اجلاس ۱+۵ در مسكو، فارغ از نتايج و توافقات آن حامل پيامي روشن از نظام جمهوري اسلامي ايران خطاب به قدرتهاي جهاني بود مبني بر اينكه ايران اسلامي با اتكا به عنايات الهي و پشتوانه مردمي خود، اندكي ترديد در دفاع از اهداف امنيت ملي و حقوق حقه خود در عرصههاي مختلف ندارد و مبتني بر اين راهبرد است كه استراتژي خود را در عرصههاي منطقهاي و بينالمللي ترسيم كرده است.
اين امر اگر چه ممكن است در ادوار مختلف هزينههايي را نيز به دنبال داشته باشد، اما دستاوردهاي آن به ويژه در عرصه گسترش تفكر انقلاب اسلامي و جهانيسازي مفهوم عزت و استقلال يك نظام سياسي و دستاوردهاي فراوان ايران در عرصههاي علمي ـ صنعتي و دفاعي هزينههاي ناچيز آن را جبران كرده است.
مقام معظم رهبري در ديدار روز عيد مبعث خود با مسئولان و كارگزاران نظام با اشاره به روند اعمال سلطه قدرتهاي جهاني بر ملتهاي ضعيف و به ويژه تلاش آنها براي مهار حركت بيداري اسلامي ملل مسلمان منطقه، با دعوت از آنان براي ايستادگي و مقاومت در برابر سلطه گران، عزت و اقتدار ملت ايران را نمونه روشني از نتايج ايستادگي و مجاهدت خواندند و با اشاره به همدستي زورگويان جهاني براي مقابله با جمهوري اسلامي يادآور شدند.
در ۳۳ سال گذشته ملت فهيم و كشور عزير ما بيوقفه در معرض توطئه همه قدرتهاي جهاني بوده است، تا شايد اين نمونه زنده ايستادگي و پيشرفت، در چشم ديگر ملتها الگو نشود، اما به فضل الهي تلاش همه سلطهگران براي خارج كردن ملت ايران از صحنه، اين بار نيز قطعاً و يقيناً ناكام خواهد ماند.
اين سخنان مقام معظم رهبري پيام ويژهاي را نيز براي حاضران در اجلاس ۱+۵ در مسكو و ديگر كشورها و رسانههاي جهاني داشت كه به رغم فضاسازي گذشته و تلاش آنها براي اثرگذاري بر روند مذاكرات، راهبرد ايران اسلامي در اين عرصه كاملاً روشن و آشكار است.
در اين زمينه شايد نوشته نشريه هافينگتون پست در آستانه مذاكرات برداشت درستي از تأثير جنگ رواني گذشته قدرتها و رسانههاي غربي بر روند فعاليتهاي هستهاي ايران باشد، آنگاه كه مينويسد: «هيچكدام از فشارها عليه ايران نتواستهاند در محاسبات هستهاي اين كشور تأثيري داشته باشند. مهمترين نكتهاي كه بايد توجه كرد اين است كه ايران «دانش هستهاي» را دارد و به سادگي آن را كسب نكرده، بنابراين هيچ اميدي به پايان برنامه غنيسازي اين كشور نيست و بهتر است ۱+۵ در مسكو با اين مسئله كنار بيايد.
مصادف شدن اين مذاكرات با سال انتخابات رياست جمهوري امريكا اين اجازه را به اوبامايي كه پشت سرش نتانياهوي اسرائيلي و برخي جنگ افروزان ديگر در كنگره هستند نميدهد تا وي سياست معقولي را در پيش بگيرد و اين جاست كه اروپا بايد ميدانداري كند. »
در اين عرصه اگرچه دولت امريكا (به عنوان محور مذاكرات در گروه ۱+۵) در چنبره مطالبات صهيونيستها و ملاحظات رقابتهاي سياسي درون امريكا و بحران اقتصادي غرب و حتي موقعيت بينالمللي اين كشور را در مواجهه با ايران هستهاي گرفتار شده است، اما صفبنديهاي مقابل در اجلاس مسكو نشان داد كه اين ايران است كه با طرح شروط و ديدگاههاي خود ابتكار عمل را در دست داشته و سرنوشت مذاكرات يا حتي نتيجه انتخابات امريكا را «رقم» ميزند و اين ۱+۵ است كه به اين مذاكرات و ادامه آن فارغ از نتايج احتمالي نيازمند است.
در اين زمينه گفتني است كه ايران با توجه به روند تحريمهاي گذشته و حال در صورت عدم توافق در مذاكرات چيزي براي از دست دادن ندارد و اين اروپا و امريكا هستند كه بايد تبعات بعدي آن را پذيرا باشند.
