دکتر آجیلی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه در گفتگو با خبرنگار ال اچ وی نیوز اظهار داشت: اصولاٌ روابط پارلمانی جزئی از دیپلماسی عمومی است و حوزه روابط بین پارلمان ها و مجالس، بخشی از دیپلماسی و سیاست خارجی می باشد. تا آنجا که بعضی وقتها کدورتهای پیش آمده بین دولتها به وسیله ی روابط مجالس حل و فصل می شود. وی در ادامه با اشاره به پیش شرطهای لازم برای دیپلماسی پارلمانی اضافه کرد: در این زمینه بایستی هماهنگی بین مجلس و سایر دستگاههای حاکمیتی همچون قوه قضائیه باشد تا مشکل حقوقی به وجود نیاید. این مسئله مسبوق به سابقه است و در قدیم حتی بین مجلس شورای اسلامی و کنگره آمریکا نیز اینگونه ملاقات انجام گرفته است. ما برای پیشبرد بهتر دیپلماسی کشور بایستی یک برنامه و پازل کلان داشته باشیم. چهارچوب کاملا مشخص باشد و در آن نقش مجلس و دولت برای تعامل با هیئت های پارلمانی خارجی هر کدام به طور جداگانه مشخص شده باشد. ولی متاسفانه اینطور چیزی تنظیم نشده است و به همین خاطر برخی ناهماهنگی ها و تکروی ها گاهاٌ مشاهده می شود.
عضو هیئت علمی دانشگاه علامه در تشریح فضای حاکم بر دیدار هیئت های پارلمانی اروپایی از تهران اظهار داشت: در مورد هیئت های اروپایی باید بگوییم با توجه به سابقه ی دولتهای اروپایی در تعامل با جمهوری اسلامی (که در تحریم های ظالمانه علیه ایران شر کت فعال داشته اند)، زمینه برای دیدار دولتها فراهم نیست و در واقع، دیدار هیئتهای پارلمانی واسطه ای برای این ارتباطات است. نکته ی حائز اهمیت این است که شنیده می شود برخی از هیئت ها با تعیین پیش شرط به تهران آمدند. در این رابطه، انتظار ملت از مسولین و نمایندگان حفظ شآن و عزت ملت ایران است. طرفی که میهمان است، نباید بگوید می خواهد چکار کند و به کجا برود بلکه این هیآت میزبان است که بایستی اینها را طراحی کند. ما نباید از این ارتباطات ذوق زده شویم. بالاخره اینها در گذشته رفتاری را نسبت به جمهوری اسلامی انجام داده اند و با تحریم های فلج کننده به حساب خودشان، قصد به زانو درآوردن ما را داشته اند. اگر ذهنیت هیئت مذاکره کننده این باشد، انتظار بیهوده ای است. البته سطح فرهنگی و تمدنی جمهوری اسلامی این نیست که ما بگوییم تمایلی به مذاکره نداریم. ما بایستی امیدواری را در برقراری رابطه خوب و در شان ملت ایران خلاصه کنیم. اما اینکه قرار است امیدی در نتیجه ی مذاکرات به ملت داده شود، این از عزت ملت ایران به دور است. البته ژنو 2 فضای تخاصم را تا حدی شکست و این هجمه را از بین برد. ما باید توجه کنیم که کشورهای اروپایی به شدت به مذاکره با ما نیاز دارند چون که نگاه آنها به رابطه با ایران، بر خلاف آمریکا که اساساٌ یک نگاه سیاسی دارد، یک نگاه اقتصادی است و شرایط سختی را در نتیجه تحریم ها تحمل کردند. آنها واردکننده نفت از ایران هستند و ما حجم زیادی از واردات غیرنفتی خود را از اروپا وارد می کنیم، به همین خاطر آنها از این شرایط کاملاٌ متضرر می شوند.
نگاه آمریکا به رابطه به ما و تحریم ها یک نگاه سیاسی است. یعنی در شرایطی که مجمع عمومی سازمان ملل، دبیر کل و همه ی کشورهای درگیر مسائل سوریه می گویند کنفرانش ژنو 2 بدون حضور ایران به نتیجه نمی رسد و برای ایران یک نقش کاملاٌ جدی قائل هستند، ولی آمریکا با حضور ایران مخالفت می کند و عدم حضور ایران را حتی با احتمال بسیار کم، مساوی ضعیف کردن ایران می داند. این نگاه، نگاه سیاسی است.
نکته ای که باید به آن توجه داشت، این است که موضع ما در ژنو 2 طرف مقابل را جری تر کرده است و تصورش این است که بر اساس فضای ژنو 2 و در ادامه ی آن به تهران آمده اند و همین باعث ایجاد تصور غلط آنها در چگونگی رابطه با ملت ایران می شود. این تصور غلط است ولی واقعیت دارد و طرف مقابل بر اساس آن برنامه هایش را در ارتباط با ما تنظیم می کند. بنابراین تعاملات پارلمانی حال حاضر، هوشمندی بیش از پیش مسولین و نمایندگان را می طلبد.
