
من هم معمولاً همين كار را انجام ميدادم. ديروز وقتي نشست خبري رئيسجمهور را ديدم، مخصوصاً زماني كه خبرنگارهاي رسانههاي وابسته به دولت سوالهايشان را ميپرسيدند ياد كودكيهاي خودم افتادم. گويا به آنها هم توصيه شده بود كه وقتي پيش رئيسجمهور رفتيد اول سلام كنيد و بعد خيلي مؤدبانه شروع كنيد به آه و ناله و هر چه هنر داريد رو كنيد كه جمعيت حاضر در نشست و ميليونها نفر كه از طريق صدا و سيما برنامه را دنبال ميكردند تحت تأثير قرار بگيرند، بايد صداي مظلوميت عضو رسانهاي تيم دولت را كه اكنون به دليل جرائم محرز در زندان به سر ميبرد به گوش جهانيان رساند. اين خبرنگارها در انجام وظيفهشان آنقدر از خود گذشتگي كردند كه خبرنگار روزنامه دولت نزديك بود پشت تريبون زار زار گريه كند. بچه مؤدب بودن همينش خوب است چون هيچ وقت حرفي خارج از آن حرفي كه بايد بگويد نميگويد.
يعني اگر ديروز خبرنگارهاي دولتي را ميكشتند هم هيچ انتقادي از دولت نميكردند يعني از نظر آنها دولت هيچ جايي براي انتقاد كردن ندارد. نانخور دولت بودن همين است. هيچ وقت نبايد خارج از وظايفي كه دولت از تو خواسته اقدامي انجام دهي. اين خبرنگارها در نشست قبلي رئيسجمهور در روز خبرنگار كاملاً چينشي انتخاب شده بودند و همين رفتار را از خود نشان دادند و جز تعريف از دولت كار خاصي را انجام ندادند. گويا از نظر سياست رسانهاي دولت تنها وظيفه خبرنگاران، تعريف و تمجيد از خوبيهاي دولت است و رسالت خبري و خاصيت پرسشگري خبرنگار چيز بيمعني و بيمصرفي است.
برخي ديگر از خبرنگارها هم آنقدر رئيسجمهور نديده شده بودند كه وقتي نوبت به پرسششان شد از هيجان به تپقزدن افتادند و جملاتشان را نصفه و نيمه بيان كردند. با آن كه همه آنها خبرنگارهاي حرفهاي و باسابقهاي بودند، اما آنقدر رئيسجمهور ترجيح داد مصاحبههايش را با رسانههاي خارجي انجام دهد و داخليها را به حساب نياورد آنها هم يادشان رفت وقتي رئيس جمهور را ميبينند چطور بايد حرف بزنند. به نظر رئيسجمهور صحبت كردن با يك شبكه خارجي به مراتب مهمتر از گفتوگو با رسانه داخلي است چيزي كه احمدينژاد در نشست ديروز هم نشان داد و وقتي كه خبرنگارهاي داخلي براي پرسيدن سوال با محدوديت روبهرو بودند رئيس جمهور از مسئولان نشست خواست تا به خبرنگارهاي خارجي اولويت بدهند و هيچ خبرنگار خارجي بدون پرسيدن سوال نماند.
ديروز رئيسجمهور به همان ميزان كه با خبرنگاران دولتي همراهي ميكرد و پرسشهاي هماهنگ آنها را تأييد ميكرد نسبت به ساير رسانهها و به خصوص منتقدين دولت روي خوشي نشان نداد. انتقادات رئيسجمهور از رسانهاي مشخص، از جمله نكات برجسته نشست خبري بود و رئيسجمهور به صورت تلويحي مسئوليت گرانيها را به گردن يك پيامك خبري انداخت كه از سوي خبرگزاري فارس منتشر شده بود. اقدامي كه بيشتر شبيه فرافكني بود تا پذيرش مسئوليت وضعيت فعلي اقتصادي كشور. متهم كردن جامعه رسانهاي نميتواند راهكار خوبي براي خروج از فشار افكار عمومي باشد.