منافعی که در چینش داوران مستتر است

کفاشیان چرا سکوت کرده؟

درست وقتی تصور می کردیم فدراسیون توانسته در کمیته داورانش که سالی پرالتهاب را سپری کرده است آرامشی نسبی را برقرار کند، همه چیز به شکلی بی دلیل و بی اساس و فقط بر سر یک مزاح کوچک به هم ریخت. دبیر سن و سال دار دپارتمان داوری روی خط برنامه نود می آید و بی آن که مسئولیتی در قبال مظفری زاده داشته باشد و یا وکیل مدافع وی باشد، از یک عضو جوان کمیته داوران (که قطه به یقین روابط بسیار دوستانه تر و صمیمانه تری با مظفری زاده دارد) می خواهد که با داور مملکت مزاح نکند! سلیمانی در آن برنامه و با آن جملات و ادبیات چکار کرد؟

نیازی نیست جزییات مناظره غیراخلاقی دو داور با سابقه مملکت را که پیش روی مردم روی میز عادل فردوسی پور ریخته شد را دوباره خوانی کنیم. اما گوشه هایی از این مجادله خطرناک به نظر می رسید. جایی که سلیمانی به عنوان دبیر دپارتمان بارها و بارها تاکید داشت که کمیته داوران در قبال چینش داوران لیگ برتر «منتفع» می شود و اگر چنین نبود برای به دست آوردن اختیارات چینش داوران خودش را به آب و آتش نمی زد. جایی دیگر سلیمانی باز هم بیننده ها را به فکر فرو برد که ادعا کرد کمیته داوران توانایی چینش داور برای تمامی بازی های زیرمجموعه فدراسیون را ندارد و به مردم نوید داد که به زودی شاهد اشتباهات مکرر کمیته داوران خواهیم بود.

مسئله اول این است که وقتی یک مو سپید در بدنه داوری کشور خطاب به کمیته داوران می گوید که حتما منفعتی در چینش داوران برای آنها وجود دارد، ناخودآگاه ذهن هر شنونده ای به این سمت سوق داده می شود که آیا دپارتمان داوری که سال های قبل این وظیفه را برعهده داشته، از چینش ها، منفعتی می برده؟ آیا منفعتی از بین رفته که دبیر دپارتمان اینگونه برآشفته و خشمگین می شود و فریاد می زند؟

دومین نکته اما به شخص رییس فدراسیون فوتبال برمی گردد. علی کفاشیان به صورت آشکارا می بیند که دبیر دپارتمان داوری از داخل بدنه فدراسیون فوتبال برای کمیته داورانش آرزوی ناکامی در اجرا و برگزاری لیگ را دارد. دپارتمان و دبیرش روزهایی را آرزو می کند که کمیته داوران نتوانسته داورانش را برای بازی های مختلف لیگ و حذفی و دسته های پایین تر و رده های پایه هماهنگ کند و این را نه یک شکست برای فوتبال که یک پیروزی می داند.

این نه فقط مشکل دپارتمان که انگار مشکل کل آن اتاق داوران فدراسیون است. حالا به نظر می رسد (براساس حرف های خود دبیر دپارتمان و عضو کمیته داوران در آن مناظره و مجادله) در راس امور داوران مردانی حضور دارند که از چینش ها یا نفعی می برند و یا به دنبال قدرت هستند. آیا این برای ورود رییس و اصلاح کلی آن اتاق کفایت نمی کند؟ آیا امروز کفاشیان این نگرانی را در خود حس نکرده که باید ورود کند و هم کمیته داوران و هم دپارتمانش را اصلاح کند؟ سکوت او شاید نوعی همراه شدن وی با این جریان فکری باشد.