در این مراسم که با تاخیر آغاز شد، ابتدا حافظ ناظری پشت تريبون قرار گرفت و بیان کرد: «بالاخره بعد از مدتها این کار منتشر شد. بسیار خوشحالم كه بعد از تمام سالهايي که در خارج از كشور برای تولید این آلبوم تلاش مي كردم و تصور نمیکردم که اين كار تمام شود، حالا به طور کامل این آلبوم منتشر شده است. هرچند ۲۰دقیقه از این اثر موسیقایی اسفندماه سال گذشته در قالب آلبوم «بعد یازدهم» منتشر شده بود اما به دلیل محدودیتی که از سوی کمپانی سونی صورت گرفته بود نمی توانستیم آن را به صورت کامل منتشر کنیم. اما در حال حاضر خوشحالم که نسخه کاملی از آلبوم منتشر شده است.»
او در ادامه گفت: «پانزده سال است به دور از ایران زندگی می کنم، ولی چندی است که با امید و هدف خاصی دوباره به ایران بازگشتم تا بتوانم فعالیتهایی را در عرصه موسیقی داشته باشم. چرا که موسیقی از همان ابتدا در کنارم بود و من هیچ وقت درگیر محدودیتهای آن نبودم، چرا که در خانوادهای حضور داشتم که باعث ایجاد چنین فضایی شد. متاسفانه موسیقی ما خیلی در دنیا شناخته شده نیست و حتی به تعداد انگشتان دست هم هنرمند ایرانی نداریم که با هنرمندان خارجی فعالیت کنند. من به عنوان یک ناشناخته در این عرصه که حتی در ایران هم من را نمیشناسند با یک امید از صفر شروع کردم که حاصل این تلاش کاری بود که در ماه مارس منتشر شد.»
حافظ ناظری در ادامه صحبت هایش درباره فضای منفی که در یک سال گذشته درباره او و اثرش در ایران شکل گرفته بود، توضیح داد: «در مدتی که ایران نبودم، دوستانی که نمی دانم چه دلیلی برای کارهایشان دارند سعی کردند تا با لطمه زدن به من، کاری کنند که برای آلبوم هایم بازتاب منفی بوجود آيد در حالی که باید بگویم شما این اجازه را دارید که از یک اثر هنری خوشتان نیاید اما نمی توانید نگرش و نگاه معمار یک اثر را از بین ببرید. نمی خواستم در مراسم رونمایی آلبومم وارد این گونه صحبت ها شوم اما برای اولین و آخرین بار است که به این مسئله اشاره می کنم، خیلی حیف است که ما خودمان علیه خودمان هستیم، خودمان با خودمان مشکل داریم و هر کس جایزه ای را می برد شروع به توهین او می کنیم و می گوییم فلانی حق دریافت این جایزه را نداشته است. متاسفانه در اینجا همه منتظر هستند که حمله کنند و این نکته بسیار ناراحت کننده ای است.»
این آهنگساز که با بغض در این مراسم صحبت می کرد در ادامه بیان کرد: «اینکه من گفته بودم کسانی که با من در تولید این آلبوم مشارکت داشتند برنده ۳۸ جایزه گرمی شدهاند افتخاری است که برای من نه به عنوان هنرمند بلکه یک ایرانی مهم است و این موضوعی است که همه هنرمندان در بروشورهای آثارشان به آن اشاره می کنند. به نظر من شرکت این غول های موسیقایی در آلبوم ناگفته یک اتفاق ملی است. بیاییم مقداری عشق بورزیم و همدیگر را حمایت کنیم. ما باید دست به دست يكديگر دهیم تا موسیقی اصيل ايران را بدنیا معرفی کنیم. من حاضرم فدا شوم تا این گونه داستان هاي شخصی کمتر شود، حتي درصدي کمتر هم شود راضی هستم.»
نادر مشایخی آهنگساز و رهبر ارکستر سمفونیک فرهنگی تهران که در این مراسم حضور داشت، دقایقی درباره این آلبوم صحبت کرد وي گفت: «عادت شنیداری ما با هنرمندان اروپایی و آمریکایی فرق دارد.ما میان کنش داریم، یعنی می خواهیم با موسیقی که تولید میکنیم نقش بازی کنیم. در غیر این صورت موسیقی وقتی تبدیل به موسیقی می شود که آن را می شنویم وگرنه این موسیقی فقط فشار هوا می شود. نکته مهمی که در آلبوم ناگفته وجود دارد این است که او علاوه بر حفظ جنبه های عاطفی صدا با استفاده از سازهای کم مطلب مهمی را به شنونده انتقال می دهد که باعث ایجاد صمیمیت می شود و این نکته مهمی است که در آلبوم حافظ ناظری وجود دارد.»
استاد شهرام ناظری که در آلبوم «ناگفته» در مقام خواننده حضور دارد، نيز در اين مراسم حضور داشت و با بیان اینکه آثار موسیقایی در اثر مرور زمان خود را نشان می دهند گفت: «این اثر به هر صورت چند آیتم مثبت دارد. اول اینکه موسسه سونی کلاسیک آن را پوشش داده است و چون این شرکت به نوعی یک شرکت بین المللی است و سابقه زیادی در عرصه پخش آثار جهانی موسیقی کلاسیک دارد همین که برای اولین بار یک اثر ایرانی توانسته رضایت این موسسه را فراهم کند نکته حائز اهمیتی است زیرا آنها با تعارف و پارتی بازي کاری انجام نمي دهند، به همین خاطر از مسیر درستی حرکت می کنند که برای همه جالب توجه است. پيش از انقلاب بسياري از دوستان هنرمند ما زیر چترهايي بودند اما من در همان دوره سعی کردم که خودم باشم چون میخواستم از شخصیت درونی خودم صحبت کنم، به همین جهت هم بود که شبیه شهرام ناظری حرف زدم كاري كه بسياري نكردند. متاسفانه ما سالهاست در بخش آواز دچار مشکلاتی شده ایم به طوری که بسیاری از خوانندگان ما شبیه خوان شده و آنطور که باید و شاید به لحاظ درک موسیقایی تربیت نشدهاند كه اميدوارم در آينده به اين مسئله توجه شود. در مورد این آلبوم هم باید بگویم که من نمی توانم در مورد خوب یا بد بودن آن قضاوت کنم فقط می دانم که این اثر را باید به تاریخ و جامعه سپرد.»
سمانه صادقي
