بسيار گفته و شنيدهايم كه نماز ستون دين است و بايد آن را در رأس امور زندگي قرار داد اما با اين وجود گاه كمترتوجهي به اين اوجب واجبات ميكنيم. مدتي است برادرم به آموزشگاه زبان ميرود، مؤسسهاي بزرگ و قديمي كه تعداد زيادي از علاقهمندان را درسنين و موقعيتهاي مختلف پذيرش ميكند و اسم آن بر سر زبانهاست، اما چون شروع كلاس او، نزديك وقت نماز مغرب است هميشه براي اداي نماز اول وقت خود با مشكل مواجه ميشود و مجبور است براي حضور و غياب دركلاس حتماً خودش را زودتر برساند؛ متأسفانه اين آموزشگاه بزرگ و معروف، حتي جايي براي نماز خواندن اعضاي خود ندارد تا بهغير از آموزش زبان، توجه به مسائل ديني هم برايشان اهميت داشته باشد؛ وقتي او به منشي مؤسسه گفته بود ميخواهم نماز بخوانم، منشي با تعجب نسبت به اين سؤال پاسخ داده بود: بگذار بعد بخوان! ولي با اصرار برادرم براي نماز، او را به محل متروكه و نامناسبي در سرسراي ساختمان فرستاده تا نماز بخواند. متأسفانه در اغلب مراكز آموزشي به همه چيز اهميت ميدهند بهغير از نماز و جاي مناسب براي آن. انگار همه دست به دست هم دادهاند تا آيندهسازاني با عقايد ديني كمرنگ پرورش دهند، زيرا درفضاي آموزشي منهاي دين، فرزندانمان را با زبان و فرهنگ بيگانه آموزش ميدهيم اما دريغ از توجه به مسائل ديني. جالب است كه چنين مؤسسههايي دركشوراسلامي وجود دارند كه به همه چيز انديشيدهاند، دريغ از كوچكترين توجه نسبت به نماز!! آن وقت مينشينيم و ميگوييم جوانان دينگريز شدهاند، نسل امروز اينقدر كه به فرهنگ غربي رغبت نشان ميدهد كمتر به فرهنگ ديني خود اهميت ميدهد، خروجي آموزشگاههاي زبان ما كه اين روزها مثل قارچ همه جا روييدهاند، عمدتاً افرادي لائيك هستند كه نگاه و آرمانشان غرب است و... اگر كمي انصاف بهخرج دهيم و به فضاهاي مؤسسات نظري بيندازيم خواهيم ديد چه كساني مسئول هستند؟! آيا فقط دادن مجوز براي تأسيس مركز آموزشگاهي كافي است؟! براي ساختن فضاهاي آموزشگاههاي ما به همه چيز فكركردهاند؛ از آموزش سمعي و بصري، دعوت مهمان خارجي براي تقويت مكالمه، فرستادن بهترين نيروها به سفارت كشور مورد نظر و... اما دريغ از بها دادن به نماز و ايجاد فضايي مناسب براي نمازخواندن افراد تحت آموزش. با اين وجود چگونه انتظار داريم بازدهي خوبي از اين مراكز داشته باشيم؟!
وقتي به نوجوان و جوان غيرمستقيم ياد نميدهيم وقت نماز، تنها بايد با خدا ارتباط برقراركرد بعد با استاد، چگونه ميخواهيم به او از فرهنگ شيعي و ديني بگوييم؟ وقتي مربيان و مسئولان مراكز آموزشي خودشان الگويي مناسب در امور ديني نيستند، چه انتظاري از زبانآموزاني داريم كه چشمهايشان به استاد و آموزشهاي اوست؟! اي كاش جمله زيباي شهيد رجايي كه گفته بود:«به كار بگوييم نماز دارم نه اينكه به نماز بگوييم كاردارم» را در تمام مراكز و آموزشگاههايمان روي تابلويي بزرگ مينوشتند تا ملكه ذهنمان شود و يادمان نرود.
