در روزهايي كه انتقادات از وزير امور خارجه كشورمان همچنان سير صعودي دارد و جامعه ناراحت از پيادهروي وي با وزير امور خارجه در خيابانهاي ژنو است، آقاي ظريف در مصاحبهاي سخنان قابلتأملي را بر زبان آورد كه پرداختن به آن حاوي نكاتي است.
محمدجواد ظريف روز جمعه در گفتوگو با خبرگزاري آسوشيتدپرس در حاشيه اجلاس اقتصادي داووس در پاسخ به تلاش برخي قانونگذاران امريكا براي تصويب تحريمهاي جديد عليه ايران هشدار داد اگر كنگره امريكا چنين طرحي را تصويب كند پارلمان ايران آن را بيپاسخ نخواهد گذاشت.
وزير امور خارجه كشورمان ادامه ميدهد: طرح تحريمهاي جديد در كنگره امريكا برنامه اقدام مشترك را كه ما سال گذشته در ژنو بر سر آن به توافق رسيديم، خواهد كشت. اكنون رئيسجمهور امريكا قدرت وتوي اين طرح را دارد اما پارلمان ما نيز اقدام متقابل از خود نشان خواهد داد.
ظريف در ادامه به صورت صريحتر پاي مجلس كشورمان را به ميان ميكشد و بيان ميكند: پارلمان ايران اين اقدام را بيپاسخ نخواهد گذاشت و لايحهاي را براي افزايش غنيسازي اورانيوم تصويب خواهد كرد.
هر چند كه عملكرد يك سال و چند ماهه محمد جواد ظريف گاهي اوقات ناراحتي جامعه ايراني را به همراه داشته و منجر به گلايههاي فراوان از وي شده تا آنجايي كه وكلاي ملت چند بار وي را تا مرز كارت زرد هدايت كردهاند اما به نظر ميرسد تيم ديپلماسي با تجديدنظر روي برخي اصول فكري خود ميتوانند كارنامهاي به مراتب بهتر و موفقتر از آنچه تاكنون از خود به جاي گذاشته، باقي بگذارند. عملكردي كه پس از اتمام دوران مديريتشان بر مسند وزارت امور خارجه، مردم خاطرات خوب و نمره قابل قبولي به آنها بدهند.
هرچند كه موضع ظريف در گفتوگو با اين رسانه غربي قابل دفاع بوده اما ما را با اين موضوع روبهرو ميسازد كه چرا دولتمردان فعلي در مواجهه با غربيها از همان روزهاي نخست روي كارآمدن دولت اين گونه عمل نكرده و مانند طرف امريكايي كه كنگره را ماهها چماق تيم ايراني كرده و براي امتيازگيري از آن استفاده بهينه ميكند، از مجلس كشورمان ابزار فشاري عليه آنها مطرح نكرد؟
به راستي چرا از همان شروع كار مذاكرات فشرده با 5+1 به گونهاي عمل شد كه انگار دولت صفر تا صد كار هستهاي را بر عهده دارد و منتخبان ملت در اين ميان هيچ نقش و جايگاهي ندارند؟
چرا طي نزديك به 17ماه مذاكره هيچگاه دولتمردان دست ياري به سوي وكلاي ملت دراز نكرده و از آنها كمكي نخواستند، اگر پيش از اينها به مجلس اعتماد ميشد آيا وضع پرونده هستهاي نميتوانست بهتر از امروز باشد؟
به يقين پاسخ مثبت است، چراكه به كارگيري سياست چماق و هويج - كه تخصص غربيها بوده – عليه 5+1 ميتوانست تا حدود بسياري از امتيازگيري چشمگير غربيها در ژنو3 جلوگيري كرده و طرف مقابل را به رويهاي عقلانيتر و نه تهاجمي هدايت كند.
سؤال است كه چرا در طول ماهها مذاكره آقاي ظريف و همكارانش، محتواي مذاكرات را حتي در پايينترين سطح ممكن به وكلاي ملت منتقل نداده و آنها را در بيخبري كامل قرار ميدادند در صورتي كه تيم امريكايي همه اطلاعات مربوط به فرايند مذاكرات را به نتانياهو و كنگره كشورش در سريعترين زمان ممكن انتقال داده و آنها را در متن مذاكرات قرار ميدادند.
آيا بهتر نيست آقاي ظريف و همكارانش تا توافق نهايي با 5+1 حاصل نشده و در آن امتيازات بحثبرانگيز ديگري به طرف غربي داده نشده به اقداماتي كاربردي و اثرگذار نظير همين مصاحبه آقاي ظريف با آسوشيتدپرس روي آورده و سر ميز مذاكره مجلس شوراي اسلامي را چماقي براي غربيها به كار بگيرند. به هر روي در شرايطي كه جامعه از برخي رفتارها و مواضع دستگاه ديپلماسي كشور گلايه دارند، همچنان از آينده مذاكرات بيمناك بوده و انتظار دارند تا مذاكرهكنندگان كشورمان كه فرزاندن اين انقلاب هستند در برخي از افكار و رفتار خود تغيير رويه داده تا عملكردي بهتر از گذشته از خود به جاي گذارند.
