عضو شوراي سياستگذاري جشنواره فيلم مقاومت اعلام كرد امسال به دليل نبود فيلمهاي ايراني شاخص با موضوع مقاومت، بخش ملي اين رويداد برگزار نميشود ولي بخش بينالملل آن پابرجاست.
پس از كش و قوسهاي فراوان در مسير جشنواره مقاومت و وقفه چند سالهاي كه سالها پيش برايش ايجاد شد، همه اين تجارب در كنار يكديگر منجر به شكلگيري دو اتفاق مهم در جريان و كيفيت و چگونگي برپايي اين جشنواره شد. اولين اتفاقي كه به سرعت تبديل به يكي از مهمترين و بهترين مؤلفهها و شاخصههاي جشنواره مقاومت هم شد، اضافه شدن قيد «بينالمللي» به آن بود. با بينالمللي شدن اين جشنواره سينماي مقاومت ايران و منطقه سطح و تراز جديدي را تجربه كرد. اين تراز تا حدي بالا رفت كه رژيمصهيونيستي نسبت به حضور و نمايش برخي آثار و توليدات سينمايي داخلي و خارجي در آن اظهار نگراني كرد و با عصبيتي كه مختص به اين رژيم جعلي و شيطاني است، سعي در تخطئه آن با هجمههاي متعدد رسانهاي ميكرد. اين اعتراضات كه به نوعي تبليغات وارونه نيز براي اين جشنواره محسوب ميشد باعث در كانون توجه بيشتر قرار گرفتن آن شد. اين موضوع تا آنجايي پيش رفت كه رسانههاي داخلي و بهخصوص خارجي با حساسيت و رويكرد بيشتر و ويژهتري آن را پوشش ميدهند. دومين اتفاق مهمي كه براي جشنواره بينالمللي مقاومت در همين يكي دو سال اخير رقم خورد، تغيير بازه زماني برگزاري جشنواره مقاومت از شكل معمول و «دوسالانه»اش به برپايي «سالانه» آن است. شايد تجربه موفق بينالمللي كردن جشنواره باعث شد تا شوراي سياستگذاري و مسئولان برپايي اين جشنواره مجاب شوند تا دست به چنين ريسكي بزنند. برگزاري سالانه جشنوارهاي مثل جشنواره مقاومت كه به نوعي جشنوارهاي موضوعي و با آثار ويژه و مختص به خودش است از آن جهت ريسك و خطر پذيري از سوي مسئولانش تعبير ميشود كه در وهله اول مسئولان تصميمگير در اين زمينه بايد خيالشان از بابت توليد آثاري با اين محور در داخل كشور راحت و آسوده ميشد. اما آنچه نبايد اتفاق ميافتاد، امسال و با اعلام محمدرضا شرف الدين به وقوع پيوست. به دليل عدم توليد اثري در اين حوزه چه از جانب بنياد روايت و مشخصاً انجمن سينماي انقلاب و دفاع مقدس كه به عنوان متولي و مسئول برپايي جشنواره و ساخت چنين آثاري در كشور شناخته ميشوند و چه از سوي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي كه بايد خودش را مكلف به توجه و اهميت دادن نسبت به توليداتي در زمينه مقاومت (با توجه به معناي آن) بداند، اثري ساخته نشده است. با اين حال بايد منتظر ماند و ديد كه چه اتفاقي در نهايت ميافتد. آيا جشنواره بينالمللي مقاومت بدون بخش ملي برگزار كردنش لطفي دارد و ميتواند اهداف مورد نظر سياستگذاران آن را تأمين كند يا خير؟!
