نارضايتي از مدتها قبل در چهره مديرعامل استقلال ديده ميشد. به طوري كه شايد تنها يك بهانه لازم بود تا يك انفجار. افشارزاده حتي ديگر حاضر نبود در لفافه حرفهايش را به زبان بياورد و كاملاً واضح، عليه سرمربي تيمش موضعگيري ميكرد. موضعگيريهاي سفت و سختي كه نويد يك تغيير اساسي روي نيمكت استقلال را ميداد.
اين نارضايتيها در برخي محافل دوستانه و خصوصي هم از زبان مديرعامل استقلال شنيده شده بود و به همين دليل انتظار ميرفت اولين جلسه هيئت مديره استقلال با خبر بركناري قلعهنويي و امضاي حكم اخراج او از اين تيم به پايان برسد. بهانه لازم هم جور بود. باخت در دربي و شكست برابر ذوبآهن كه پرونده استقلال در جام حذفي را بسته بود. همين دو ناكامي كافي بود براي آنكه هيئت مديره روي نام قلعهنويي قلم قرمز بكشد. البته كارنامه او در هفتههاي قبل از دربي هم چنگي به دل نميزد و مزيد بر علت ناراحتيها شده بود. علاوه بر آن، افشار زاده حتي حمايت هواداران را هم داشت. هواداراني كه بعد از بازي با ذوب او را دوره كرده و خواستار بركناري قلعهنويي شده بودند. تنها نگراني بازي با راه آهن بود كه باعث شد وانمود شود كه جلسه هيئتمديره به بعد از آن موكول ميشود.
افشارزاده اما حتي تصورش را هم نميكرد تمام برنامههايش به هم بخورد و ورق ناگهان به سود قلعهنويي برگردد. برگزاري جلسه در جايي جز باشگاه، فقط و فقط به اين دليل بود كه هيچ فشاري از سوي كادر فني هيئتمديره را تحت تأثير قرار ندهد. اما لو رفتن محل مخفي جلسه كافي بود تا حساب دست اعضاي هيئت مديره بيايد كه هيچ چيز قرار نيست در خفا انجام شود. در واقع افشارزاده حساب همه چيز را كرده بود جز تسلطي كه قلعهنويي دورا دور ميتوانست روي جلسه داشته باشد. جلسهاي كه از همان روز اول سرمربي استقلال تصميمي براي حضور در آن نداشت. شايد چون ميدانست در صورت عدم حضور هم همه چيز همانطور كه او ميخواهد پيش ميرود.
حضور خبرنگاران نشان ميداد كه حرفهاي جلسه هم مانند محل آن مخفي نخواهد ماند. در واقع همين مسئله ساده توانست همه چيز را تغيير داده و مانع از امضاي حكمي شود كه قرار بود كار آن در همان جلسه مخفي يكسره شود. معادله همانطور كه غايبان در جلسه ميخواستند حل شد. اعضا كنار هم نشستند. كسي از نتيجهگيري تيم راضي نبود و به دو ناكامي اخير اعتراض داشت. اما پاي معرفي جايگزين كه پيش آمد، كسي حرف از گزينه احتمالي يا معرفي كانديدا به ميان نياورد. شايد چون ميدانستند هرچه كه بگويند قبل از آنكه جلسه را ترك كنند، روي خروجي خبرگزاريها و صفحات روزنامهها قرار ميگيرد و خيلي زود ميشوند سيبل سرمربي تيم و متهم اول و آخر حاشيههاي استقلال. در واقع آنها از شلوغ بازيهاي قلعهنويي بعد از تصميم بركناري بود كه پا پس كشيدند و هر كدام تصميمگيري را به ديگري پاس داد تا نهايت سرمربي تيم به صورت خودكار ابقا شود.
داستان همانطور كه آقايان ميخواستند پيش رفت و افشارزاده براي اولين بار در طول مدت حضورش در استقلال چنان بازي خود كه شايد هرگز تصورش را هم نميكرد. حالا او ديگر حتي نميتواند اعتراض و از سرمربي تيمش گله كند. چراكه در واقع ميداند عملاً حمايت هيئتمديره را ندارد و به تنهايي هم نميتواند از عهده بركناري قلعهنويي برآيد.
عقب نشيني هيئت مديره از تصميمي كه خيلي قبلتر اتخاذ شده بود، به معناي فرصتي دوباره براي قلعهنويي است. مربي كه حالا جايگاهش را محكمتر از قبل ميداند. چراكه در واقع در زماني كه بايد، مسئولان تيم جرأت بركناري او را در خود نديدند و اين قدرت او را بيشتر ميكند. اما آيا اين قدرتمندي تنها در حفظ جايگاه او روي نيمكت استقلال خلاصه ميشود يا اين تيم ميتواند بعد از ابقاي دوباره قلعهنويي و شوكي كه از عدم بركناري او به تيم وارد شده راهي متفاوت در نيمفصل دوم در پيش بگيرد يا ادامه راه گذشته امسال استقلال را از پا در خواهد آورد. اين سؤالي است كه شايد هيئت مديرهاي كه از ايجاد تغييرات براي بهبود شرايط ترسيد، در آيندهاي نه چندان دور مجبور به پاسخگويي در خصوص آن شود!
