رویانیان را نمی توان در لیست مدیران موفق پرسپولیس قرار داد.البته اگر چنین لیستی برای پرسپولیس اصلا وجود داشته باشد.او یک مدیر غیر ورزشی بود که به رغم موفقیت هایش در ارگان های دیگر،در پرسپولیس خیلی نتوانست به موفقیت دست یابد.خصوصا که اوج کارهای او بستن یک تیم مثلا کهکشانی با هزینه های هنگفت و میلیاردی بود که یک فصل ناکام را پشت سر گذاشت و صدای همه،از جمله هواداران این تیم را به نشانه اعتراض به آسمان برد.اما نمی توان او را یک مدیر کاملا ناکام و ناموفق هم خواند.خصوصا که رویانیان با وجود آنکه اشتباهات زیادی را در پرسپولیس مرتکب شد،کارهای خوب زیادی هم انجام داد که اگر کمی منصف باشیم،نمی توانیم به راحتی از کنار آن گذشته و چشم برآنها ببندیم.
از بین کارهای مفید رویانیان،برگزاری اولین همایش تجلیل از پیشکسوتان پرسپولیس،گل سرسبد کارهای قابل تقدیر اوست.
کاری که تا پیش از این کسی به آن فکر هم نکرده بود،چه برسد به آنکه بخواهد انجامش دهد.
پیشکسوتان،بزرگترین سرمایه های ورزش هستند.کسانی که عمری بی چشم داشت از جان و دل مایه گذاشته اند و حالا که گرد پیری بر چهره شان نشسته،کمتر کسی سراغی از آنها می گیرد و کمتر کسی پیدا می شود که خبری از حال و احوالشان داشته باشد و این فراموش شد،بیش از هر چیزی آنها را می آزارد.
اما همین که یکی از آنها دار فانی را وداع می گوید ،یادمان می آید که که بوده و چه ها که نکرده!خاطراتش را کتاب می کنیم و عکسهای را پوستر و بر سرو صورت می کوبیم که چه گوهر نابی را از دست داده ایم و ...........
رویانیان اما طی اقدامی قابل تقدیر،برای اولین بار،در زمان حیات یاد این عزیزان افتاد و از آنها تقدیر و تشکر کرد.
مدیرعامل سرخپوشان پیشکسوتان پرسپولیس را دور هم جمع کرد و بر دستان بسیاری از آنها بوسه تشکر زد و با احترام از آنها بابت سالها تلاش بی چشم داشتشان برای پرسپولیس و فوتبال ایران تقدیر و تشکر کرد و قول داد این تازه اول کار است و بعد از این،به ترتیب از همه پیشکسوتان تقدیر و تشکر خواهد کرد.
تقدیر از پیشکسوتان ورزشی،شاید از خیلی سالها قبل باید استارت می خورد اما این اتفاق،رخ نداده بود تا پیشکسوتان تصور کنند خاطراتشان در خاطرمان گرد و خاک گرفته است.اما رویانیان ثابت کرد این اتفاق رخ نداده و آنها،هرگز فراموش نمی شوند.
این ،یکی از بهترین کارهایی است که رویانیان،به عنوان مدیرعامل پرسپولیس انجام داده.و حالا،باید از این کار قابل تقدیر او هم گفت.همانطور که اشتباهاتش گفته می شود.اما مهم تر از همه این گفتن ها،الگو برداری از این کار قابل تقدیر است.
ورزش ما پیشکسوتان زیادی دارد.پیشکسوتانی که زحمات زیادی برای ورزش این مرز و بوم کشیده اند.آن هم نه با شرایط امروز که میزان همه چیز زرق و برق سکه است و دلار.بلکه در روزهایی که همه فقط با عشق و فقط برای نام کشور تلاش و کوشش می کردند.نه برای ریالی بیشتر.پیشکسوتانی که هرگز از آنها قدردانی نشده و فقط زمانی سراغشان می رویم که باید زیر تابوتهایشان را بگیرم .روزهایی که خیلی دیر است و هیچ مدیحه سرایی دیگر فایده ندارد.
حرکت قابل تقدیر رویانیان باید الگو شود برای باشگاهها و حتی فدراسیون ها تا از پیشکسوتان ورزشی تقدیر و تشکر کنند.شاید این راهی باشد برای آنکه یک فلاش بک عظیم داشته باشیم به عقب.به روزهایی که عشق و جوامردی و مرام پهلوانی حرف اول را در ورزش می زد.نه ژست های و فیگورها و صفرهای طویل قراردادها!
