اخراج به جاي تعويض

امير كوشا: پيروزي، بعد از اخراج مسعود شجاعي چيزي شبيه به معجزه بود. آزادي لحظاتي را ديد كه باورش چندان ساده به نظر نمي‌رسيد و آن سه امتياز تقريبا حكم به زنده ماندن ما در مسير رسيدن به برزيل را مي‌داد. اما يك بار ديگر به اخراج مسعود شجاعي نگاهي بيندازيم. اتفاقي كه به صورت طبيعي بايد حكم به از دست رفتن تمامي اميدها و آرزوهاي ما مي‌داد. مسعود شجاعي در بي‌موقع‌ترين زمان ممكن، بي‌دليل و به شكلي غيرعقلاني، تكلي را از پشت روي پاي بازيكن كره‌اي مي‌زند كه اگر داوري سختگيرتر در زمين حضور داشت مي‌توانست به صورت حكم به اخراج مستقيم او بدهد. شجاعي اما با دانستن اين پيشينه كه يك كارت زرد در كارنامه دارد، در حالي كه هيچ نيازي به آن تكل خشن از سوي او وجود نداشت، با ۳۰ سال سن، با سابقه بيش از ۴۰ بازي ملي و با تجربه بازي در لاليگا، هم ايران را ۱۰ نفره مي‌كند و هم به مربي كره اين شهامت و جسارت را مي‌دهد كه مقابل ۱۰۰ هزار نفر دست به تعويض‌هاي جسورانه‌تر براي كسب هر سه امتياز بزند. 

با مسعود شجاعي بايد كمي جدي‌تر از قبل حرف زد. مي‌دانيم جوان است و البته هنوز سه يا چهار سالي وقت دارد در سطح اول بازي كند. مي‌دانيم تازگي از مصدوميت خلاص شده و مي‌دانيم هم اوساسونا و هم ما براي بازگشت او وقت صرف كرديم اما مي‌خواهيم از او بپرسيم آخرين باري كه هنر و درخشش و توانايي‌هاي فوتبالي‌اش مشمول حال اين فوتبال ملي ايران شده، كي بوده؟ 

براي مسعود شجاعي حاضريم دوباره سر خم كنيم و شانه پايين بياوريم تا دوباره پا روي شانه‌هاي ما بگذارد و قد راست كند و با پا گذاشتن روي شانه‌هاي اين فوتبال بالاتر برود، اما اين فوتبال چه روزي و كجا بايد از بركت هنر شجاعي بهره‌اي ببرد؟ مسعود خودش را نمي‌شناسد يا دچار فراموشي شده؟ جام ملت‌هاي آسيا را از ياد برده؟ چند بار از بي‌تفاوتي‌هاي او در بازي‌هاي ملي ضرر كرديم؟ چند بار پاي قهر و آشتي‌ها و ناز و اداهاي او با مربيان ملي نشستيم؟ چند بار در مهمترين و حساس‌ترين روزها يا او را نداشتيم يا اگر داشتيم، آن مسعودي كه بايد باشد نبود؟ مسعود شجاعي برگشته و اما كسي متوجه بازگشت مفيد او نشده. در بازي با لبنان مثل يك سايه بود و در بازي با كره، كاري كرد كه ۷۰ ميليون ايراني نزديك بود تمام روياهاي خود براي حضور دوباره در جام جهاني را از دست رفته ببينند. آيا شجاعي متوجه رفتار كودكانه خود شد؟ مسعود ما را به فكر فرو برد تا كارنامه سال‌هاي اخيرش را مرور كنيم. سال‌هايي بدون هيچ موفقيت و تاثير مثبت. شجاعي از چه زماني مي‌خواهد يك بازيكن «ملي» شود؟ آيا اصلا آن روز خواهد رسيد؟ شجاعي نگران‌مان كرده است!