آنقدر بهمراه زمان پیش آمدیم تا دانستیم به چیز احتیاج داریم و چگونه احتیاجات خود را بر آورده نمائیم.
انسانهای اولیه که در غارها زندگی می کردند، رفته رفته دانستند که با معاضدت و همکاری می توان خانه سازی، کشت و زرع و ... انجام داد و از همان موقع که ارباب رعیتی بوجود آمد، هنجاری را خودمان بوجود اوردیم رشد و نمو دادیم آنرا به یک عادت اجتماعی تبدیل که فعلاً به آفتی خانمان بر انداز تغییر شکل داده است.
خانه می خریم، عروسی برپا می کنیم، لوازم خانه تهیه می کنیم ، به سفر معنوی حج می رویم در صددیم که باید کلاس داشته باشد، اگر منزلمان در فلان محله نباشد افت دارد، اگر عروسی در تالار بالای شهر و ..... برگزار نگردد با آبرو و حیثیت ما بازی شده است، کلی در بدری بکشیم، وام بگیریم که گرفتن خود وام هم عبور از هفت خوان رستم است. در حقیقت با مشاهده هزینه های بسیار زائدی که در مراسم های مختلف چه جشن و حتی عزا صرف می شود، رفته رفته داریم به مرحله ای می رسیم که « فرهنگ مصرف گرایی» به یک ارزش اجتماعی، آن هم با نقاب « حفظ حیثیت» تبدیل شده است. و متأسفانه هیچگونه کار فرهنگی هم در این زمینه انجام نمی شود. البته گسترش چنین فرهنگ مخربی ، علاوه بر تأثیرات فردی، تأثیرات اجتماعی گسترده ای را نیز با خود همراه می آورد.
اکرم رستم پور کارشناس روان شناسی می گوید:
رویکردهای متفاوتی در خصوص موضوع مصرف و توجه از زوایای دید مختلف و حرکت جوامع در حال توسعه به سمت مصرف گرایی نوین بر اساس اهداف سرمایه داری نظام اجتماعی را دستخوش احساسات و هیجانات کرده است که در لایه های مختلف فرهنگی با تغییر نگرش در اقوام به یک ارزش تبدیل شده و توسعه بی رویه آن یک آسیب اجتماعی است که مستلزم شناخت علمی در جهت درمان به همراه برنامه ریزی است.
چه بسا در صورت پیش روی الگوهای مصرف بر اساس ضوابط کنونی موجودیت ساخت های اجتماعی بی معنا و در برخی موارد به هنجار تبدیل شود.
رقابت در عرصه خرید و مصرف، به عنوان عنصر اصلی فرهنگی و هدایت چرخه هدف در راستای انبوه سازی و مصرف کالاهای بی دوام در محدوده نیازهای بیولوژیک و غیربیولوژیک انسان موجب نیاز کاذب در ظواهر و لایه های بیرونی شده است که کنترل منتطقی تولید و آموزش های رسمی و غیررسمی در خصوص این پدیده بین المللی می تواند راه گشا باشد.
