چند رشته ورزشي هستند كه وقتي المپيك يا بازيهاي آسيايي ميشود، مديران ورزش حساب ويژهاي روي مدالهاي اين رشته باز ميكنند. تكواندو يكي از اين رشتهها است؛ رشتهاي كه در سالهاي گذشته بار زيادي از مدالهاي كاروان ايران در مسابقات بر دوش اين رشته بوده و همواره انتظار زيادي از تكواندو ميرود. اين روزها هم تكواندو پس از يك دوره افت كه در المپيك لندن به اوج رسيده بود، دوباره در حال نزديك شدن به همان اقتدار چند سال پيش است. نتايج مليپوشان تكواندو در بازيهاي آسيايي و جام جهاني به خوبي مؤيد اين است كه حال و روز اين رشته رزمي خوب است و باز هم ميتوان مثل گذشته مدالهاي رنگارنگ براي مليپوشان تكواندوكار در رقابتهاي مختلف كنار گذاشت. به خصوص اينكه تيم ملي تكواندو در اينچئون عملكرد فوقالعادهاي داشت و در جمع برترينهاي كاروان ايران قرار گرفت.
علاوه بر اين نكته ديگري كه اميدواركننده است ظهور استعدادهاي جوان در تكواندو است كه سبب شده تا ديگر كمتر كسي دغدغه پا به سن گذاشتن يا خداحافظي ستارههاي پيشين تيم ملي تكواندو را بخورد. پس از اينكه نسل طلايي تكواندو مانند هادي ساعي، مجيد افلاكي، بيباك و اين آخرها هم يوسف كرمي از تيم ملي رفتند، نگرانيها درباره اينكه تكواندوي ايران از چهرههاي قهرمان خالي ميشود بالا گرفت. به هر حال پر كردن جاي خالي ستارههاي تكواندو كه در سالهاي حضورشان روي شياپ چانگ مدالهاي زيادي را براي ايران به ارمغان آورده بودند، طوري كه پرافتخارترين ورزشكار ايران در تاريخ المپيك يك تكواندو كار است، كار سختي بود.
با اين وضعيت اين نگراني وجود داشت كه تكواندو با خداحافظي ستارههايش نتواند مانند گذشته يك رشته قابل اتكا در ميادين بينالمللي براي بالا بردن پرچم كشورمان باشد. به نظر ميرسد اما با شرايط امروز تكواندو با نتايجي كه تكواندوكاران در رقابتهاي اخيرشان گرفتهاند، اين نگرانيها برطرف شده و امروز ميتوان به جرئت گفت كه نسل جديد تكواندوي ايران نيز ميتواند ادامهدهنده راه قهرمانان قبلي باشد و تا سالها وزنههاي محكمي براي افتخارآفريني براي كشورمان باشند. هادي مستعان، فرزان عاشورزاده، فرزاد عبداللهي و چندين تكواندوكار ديگر نسل جديد تكواندوي ايران هستند كه نويد يك آينده خوب را براي اين رشته ورزشي ميدهند؛ جواناني كه با مبارزههاي درخشانشان در رقابتهاي آسيايي و جهاني دوباره ابهت از دست رفته تكواندو را كه در سالهاي گذشته با حاشيههاي زيادي دست و پنجه نرم ميكرد به اين رشته ورزشي برگرداندهاند.
ظهور اين استعدادها نشان ميدهد كه ايران همچنان يكي از مهدهاي تكواندوي جهان است و در صورتي كه استعداديابي درستي صورت بگيرد و چهرههاي شاخص و جوياي نام كشف شوند، ورزشكاران تكواندوكار ميتوانند حرفهاي زيادي را در دنيا براي زدن داشته باشند. عاشورزاده جوان كه تنها 18 سال سن دارد و اينچنين با مبارزههاي ديدنياش چشمها را خيره كرده تا به او لقب سونامي بدهند، تنها يك نمونه از استعدادهاي زيادي است كه در ايران در رشته تكواندو وجود دارد و فقط با يك همت ميتوان عاشورزادههاي تكواندو را شناخت و تربيت كرد و زير نظر گرفت تا هم آينده تكواندو و هم آينده ورزش ايران تضمين شود.
البته كار سخت بعد از درخشش ستارههاي جوان ورزش كشورمان شروع ميشود و آن هم كمك به حفظ اين شرايط و حركت رو به جلوي آنها در ميادين ورزشي بينالمللي است. اينكه امثال عاشورزادهها و مستعانها به حال خودشان رها نشوند و براي آماده شدن جهت حضور در مسابقات دغدغهاي نداشته باشند و از همه نظر تأمين باشند. اين طور نشود كه ستارههاي آينده تكواندو و در مجموع كل ورزش ايران با موارد دست و پا افتادهاي مانند كمبود امكانات روبهرو شوند، بلكه بايد همه حمايتها چه از نظر مالي و چه از نظر روحي از اين ورزشكاران بشود تا آنها بدون كمبودي، تنها به كسب افتخار براي كشورمان فكر كنند. حمايت از استعدادهاي تكواندو و ساير رشتههاي ورزشي در حالي ضروري است كه كشورهاي ديگر دنيا حتي براي تكستارههايشان هم سنگ تمام ميگذارند تا آب در دلشان تكان نخورد و تنها به مسابقه و مدال فكر كنند. همين سرمايهگذاريها هم در سالهاي گذشته زنگ خطر را براي كشورمان به صدا در آورده كه اگر دير بجنبيم و قدر سرمايههاي تكواندو را ندانيم بايد قيد مدال را هم بزنيم. مديران ورزش بايد از رسيدن به آن روز جلوگيري كنند و راه آن هم ساده است، اينكه قدر سرمايههايمان مانند امثال عاشورزادهها را بدانيم و آنها را حمايت كنيم.
