ووشوكاران كشورمان پس از درخشش در بازيهاي آسيايي گوانگژو اين بار در ويتنام براي نخستين بار موفق شدند بر سكوي دوم آسيا قرار بگيرند. حال آنكه نحوه رسيدن به اين مقام وكسب شش مدال طلا، چهار نقره و سه برنز در اين مسابقات نيز خود جالب توجه بود؛ تعداد كم ووشوكاران در برخي اوزان، تعداد كم مسابقات برگزار شده، رسيدن به مدال طلا تنها پس از دو مبارزه و عدم شركت بسياري از كشورها در هشتمين دوره قهرماني آسيا از جمله مواردي است كه پس از نايب قهرماني ايران از سوي رسانهها و مطبوعات مطرح شد. مهديعلي نژاد رئيس فدراسيون ووشو اما مطرح كردن اينگونه مسائل را نوعي حاشيه سازي و عملكرد معكوس از سوي رسانهها ميخواند.
ووشو ايران براي اولين بار توانست نايب قهرماني آسيا را جشن بگيرد، سطح مسابقات اين دوره را چگونه ارزيابي ميكنيد؟ رشته ووشو متعلق به قاره آسياست و تمام قهرمانان اين رشته در قاره خودمان هستند. سطح رقابتهاي هشتمين دوره مسابقات قهرماني قاره هم دقيقاً به همين دليل مانند سطح مسابقات جهاني بالا بود. از طرفي ويتنام ميزبان براي قهرماني اين دوره برنامهريزي ويژهاي كرده بود؛ هنگكنگ، ماكائو و كره جنوبي نيز همين طور. به علاوه اينكه ژاپن، اندونزي و سنگاپور هم در كورس قهرماني بودند. ولي خوشبختانه ووشوكاران ايران توانستند عنوان نايب قهرماني را از آن خود كنند.
پس اينكه گفته ميشود به دليل تعداد كم نفرات شركت كننده در برخي اوزان موفق به كسب شش مدال طلا شدهايم را رد ميكنيد؟ اين مسئله در همه ادوار وجود داشته. طبق قانون هر كشوري براي اعزام ووشوكار به قهرماني آسيا سهميه دارد. در بخش ساندا و در قسمت آقايان۱۱ وزن وجود دارد و هر كشوري ميتواند هفت نفر ووشوكار را در هر وزني كه بخواهد اعزام كند. سانداي خانمها نيز شش وزن دارد و پنج ووشوكار خانم ميتوانند در مسابقات شركت داشته باشند. از طرفي در ادوار گذشته در سنگين وزن بعضاً شاهد حضور تنها دو ووشوكار بودهايم حال آنكه امسال حداقل سه ووشوكار در هر وزن حضور داشتند. تعداد كم ورزشكاران مبني بر بيكيفيت بودن رقابتها نيست.
اما به عنوان مثال سجاد عباسي و امير فضلي تنها با دو مبارزه به مدال طلا دست يافتند.
اين شرايط تنها در يكي دو وزن حاكم بود اما بعضي اوزان ۱۴ نفر شركت كننده داشت. در مسابقات ويتنام ووشوكاران با حداقل دو مبارزه و حداكثر سه مبارزه مدال طلا گرفتند. حال آنكه در مسابقات المپيك ديديد كه يك ورزشكار با چهار بازي ميتوانست طلا بگيرد. از طرفي در بخش تالو در چند وزن ۳۵ نفر تالوكار حضور داشت و مثلاً فرشاد عربي با ۲۰ تالوكار مبارزه كرد.
چرا بسياري از كشورهاي آسيايي و از جمله كشورهاي غرب آسيا اصلاً به قهرماني قاره كهن نيامدند؟ مهمترين مسئله آنها مشكلات مالي است چرا كه زياد در ووشو سرمايهگذاري نميكنند. اين در حالي است كه خود اين كشورها ميدانند عملاً در مبارزه با تيمهاي شرق آسيا و ايران هيچ شانسي ندارند. به همين دليل از سرمايهگذاري در اين رشته چشمپوشي ميكنند.
به نظر ميرسد از انتقادهاي يك هفته اخير در خصوص نحوه مدالآوري ووشوكاران حسابي دلخوريد.
متأسفانه همين طور است. از سال ۱۹۹۶ تاكنون بعد از ۱۶ سال توانستيم نايب قهرمان آسيا شويم اما انگار براي اين افتخار هم بايد پاسخگو باشيم و بازخواست شويم. هيچ كجاي دنيا با قهرمانان ورزشي اينگونه برخورد نميكنند. جالب اينجاست كه همين منتقدان شرايط آن زمان را با حالا مقايسه ميكنند در صورتي كه شرايط واقعاً تغيير كرده؛ چرا كه ووشو هر روز پيشرفت ميكند و سختتر از قبل مي شود. ما مدالها را از دهان شير بيرون آورديم. چينيها هر كاري ميكنند كه ما مدال نگيريم. اما اينجا بعضيها معكوس عمل ميكنند.
گويا ناداوريهاي زيادي هم عليه ووشوكاران ما در اين مسابقات اتفاق افتاده است. بله، هم در تالو و هم در ساندا شاهد ناداوري بوديم. قليپور و آزادپور در مقابل حريفان چيني اسير ناداوري شدند. اوج ناداوريها در فرم دوئلين بود كه متأسفانه مدال طلا را به هنگكنگ دادند؛ چرا كه فاصله ما و اين تيم بسيار زياد بود. ما هم اعتراض كرديم اما گفتند حق اعتراض نداريد. من هم به بچهها گفتم كه به هيچ وجه روي سكو نروند و سالن را ترك كرديم. اگرچه ديگر اعتراضهاي ما ثمري ندارد اما من همچنان پيگير اين مسئله هستم.
چينيها قطعاً دوست نداشتند ايران تعداد مدالهايش زياد باشد. دقيقاً همين طور است؛ چينيها از ما وحشت پيدا كردند و در تلاش بودند كه ما در كورس قهرماني نباشيم اما تلاششان نتيجه نداد.
