قبلاً در خصوص علي منصوريان و رها كردن تيم زير 22 سال در كيش به امان خدا نوشتيم اما حالا قصه چيز ديگري است. زير 22 سالههاي فوتبال اين روزها خيلي سر و صدا به پا كردهاند، هم از نوع آمادهسازي و تمرين و مسابقات تداركاتي و اختلاف با باشگاههاي ليگ برتري و هم از بابت حاشيههاي زشتي كه فقط در فوتبال مثلاً حرفهاي ما ديده ميشود.
خبر كوتاه بود و تأسفبار، نه از اين بابت كه عدهاي جوان و نوجوان دور هم رفتهاند و قليان كشيدهاند خير، تأسفبار از اين بابت كه آنها در پوشش تيمملي و زير نام تيم زير 22 سال كشور دست به اين اقدام زدهاند و گرنه اين روزها تا دلتان بخواهد در كوي و برزن ميتوان امثال اين جوانان و حتي بزرگترها را متأسفانه در حال استعمال اين عادت ناپسند مشاهده كرد. تأسفبارتر اينكه حتي چند بزرگتر تيم نيز آنها را همراهي ميكنند و كسي چه ميداند شايد اين بزرگترها اينقدر در تيم بزرگ بودهاند كه از ترس لو رفتن تصاويرشان بلافاصله پس از افشاي قضيه در برنامه دوشنبه شب 90 مبلغ هنگفت كشيدن قليانشان را (يك و نيم ميليون تومان) به حساب مسئولان هتل محل اقامت ريختهاند.
اين اولين باري نيست كه اين اتفاق روي ميدهد و بيترديد اگر با اين اتفاق تلخ نيز مانند ديگر مسائل برخورد شود آخرين بار نخواهد بود.
امروز همه صحبت ميكنند، همه اين اقدام را زشت قلمداد و آن را محكوم ميكنند، درست مانند همان رفتاري كه در خصوص مسئله تباني وجود داشت. اما در فوتبال ما همه چيز مشمول زمان ميشود و اين زمان باعث ميشود تا همه چيز به راحتي فراموش شود.
چندي پيش در سايتهاي خبري ديديم كه در فوتبال انگلستان بازيكني به خاطر ديده شدن در حال استعمال دخانيات حتي تا مرز اخراج از تيمش پيش رفت، ماريو بالوتلي ستاره جنجالي ميلان و تيمملي ايتاليا بهرغم تمامي حاشيههايش وقتي متهم به كشيدن سيگار شد با شديدترين برخورد سران باشگاه ميلان روبهرو شد، و اگر بيشتر بگرديم و بررسي كنيم به طور حتم موارد ديگري را هم پيدا خواهيم كرد.
نكته مهم اين است كه در هيچ كجاي دنياي فوتبال قانوني براي ممنوعيت استعمال دخانيات به هر گونه و شكل وجود ندارد اما زشتي اين كار براي يك ورزشكار مثلاً حرفهاي اينقدر واضح و تعريف شده هست كه به خود اجازه ندهد به راحتي سراغ چنين عملي برود، اما در فوتبال ما متأسفانه اين زشتي نوعي تفريح و تفرج تلقي ميشود، تفاوتي هم نميكند اين عملي است كه بزرگ و كوچك فوتبال انجام ميدهند تا وقتي كه رسانهاي نشود نيز از آن خجلزده نميشوند.
اتفاقي كه در كيش روي داد از اين جهت تأسفبارتر ميشود كه متوجه باشيم اين عمل را بازيكناني انجام دادهاند كه قرار است آيندهسازان فوتبال اين مرز و بوم باشند. وقتي آنها به راحتي آب خوردن و در اين سن و سال مرتكب اين كار ميشوند بايد منتظر شنيدن اخبار بدتر از اين هم باشيم چون ديگر نميتوان آينده خوبي را متصور بود.
عذر بدتر از گناه
علاقهمندان به فوتبال و آنها كه فوتبال روز دنيا را پيگيري ميكنند به خوبي ميدانند كه سرمربيان بزرگ تيمهاي بزرگ بازيكنان خود را چگونه كنترل ميكنند. حتماً ميدانيد كه پپ گوارديولا در زمان حضورش در بارسا چگونه شبها ستارههاي تيم ايالت كاتالان را كنترل ميكرد، حتماً به ياد داريد كه فرگوسن سرمربي بزرگ منچستر يونايتد چگونه بازيكنان اين تيم، به خصوص جواناني را كه تازه به تيم راه پيدا كرده بودند از اسب سركش غرور به زمين ميكشيد و حتي زندگي شخصي آنها را كنترل ميكرد.
حالا مقايسه كنيد اين برخوردها را با برخورد و حرفهاي كادر فني تيمملي زير 22 سال كشورمان پس از فاش شدن قصه تلخ قليان كشي برخي از آنها در زمان اردوي كيش. عليرضا منصوريان كه خيلي سريع از مواضع انكارآميز خود كوتاه ميآيد و همه چيز را قبول ميكند اما بدون اينكه بخواهد گناه خود را قبول كند اين چند نفر را خارج از تيم خود عنوان ميكند. محمد خرمگاه مربي تيم اظهار نظر جالبتري دارد. او در برنامه دوشنبه شب 90 ميگويد كه اصلاً از چنين اتفاقي خبر نداشته و از طريق اين برنامه مطلع شده چنين اتفاقي رخ داده است.
علي چيني ديگر مربي تيم نيز نظراتي مشابه خرمگاه دارد و ميگويد من اصلاً در جريان نبودم و نميدانم چه اتفاقي افتاده است، اما اگر بازيكنان چنين كاري كردهاند واقعاً كار درستي نبوده است. از اين سه نفر كه بگذريم ميرسيم به بخش فاجعهبار ماجرا آنجا كه پزشك تيم همراه بازيكنان از افراد فعال و مشوق اين جريان بوده در حالي كه ميدانسته از دو سال قبل سازمان جهاني مبارزه با دوپينگ نيكوتين را جزو مواد ممنوعه قرار داده است.
سؤالاتي كه در اين بين مطرح ميشود اين است كه سرمربي و مربيان اين تيم در زمان انجام اين تخلف زشت از سوي بازيكنان چه كار ميكردهاند؟ آيا آنها نبايد در زمان برپايي اردو بازيكنانشان را كنترل ميكردند و تا زمان حصول اطمينان از اينكه آنها به استراحت نميپردازند خيالشان راحت نميشده؟ كادر فني تيم در حالي امروز تنها به عذرخواهي آوردن بهانههايي واهي اكتفا ميكنند كه گناهشان كمتر از بازيكنان خاطي نيست، آنها حتي اگر بازيكنان را براي زماني كوتاه آزاد هم ميگذاشتند -كه اصولاً نبايد اين كار را ميكردند- نيز بايد رفتار آنها را كنترل ميكردند نه اينكه اجازه دهند به هر كجا دلشان ميخواسته سرك بكشند و هر كاري دلشان ميخواسته انجام دهند. از گناه پزشك تيم نيز كه نميتوان به سادگي گذشت كسي كه خود مثلاً بايد براي جلوگيري از اين حركات و رفتارها پا پيش ميگذاشته اما خود مشوق و آتش بيار معركه شده تا عدهاي جوان و نوجوان ناپخته و مغرور دست به كاري بزنند كه مايه شرم فوتبال شود.
چه بايد كرد؟
جاي شكرش باقي است كه اين اتفاق در داخل كشور و در حين برگزاري اردوي آمادگي تيمملي افتاد. تصورش را بكنيد كه اين عمل در زمان برپايي مسابقات رسمي رخ ميداد آن وقت بود كه پاي مأموران دوپينگ به ميان ميآمد و افتضاحي تاريخي رخ ميداد. پس لازم است كه اقدامي عاجل انديشيده شود. ديروز خبر رسيد كه آيتالهي، نايب رئيس فدراسيون فوتبال از محروميت خاطيان حرف زده، محروميتي كه شايد مقطعي كارساز باشد اما ريشه اين اقدام را خشك نخواهد كرد. بيترديد كادر فني مقصر اصلي اين اتفاق است و بايد پاسخگو باشد.
اينكه احساسي تصميمي گرفته شود تا جار و جنجال و سر و صدا بخوابد كار درستي نيست، كار بايد از پايه اصلاح شود، بايد قانوني مصوب شود كه از اين پس جلوي چنين رفتارهايي را بگيرد، بايد فرهنگي در فوتبال جا بيفتد كه بازيكنان سالم زندگي كنند، بايد مربيان و كادر فني تيمها بدانند و به اين باور برسند كه بايد بازيكنان زير دستشان را درست مثل بچههاي خود كنترل كنند. حالا اين بازيكن هر چقدر كه ميخواهد بزرگ و نامآور باشد تفاوتي نميكند. بازيكن فوتبال تا روزي كه پا به توپ است بايد زندگي سالمي داشته باشد و به خود اجازه ندهد پا را فراتر بگذارد و هر كاري كه دلش خواست انجام دهد و اين ميسر نميشود الا به اينكه تنها شعار ندهيم. واقعاً وارد ميدان عمل شويم در غير اين صورت باز هم شاهد تكرار اين عمل زشت خواهيم بود.
