روزي كه اسكار به دنيا آمد، كمتر كسي تصور ميكرد اين كودك معلول بتواند به سريعترين دونده بدون پاي دنيا تبديل شود. اما اين كودك به دنيا ثابت كرد كه ميتواند حتي با قهرمانان بزرگ رقابت كند. المپيك2012 لندن آوردگاهي براي اثبات تواناييهاي او بود.
22 نوامبر ۱۹۸۶ در پرتوريا به دنيا آمد كه هر دو پاي او از زانو به پايين نازكني (استخوان نازك ميان مفصل زانو و پاشنه پا) نداشتند. اتفاقي كه هِنكه و شِيلا پدر و مادر اين كودك را كه اسكار پيستوريوس ناميده شد را بسيار ناراحت كرد. اما 11 ماه بعد، والدين اين كودك طي يك اقدام هراس آور و شجاعت بار، تصميم به قطع هر دو پاي اسكار از زانو گرفتند تا او راه رفتن را با پاهاي مصنوعي بياموزد. اما پاهاي مصنوعي او باعث گوشهنشيني او نشد، به طوري كه در كودكي به پدرش گفت روزي در سوپر ۱۴ (ليگحرفهاي راگبي در زلاند نو، استراليا و آفريقاي جنوبي) شركت خواهد كرد. او با پاهاي مصنوعي علاوه بر راگبي در مسابقات واترپولو و تنيس آموزشگاههاي آفريقاي جنوبي هم شركت كرد. اما در ژانويه ۲۰۰۴ زانوي راست پيستوريوس در زمين راگبي آسيب ديد. پزشكان به او توصيه كردند از چمن به روي پيست برود و همين توصيه روند زندگي او را تغيير داد.
تنها دو ماه تمرين در دو سرعت زمينه اولين حضور او در مسابقات دو را فراهم كردو پيستوريوس در يك مسابقه آزاد در استاديوم پيلديچ پرتوريا شركت كرد و صد متر را در زمان حيرتانگيز 11.51دويد. هشت ماه بعد او به آتن رفت تا در پارالمپيك شركت كند و در رقابتي سخت با دو دونده امريكايي مارلون شرلي و برايان فراسور با 11.16 ثانيه مدال برنز ۱۰۰ متر را به دست آورد و در ۲۰۰متر با شكست هر دو آنها و ركورد ۲۱.۹۷ ثانيه نخستين معلولي شد كه ۲۰۰ متر را در كمتر از ۲۲ ثانيه دويدهاست. اين درحالي بود كه پيستوريوس در گروه T ۴۴ با معلولان از يك پا رقابت ميكرد. پيستوريوس مارس ۲۰۰۵ در كنار انسانهاي سالم در رقابتهاي قهرماني آفريقاي جنوبي مسابقه داد، به فينال ۴۰۰ متر راه يافت و با ۴۷.۳۴ ثانيه به مقام ششم رسيد. او در سال ۲۰۰۷ در همان مسابقات در شهر دوربان با ۴۶.۵۶ ثانيه نايب قهرمان ۴۰۰ متر شد. او در ماه مي همان سال در جام جهاني پارالمپيك منچستر دو مدال طلا در ۱۰۰ متر (11.23 ثانيه) و ۲۰۰ متر (۲۲.۰۱ ثانيه) به دست آورد. سال ۲۰۰۶ هم در آسن، هلند، قهرماني معلولان جهان سه مدال طلا در ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر بهدستآورد. پيستوريوس در نيمه نهايي ركورد ۲۰۰ مترش را با 21.66 ثانيه شكست. (در فينال 21.80) و در ۴۰۰ متر با 49.42ركورد جديدي به جا گذاشت. همان جا فدراسيون جهاني دو و ميداني از او براي شركت در جايزه بزرگ هلسينكي (يك مسابقه درجه اول دو و ميداني) دعوت كرد. البته پيستوريوس نتوانست در هلسينكي مسابقه دهد، اما در 13 ژوئيه به رم رفت و در مسابقات گلدن گالا در گروه B با زمان ۴۶.۹۰ مدال نقره گرفت، اين مسابقه تداركي براي رقابت اصلياش در شفيلد بود. او دو روز بعد در جايزه بزرگ نورويچ آنين دويد. اما هنگام استارت همانند ژرمي وارينر امريكايي قهرمان المپيك آتن، روي پيست خيس ليز خورد و با ۴۷.۶۵ ثانيه هفتم شد. مسابقه را آنجلو تايلور با ۴۵.۲۵ ثانيه برد. در مارس ۲۰۰۷ نيز براي دومين بار در مسابقات قهرماني دو و ميداني آفريقاي جنوبي شركت كرد و با ۴۶.۵۶ نايب قهرمان 400 متر شد. اسكار در آوريل ۲۰۰۷ بالاخره ركورد ۱۰۰ متر مارلون شرلي را شكست. سريعترين انسان بدون پا در مسابقات قهرماني ناتوانان جسمي آفريقاي جنوبي در ژوهانسبورگ 100 متر را در ۱۰.۹۱ ثانيه دويد و ركورد ۲۰۰ متر خود را نيز به ۲۱.۵۸ ثانيه كاهش داد. اسكار دو مدال طلاي ديگر را هم در 400 متر و چهار در ۱۰۰ متر امدادي به گردن آويخت.
هدف اصلي پيستوريوس در سال ۲۰۰۷ اين بود كه بتواند جواز حضور در بازيهاي المپيك پكن را پيدا كند نه پارالمپيك پكن. او ميخواست همراه با افراد سالم در المپيك بدود، اما اتحاديه بينالمللي فدراسيونهاي دووميداني مجوز حضور و رقابت او در كنار افراد سالم را لغو كرد.
IAAF پس از يك دوره آزمايش ويژه در پايان سال ۲۰۰۷ روي پيستوريوس اعلام كرد تيغههاي فلزي زير زانوي او كه به جاي پا عمل ميكند، حالت فنري و ارتجاعي داشته و باعث غيرطبيعي بودن دويدن او ميشود. بنابراين اسكار نميتوانست در رقابتهاي المپيك پكن شركت كند اما او در مقابل اين تصميم ساكت ننشست و شكايتش را در مورد اعلاميه جديد اتحاديه بينالمللي فدراسيونهاي دووميداني، به دادگاه عالي ورزش (CAS) برد. اين دادگاه نيز شكايت پيستوريوس را وارد دانست و به او اجازه داد تا با ورزشكاران سالم رقابت كند و پيستوريوس كه صاحب چهار مدال طلا و يك مدال برنز پارالمپيك است، سرانجام موفق شد بر اين مشكلات غلبه كرده و به المپيك راه پيدا كند. پيستوريوس البته در المپيك لندن موفق به كسب مدال طلا نشد و با توجه به پنج سال زنداني كه براي قتل غيرعمد همسرش براي او بريده شد، حضور در المپيك ريو را هم از دست داد. با اين وجود او توانست با تلاش فراوان، خود را به سريعترين دونده بدون پا دنيا معرفي كند.
