شعار عجيبي است؛ عجيب از آن جهت كه حتي تصور معلوليت هم براي ما دشوار است چه برسد به اينكه بر آن غلبه كنيم و به زندگي عادي باز گرديم. در عين حالي كه در جامعه ورزش ما هستند كساني كه اين شعار عجيب را به واقعيت تبديل كردهاند.
ورزشكاران معلول و جانباز ايراني همواره در تمامي عرصههاي داخلي و بينالمللي نشان دادهاند توانايي موفقيت و ايستادن بر سكوهاي قهرماني را دارند. البته نبايد فراموش كرد كه همين ورزشكاران براي رسيدن به چنين افتخاراتي چه موانع دشواري را پشت سر گذاشتهاند. خيلي سخت است كه معلول باشيد و در جامعهاي زندگي كنيد كه امكانات اندكي براي زندگي روزمره شما در نظر گرفته شده باشد. اين حكايت كساني است كه بهرغم شرايط خاص جسمي سختيها را به جان ميخرند تا به همه ثابت كنند معلوليت محدوديت نيست و آنها هم ميتوانند براي جامعه خود مفيد باشند؛ حتي بيشتر از همنوعان سالم!
تمامي اين افراد فعال در عرصه ورزش با هدف افتخار آفريني پا به مسابقات مختلف ميگذارند. در سالهاي اخير اين ورزشكاران بارها در تورنمنتهاي بينالمللي با مدالهاي رنگارنگ خود پرچم ايران را به اهتزاز درآوردهاند. با همه كم و كاستيها و البته تبعيضهاي پرتعدادي كه وجود دارد معلولان ورزشكار هرگز نااميدي به خود راه ندادند، برخلاف فوتباليستهاي ميلياردي كه زمين و زمان را بهانه ناكاميشان قرار ميدهند معلولان هر تبعيضي را انگيزه موفقيت خود ميدانند تا شايد مسئولان فكري به حالشان كنند.
ورزشكاران پارالمپيكي حتي پا را از اين هم فراتر گذاشتهاند و قصد دارند پا به پاي ورزشكاران سالم رقابت كنند. تصميم زهرا نعمتي و ابراهيم رنجبر براي حضور در تيم ملي تيروكمان و تلاش براي حضور در المپيك ريو بهانهاي شد تا بيش از گذشته به آنها توجه كنيم. دو سال پيش زماني كه دونده آفريقاي جنوبي در المپيك لندن پا به پاي ديگر مدعيان مدال دويد خيليها شوكه شدند چراكه اكثر مردم تصور هم نميكنند فردي با معلوليت جسماني در كنارشان قرار بگيرد و موفقتر از آنها ظاهر شود. خوشبختانه حضور موفق پيستوريوس موجب شد تا ساير ورزشكاران معلول نيز به فكر نشان دادن قدرت واقعي خود بيفتند. حالا هم كه دو تيرانداز ايراني قصد دارند به اين راه ادامه دهند و افتخاري ديگر براي ورزش كشور رقم بزنند.
در اين ميان توجه به چند نكته ضروري است. ورزشكاران ما مدتهاست به خودباوري لازم رسيدهاند و حالا نوبت مسئولان است كه نگاهي مسئولانهتر به اين قشر زحمتكش بيندازند. اينكه مسئولان سر زدن به اردوها آن هم چند روز پيش از اعزام تيمها به مسابقات مهم را اوج مديريت حرفهاي خود ميدانند همان موضوعي است كه ورزشكاران را آزار ميدهد. حضور در آوردگاههاي مهم حمايت جدي دستاندركاران ورزش را ميطلبد، عزمي كه در بسياري از موارد جنبه تشريفاتي و تبليغاتي پيدا ميكند. موضوعاتي از اين دست در نهايت به ضرر مليپوشان تمام ميشود و نتيجهاي جز تضعيف روحيه براي ورزشكاران ندارد. حمايت روحي - رواني از ورزشكاران با استعداد از ديگر مواردي است كه توجه به آن ميتواند موفقيتهاي بزرگي را رقم بزند. با در نظر گرفتن شرايط ورزشكاران معلول و جانباز و با توجه به رقابت نزديكي كه در تيمهاي ملي وجود دارد بدون شك نعمتي، رنجبر و هر ورزشكاري نيازمند توجه بيشتر مسئولان هستند.
«معلوليت محدوديت نيست» شعاري كه روزي خندهدار به نظر ميرسيد ولي ديگر نميتوان به اين شعار خنديد. ورزشكاران معلول در چند سال اخير آنقدر خوش درخشيدند كه بارها از ورزشكاران سالم پيشي گرفتهاند و در بسياري از مسابقات جور ناكامي آنها را هم كشيدهاند. اگرچه هنوز بحث حضور دو تيرانداز معلول كشورمان در تيم ملي تيراندازي با كمان قطعي نشده اما بيترديد نعمتي و رنجبر گام مثبتي براي پيشرفت ورزشكاران معلول برداشتهاند. اين دو ورزشكار مدال آور آغازگر راهي هستند كه اميدواريم با موفقيت به سرانجام برسد و آوازه آنها بيشتر از قبل در جهان بپيچد.
