شما كه روزه هستي نبين!! يا خانمي ديگر پشت فرمان اتومبيل خود به راحتي آدامس ميجويد.
آن زمان آه از نهادم برخاست و به ياد آليس رافائل يا همان ربيعه تازه مسلمان تانزانيايي افتادم كه با چه سختي و مرارتي روزه ميگرفت چقدر از مادر مسيحي خود در سن نوجواني كتك و شلاق خورد تا روزهاش را باطل كند ولي او با وجود سن و سال كم و تحمل سختي و درد زياد در آن گرماي طاقت فرساي تابستان تانزانيا بر سر ايمان خودش محكم ايستاد و مقاومت كرد. دو سال پيش در نمايشگاه قرآن در بخش رهيافتگان هم دختر جوان تازه مسلماني به نام آرمينه بود كه با ما دوست شده بود. روزي وقتي به نمايشگاه قرآن آمده بود خيلي عصباني بود وقتي علت را از او پرسيديم با ناراحتي گفت چرا بعضي از اين مردم رعايت نميكنند و حرمت ماه رمضان را ميشكنند. الان ماه رمضان است ولي راحت در جلوي چشم بقيه روزهخواري ميكنند. آرمينه از اين ماجرا خيلي عصباني بود و به سختي آرامش كرديم. او از جمله افرادي بود كه به دليل مسلمان شدن از ارث و حتي تابعيت كشورش محروم شده بود و به خاطر قوانين خاص ايران نيز بعد از مدتها زندگي در ايران مجبور شد به اتريش مهاجرت كند اما او با همه اينها و با وجود تنهايي و بيكسياش در كشوري غريب بسيار به رعايت قوانين اسلامي كه خداوند در قرآن وضع كرده است پايبند بود و اعتقاد داشت و عمل ميكرد هرچند ايراني نبود يك خارجي محسوب ميشد باز هم از قوانين ايران حمايت داشت بدون هيچ ابايي ديگران را امربه معروف و نهي از منكر ميكرد يا رزمندگان مجاهد حزبالله كه در شرايط سخت و گرماي تابستان روزه ميگيرند؛ آن وقت افرادي كه در جامعه شيعي و اسلامي زندگي ميكنند اين طور علني قبحشكني ميكنند تا به قول خودشان دهن كجي داشته باشند يا اسمش را هر چيز ديگري بخواهند بگذارند؛ درحاليكه فرامين ديني مربوط به شخص يا نظام خاصي نيست، دستوراتي است كه بايد همه پيروان آن دين پايبند باشند آن هم نه اسلام بلكه ساير اديان توحيدي هم چنين دستوراتي دارند كه پيروان آنها مكلف به اجراهستند.
به نظرميرسد ما در اين زمينه مهم فرهنگي و اعتقادي به توجه كردن به چند مسئله نياز داريم و اول اينكه بايد آموزش همراه با معرفت و شناخت داشته باشيم هرچند در واپسين روزهاي ماه مبارك رمضان قرار داريم اما بسياري از روزهخواران از آن محروم بودند. مسئله ديگر توجه به امر به معروف و نهي از منكر است. در طول ماه مبارك رمضان متروي تهران حركت جالب و تأثيرگذاري خوبي داشت كه جاي تقدير دارد وآن هم گذاشتن تصاوير افرادي دركنار آبخوريها و نوشتن اين جمله كه براي مثال: «من مريضم نميتوانم روزه بگيرم اما بايد مراعات حال روزهداران را بكنم.»
چه خوب است اين ابتكار عمل زيباي مسئولان فرهنگي شهرداري تهران به شيوههاي مختلف در جايگاههاي مختلف نهادينه شود و در سالهاي بعدي ماه رمضان اجرا گردد تا افرادي كه نميدانند و سهواً روزهخواري ميكنند از عامدان مجزا شوند از طرفي آنچه بيشتر از همه در اين فضاي قبحشكنانه انسان را ميآزارد سكوت معنادار مردم در قبال اينگونه روزهخواريهاي علني است؛ چراكه اگر مردم ديندار و روزهدار در مقابل چنين حرمتشكنيهاي آشكار سكوت نميكردند و تذكر ميدادند شايد ديگر به گشت ارشاد نيازي نبود و اين گشت نظارتي در مرحله آخر حضور پيدا ميكرد؛ يعني براي روزهخواراني كه عامدانه حركتشكني ميكنند نه افرادي كه از سرجهل يا بيماري و ناتواني روزه ميخورند. عليالظاهر اين موضوع نيز بايد بيشتر مورد توجه قرار بگيرد كه امر به معروف و نهي از منكر تنها در يك ستاد يا يك سازمان خاصي خلاصه نميشود، بلكه همه ما مسئول هستيم و به نوعي روزهخواران امتحان روزهداران تلقي ميشوند.
